Σε μια κίνηση που ξαφνιάζει, ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, Donald Trump, εξέφρασε την υποστήριξή του προς τους διαδηλωτές στο Ιράν, δηλώνοντας ότι «η βοήθεια είναι καθ’ οδόν» και προτρέποντάς τους να συνεχίσουν τον αγώνα τους. Η υπόσχεση αυτή, ωστόσο, φέρει σημαντικά προβληματισμούς, ειδικά αν λάβουμε υπόψη το ιστορικό του Trump, ο οποίος μόλις το περασμένο καλοκαίρι είχε διατάξει βομβιστικές επιθέσεις στο Ιράν, παρά την προεκλογική του δέσμευση να κρατήσει τις ΗΠΑ εκτός ξένων πολέμων.
Επιπλέον, ο Trump είναι υπεύθυνος για τη διατήρηση αυστηρών κυρώσεων εναντίον της Ισλαμικής Δημοκρατίας, οι οποίες έχουν συμβάλει στην αύξηση του πληθωρισμού και, κατ’ επέκταση, στις τρέχουσες διαδηλώσεις. Οι μη προνομιούχοι πολίτες του Ιράν, όπως συχνά συμβαίνει σε περιπτώσεις οικονομικού πολέμου, έχουν πληρώσει το βαρύτερο τίμημα.
Η πρόσφατη προσφορά «βοήθειας» προς τους Ιρανούς σηματοδοτεί μια αλλαγή στη ρητορική του Trump, απομακρύνοντας από την προηγούμενη εστίαση στην πυρηνική απειλή και τους πυραύλους του Ιράν, που παρουσιάζονταν ως κίνδυνος για τις ΗΠΑ και το Ισραήλ. Τώρα, ο Trump υιοθετεί ρόλο «σωτήρα», προειδοποιώντας ότι οι ΗΠΑ θα επέμβουν εάν οι Ιρανικές αρχές καταπνίξουν βίαια τις ειρηνικές διαδηλώσεις.
Αυτές οι δηλώσεις του Trump θυμίζουν την ιδεολογία των νεοσυντηρητικών, παρόλο που ο ίδιος έχει εκφράσει αντίθεση σε αυτήν. Η λογική της προώθησης της δημοκρατίας ως πρόσχημα για ιμπεριαλιστική επέκταση, όπως εφαρμόστηκε από την κυβέρνηση George W. Bush, φαίνεται να επανακάμπτει. Αυτό είναι ιδιαίτερα εμφανές αν αναλογιστούμε προηγούμενες αμερικανικές παρεμβάσεις στο Ιράν, όπως το πραξικόπημα του 1953 που εγκατέστησε τον Σάχη.
Η στάση αυτή του Trump, εν μέσω αυξανόμενων εντάσεων και εσωτερικών προκλήσεων στις ΗΠΑ, εγείρει ερωτήματα σχετικά με τους πραγματικούς στόχους της εξωτερικής πολιτικής των Ηνωμένων Πολιτειών και κατά πόσο η «βοήθεια» προς το Ιράν εξυπηρετεί ευρύτερους γεωπολιτικούς σκοπούς.
