Η επιλεκτική σιωπή του δυτικού φεμινισμού αναδεικνύει μια ανησυχητική πραγματικότητα: η αλληλεγγύη δεν διανέμεται ισότιμα, αλλά καθορίζεται από γεωπολιτικά συμφέροντα. Ενώ το 2022 και το 2023 οι δυτικές φεμινιστικές οργανώσεις κινητοποιήθηκαν έντονα υποστηρίζοντας τις διαδηλώσεις στο Ιράν, σήμερα, την ώρα που ο πόλεμος αφανίζει γυναίκες και παιδιά, ο ίδιος μηχανισμός παραμένει εντυπωσιακά αμίλητος.

Σύμφωνα με το Υπουργείο Υγείας του Ιράν, κατά τις 40 ημέρες των βομβαρδισμών, σκοτώθηκαν 251 γυναίκες και 216 παιδιά. Ανάμεσά τους, τα θύματα του πλήγματος σε σχολείο θηλέων στην πόλη Minab, όπου περισσότερα από 165 παιδιά, κυρίως νεαρά κορίτσια, έχασαν τη ζωή τους. Δεν πρόκειται για παράπλευρες απώλειες, αλλά για μαθήτριες που θάφτηκαν κάτω από τα συντρίμμια ενώ βρίσκονταν στις τάξεις τους. Η Sahar Maranlou, Ιρανή νομικός και λέκτορας στο Royal Holloway, University of London, υπογραμμίζει πως η καταστροφή του σχολείου στην πόλη Minab δεν είναι μόνο ανθρωπιστική κρίση, αλλά ένα κορυφαίο φεμινιστικό ζήτημα που αφορά την εξάλειψη μιας ολόκληρης γενιάς.

Η αντίθεση με την παγκόσμια κινητοποίηση του 2022 είναι χαοτική. Τότε, η εικόνα των Ιρανών γυναικών που αφαιρούσαν τη μαντίλα τους είχε γίνει παγκόσμιο σύμβολο αντίστασης. Σήμερα, η βία που ασκείται από αμερικανικούς και ισραηλινούς πυραύλους δεν απολαμβάνει την ίδια ορατότητα. Ο δυτικός φεμινισμός φαίνεται να κινητοποιείται μόνο όταν η βία μπορεί να παρουσιαστεί ως απόρροια θρησκευτικής καταπίεσης, αλλά αποσύρεται όταν οι επιθέσεις προέρχονται από δυνάμεις που υποστηρίζονται από τη Δύση. Αυτή η σιωπή δεν είναι ουδέτερη· είναι μια πολιτική επιλογή που συντηρεί τις δομές της ιμπεριαλιστικής βίας. Όσο ο φεμινισμός αποτυγχάνει να καταδικάσει τον φόνο των κοριτσιών με την ίδια θέρμη που καταδικάζει τους ενδυματολογικούς περιορισμούς, τόσο οι αξιώσεις του για καθολικότητα καταρρέουν.