Η ενότητα του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου (GCC) αποτελεί το κλειδί για τη μελλοντική σταθερότητα της περιοχής, καθώς οι χώρες-μέλη επιδιώκουν μια ισορροπημένη διπλωματική πολιτική εν μέσω της κλιμάκωσης στις σχέσεις μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών, Ισραήλ και Ιράν. Στο άρθρο του, ο Faisal Abdulhamid al-Mudahka, στις 19 Απριλίου 2026, υπογραμμίζει πως η περιοχή πρέπει να προχωρήσει πέρα από τις εκκλήσεις για ειρήνη, θεσπίζοντας μια κοινή αμυντική αρχιτεκτονική και ενισχύοντας τα οικονομικά έργα υποδομής.
Κεντρικό σημείο της στρατηγικής αυτής είναι η προστασία των Στενών του Ορμούζ, τα οποία αποτελούν φυσική δίοδο διεθνούς ναυσιπλοΐας. Τα κράτη του Κόλπου καθιστούν σαφές ότι δεν θα δεχτούν κανένα καθεστώς εκβιασμού ή περιορισμού της ελευθερίας στη ναυσιπλοΐα, καθώς τα δυτικά παράλια των στενών ανήκουν στη δικαιοδοσία του Ομάν και των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Παράλληλα, ασκείται έντονη κριτική στις πολιτικές του Ιράν, οι οποίες θεωρούνται αποσταθεροποιητικές, με τον αρθρογράφο να τονίζει ότι οι χώρες του Κόλπου δεν πρόκειται να εμπλακούν στον αμερικανο-ισραηλινο-ιρανικό πόλεμο.
Η πρόταση για τη δημιουργία μιας «αμυντικής ασπίδας» τύπου NATO, με τη συμμετοχή ενδεχομένως δυνάμεων όπως η Τουρκία ή το Πακιστάν, κρίνεται απαραίτητη. Επιπλέον, προωθείται ένα φιλόδοξο δίκτυο μεταφοράς ενέργειας και νερού που θα διασχίζει τη Σαουδική Αραβία, το Ομάν, τη Συρία και θα εκτείνεται έως τη Μεσόγειο, μαζί με τη δημιουργία ενός διηπειρωτικού σιδηροδρομικού δικτύου που θα συνδέει την Ασία με την Ευρώπη. Καταλήγοντας, το κείμενο επαναφέρει τη σημασία του Παλαιστινιακού ζητήματος και της λύσης των δύο κρατών ως προϋπόθεση για τη διαρκή περιφερειακή σταθερότητα, επισημαίνοντας ότι η ασφάλεια του Κόλπου αποτελεί μια «κόκκινη γραμμή» που δεν επιδέχεται συμβιβασμούς.
