Η Σαμίρα Ασγκάρι, μέλος της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής (ΔΟΕ) για το Αφγανιστάν, τόνισε ότι οι αρχές των Ταλιμπάν πρέπει να αναγνωρίσουν την πραγματικότητα: για να γίνουν αποδεκτοί διεθνώς, οφείλουν να σεβαστούν τα δικαιώματα των γυναικών στην εκπαίδευση και τον αθλητισμό. Η Ασγκάρι, που βρίσκεται εξόριστη για δεύτερη φορά σε ηλικία 31 ετών, υποστηρίζει τη δέσμευση και τον διάλογο με τους σημερινούς κυβερνήτες της χώρας.
Οι Ταλιμπάν έχουν απαγορεύσει στα κορίτσια την πρόσβαση στην εκπαίδευση μετά την ηλικία των 12 ετών, ενώ έχουν αποκλείσει τις γυναίκες από τις περισσότερες θέσεις εργασίας και δημόσιες υπηρεσίες, καθώς και από τη συμμετοχή σε αθλήματα. Η Ασγκάρι, που το 2018 έγινε το πρώτο μέλος της ΔΟΕ από το Αφγανιστάν, παραδέχεται ότι η “κατάστασή της είναι αρκετά δύσκολη” και ότι η “υπεράσπιση του γυναικείου αθλητισμού στο Αφγανιστάν απαιτεί ορισμένες προφυλάξεις”.
Παρόλα αυτά, η πρώην διεθνής καλαθοσφαιρίστρια, όπως πολλές κορυφαίες αθλήτριες του Αφγανιστάν, παραμένει αταλάντευτη στην καταγγελία της μεταχείρισης των γυναικών υπό την εξουσία των Ταλιμπάν. “Η πραγματικότητα είναι ότι όταν παίρνεις δημόσια θέση για τα δικαιώματα των γυναικών, γίνεσαι στόχος, αλλά πιστεύω ακράδαντα στην επικοινωνία και τη δέσμευση”, δήλωσε σε συνέντευξή της μέσω email στο πρακτορείο ειδήσεων AFP.
“Όσο οι Ταλιμπάν παραμένουν η πραγματικότητα στο Αφγανιστάν, δεν έχουμε την πολυτέλεια να χάνουμε χρόνο κάνοντας τίποτα. Στο ρόλο μου, προσπάθησα να βοηθήσω στην ομαλοποίηση των συζητήσεων μεταξύ της ΔΟΕ και όσων βρίσκονται σήμερα στην εξουσία, εστιάζοντας στα αθλητικά δικαιώματα γυναικών και κοριτσιών, και ιδιαίτερα των μαθητριών πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης που βρίσκονται ακόμα εντός του Αφγανιστάν”, πρόσθεσε.
Η Ασγκάρι, η οποία μεγάλωσε σε οικογένεια με μητέρα επαγγελματία μακιγιέζ και πατέρα διευθυντή στην εθνική επιτροπή Ολυμπιακών Αγώνων του Αφγανιστάν, αναφέρει ότι οι “συζητήσεις δεν είναι πάντα εύκολες”. “Δεν αφορούν τη νομιμοποίηση οποιασδήποτε κυβέρνησης”, ξεκαθάρισε. “Αλλά είναι πολύ σημαντικές για τη δημιουργία απτών ευκαιριών για τις μελλοντικές γενιές αγοριών και κοριτσιών στο Αφγανιστάν”.
Με τις αθλήτριες του Αφγανιστάν διάσπαρτες σε όλο τον κόσμο, η συγκρότηση ομάδων είναι περίπλοκη. Ωστόσο, μια γυναικεία ομάδα ποδοσφαίρου, η Afghan Women United, αποτελούμενη από παίκτριες που εδρεύουν στην Ευρώπη και την Αυστραλία, αγωνίστηκε πρόσφατα στο FIFA Unites: Women’s Series 2025 στο Μαρόκο. “Αυτή η υποστήριξη για αθλήτριες εκτός Αφγανιστάν είναι μόνο το πρώτο βήμα, και ελπίζω η FIFA να ευθυγραμμιστεί με τις συνεχιζόμενες συνομιλίες της ΔΟΕ με τους Ταλιμπάν”, δήλωσε.
Η Ασγκάρι, η οποία ήταν “εμπλεκόμενη στο έργο” για περισσότερο από ένα χρόνο, ελπίζει το μήνυμα να φτάσει στους ηγέτες του Αφγανιστάν. “Στους Ταλιμπάν δόθηκε η χώρα και τώρα προσπαθούν να διατηρήσουν την εξουσία αγνοώντας τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα, ιδιαίτερα των γυναικών”, ανέφερε. “Είναι πολύ δύσκολο για αυτούς να συνεχίσουν να κυβερνούν το Αφγανιστάν έτσι μακροπρόθεσμα, και οι Ταλιμπάν πρέπει να καταλάβουν ότι η διεθνής αποδοχή τους συνδέεται άμεσα με τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, συμπεριλαμβανομένων των δικαιωμάτων των γυναικών στην εκπαίδευση και τον αθλητισμό”.
Η Ασγκάρι, η οποία παρακολούθησε τους πρόσφατους Αγώνες Ισλαμικής Αλληλεγγύης στο Ριάντ, όπου συμμετείχαν Αφγανές και Αφγανοί, εξέφρασε την ελπίδα της για “μικρά ανοίγματα” στη στάση των Ταλιμπάν. “Πιστεύω επίσης ότι εάν μπορούμε να βρούμε μικρά ανοίγματα — όπως η ανάπτυξη του αθλητισμού στα πρωτοβάθμια σχολεία όπου τα κορίτσια επιτρέπεται να παρακολουθούν μέχρι την έκτη τάξη — πρέπει να τα εκμεταλλευτούμε”, είπε. “Αυτό δεν αφορά την αποδοχή των περιορισμών των Ταλιμπάν, αφορά τη μη εγκατάλειψη των κοριτσιών και των γυναικών του Αφγανιστάν. Πρέπει να δουλέψουμε με την πραγματικότητα, ενώ συνεχίζουμε να πιέζουμε για θεμελιώδη αλλαγή”.
Η Ασγκάρι λέει ότι ακόμη και η επίτευξη μικρών προόδων, όπως αυτή, θα μπορούσε να αποτρέψει τη μακροχρόνια ζημιά που υπέστησαν οι γυναίκες κατά την πρώτη περίοδο διακυβέρνησης των Ταλιμπάν, από το 1996 έως το 2001. Θυμάται τον αντίκτυπο κατά την επιστροφή της από την πρώτη της περίοδο εξορίας, στο Ιράν. “Αυτό που με ανησυχεί βαθιά είναι ότι δημιουργούμε μια άλλη χαμένη γενιά”, δήλωσε. “Θυμάμαι όταν ήμουν στην έκτη δημοτικού, 12 ετών, και υπήρχε μια 20χρονη γυναίκα δίπλα μου στην ίδια τάξη, επειδή δεν μπορούσε να πάει σχολείο κατά την προηγούμενη εποχή των Ταλιμπάν. Δεν ήξερα πώς να επικοινωνήσω μαζί της και ήταν δύσκολο και για τις δύο, αλλά ιδιαίτερα για εκείνη, επειδή είχε χάσει τόσα πολλά χρόνια. Δεν μπορώ να δεχτώ να ξανασυμβεί αυτό. Γι’ αυτό, ακόμη και οι μικρές ευκαιρίες έχουν τόση σημασία”.
Η Ασγκάρι διατηρεί την ελπίδα της, παρά τις ζοφερές προοπτικές, και πιστεύει στον “συνεχή διάλογο και δέσμευση” με τους Ταλιμπάν. “Το μέλλον του Αφγανιστάν είναι αυτή η νεαρή γενιά. Πρέπει να τους δώσουμε κάθε ευκαιρία που μπορούμε, όσο μικρή κι αν είναι, και να μην τα παρατήσουμε ποτέ, ποτέ”.
