Η χριστιανική κοινότητα στη Δυτική Όχθη, ιδιαίτερα στην περιοχή της Βηθλεέμ, αντιμετωπίζει πρωτοφανείς απειλές για την επιβίωσή της, όπως καταγγέλλει ο πάστορας Fares Abraham, ο οποίος μεγάλωσε στην περιοχή Beit Sahour, λιγότερο από ένα χιλιόμετρο από το ομώνυμο Θεσπέσιο Πεδίο. Η πρόσφατη εγκατάσταση μιας νέας, παράνομης ισραηλινής αποικίας στην άκρη του Beit Sahour, όπου αναμενόταν να δημιουργηθούν υποδομές για παιδιά και πολιτιστικά κέντρα, θέτει σε άμεσο κίνδυνο τα σχέδια αυτά και δημιουργεί αβεβαιότητα για τους κατοίκους.
Ο πάστορας Abraham τονίζει ότι η κατάσταση δεν αφορά μόνο νομικές και πολιτικές διαστάσεις, αλλά την άμεση απειλή για τη συνεχή παρουσία των Χριστιανών στην περιοχή. Το Beit Sahour, μία από τις τελευταίες πλειοψηφικά χριστιανικές πόλεις στη Δυτική Όχθη, όπου ζουν Ορθόδοξοι, Καθολικοί και Ευαγγελικοί, αντιμετωπίζει όλο και μεγαλύτερη έλλειψη γης. Δεκαετίες απαλλοτριώσεων, ο διαχωριστικός τοίχος και η επέκταση των οικισμών έχουν περιορίσει δραστικά τη γη που είναι προσβάσιμη για παλαιστινιακή δόμηση, αναγκάζοντας νέους να εγκαταλείψουν την περιοχή για να βρουν χώρο για να χτίσουν σπίτι.
Αυτή η κατάσταση, όπως εξηγεί, δημιουργεί σύγχυση σε πολλούς Χριστιανούς παγκοσμίως, ιδίως στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίοι υποστηρίζουν το Ισραήλ για λόγους ασφάλειας των Εβραίων, αλλά έρχονται αντιμέτωποι με τις μαρτυρίες των Παλαιστινίων Χριστιανών που υφίστανται δυσμενείς συνθήκες. Ο πάστορας Abraham απορρίπτει την ιδέα ότι η υποστήριξη της εβραϊκής ασφάλειας απαιτεί την ανοχή της εις βάρος άλλων, τονίζοντας ότι η ασφάλεια ενός λαού δεν μπορεί να χτιστεί πάνω στην ανασφάλεια ενός άλλου.
Επικαλείται τη βιβλική αλήθεια ότι η δικαιοσύνη είναι αδιαίρετη και ότι όταν οι δικαιοσύνη ενός κοινότητας περιορίζεται για την προστασία μιας άλλης, τελικά πληγώνονται και οι δύο. Σχολιάζει, δε, ότι πολλές εκκλησίες στη Δύση παραμένουν σιωπηλές, φοβούμενες να φανεί ότι παίρνουν θέση ή πιστεύοντας λανθασμένα ότι η αναφορά στον παλαιστινιακό πόνο υπονομεύει την υποστήριξη προς το Ισραήλ.
Ωστόσο, αυτή η σιωπή έχει συνέπειες. Στέλνει το μήνυμα ότι κάποιες ζωές έχουν λιγότερη αξία, αποδυναμώνει την ηθική αξιοπιστία της Εκκλησίας και αφήνει κοινότητες όπως η δική του, που ζουν στην περιοχή της Βηθλεέμ για πάνω από 2.000 χρόνια, να αισθάνονται εγκαταλελειμμένες.
Συνοψίζοντας, ο πάστορας Abraham δηλώνει ότι αυτό που συμβαίνει στο Beit Sahour δεν είναι απλώς πολιτική σύγκρουση, αλλά ένα ζήτημα ανθρώπινης αξιοπρέπειας και του μέλλοντος της χριστιανικής μαρτυρίας στον τόπο όπου ξεκίνησε η χριστιανική ιστορία. Αν η χριστιανική κοινότητα στην περιοχή της Βηθλεέμ εξαφανιστεί, η απώλεια θα είναι καθολική. Υπογραμμίζει ότι οι Αμερικανοί Χριστιανοί μπορούν και πρέπει να αναγνωρίσουν και τις δύο αλήθειες: ότι ο εβραϊκός λαός αξίζει ασφάλεια και ότι οι παλαιστινιακές χριστιανικές κοινότητες αξίζουν να ζουν στη γη τους χωρίς φόβο. Τέλος, η επιλογή δεν είναι ανάμεσα σε λαούς, αλλά ανάμεσα σε δικαιοσύνη και αδιαφορία.
