Η αμερικανο-ισραηλινή στρατιωτική επίθεση κατά του Ιράν στις 28 Φεβρουαρίου 2026, δεν αποτέλεσε απλώς ένα ακόμη επεισόδιο στον μακρύ κύκλο εντάσεων της περιοχής. Η επίθεση αυτή μετατράπηκε άμεσα σε ένα κομβικό γεγονός με την ανακοίνωση της δολοφονίας του Ανώτατου Ηγέτη του Ιράν, Αλί Χαμενεΐ, μια εξέλιξη που διέταξε την ισορροπία δυνάμεων εντός του περιφερειακού άξονα που είχε χτίσει η Τεχεράνη επί δεκαετίες.

Στην Υεμένη ειδικότερα, τέθηκε ένα διαφορετικό ερώτημα: πώς θα αντιμετωπίσει αυτή τη στιγμή ο Αμπντέλ-Μαλίκ αλ-Χούθι; Θα ωθήσουν οι εξελίξεις την ομάδα σε μια νέα αντιπαράθεση, ή θα επιλέξει να διαχειριστεί την κατάσταση προσεκτικά και να περιμένει να αποσαφηνιστεί η πορεία της σύγκρουσης; Και ποιο θα είναι το πεπρωμένο της ομάδας και της ηγεσίας της, εάν αποφασίσει να διεξαγάγει αυτόν τον πόλεμο;

Στη Σαναά, όπου η ομάδα των Χούθι συνδέεται πολιτικά και ιδεολογικά με τον ιρανικό άξονα, ήταν φυσικό το ενδιαφέρον να στραφεί στις ομιλίες του ηγέτη της ομάδας. Ο Αμπντέλ-Μαλίκ αλ-Χούθι έχει εμφανιστεί τρεις φορές από την έναρξη του πολέμου. Στην πρώτη του ομιλία, δήλωσε την αλληλεγγύη του με το Ιράν και επιβεβαίωσε την ετοιμότητά του για «όλες τις εξελίξεις», σε ένα μήνυμα που φάνηκε περισσότερο σαν πολιτική δήλωση παρά σαν διακήρυξη στρατιωτικής αποφασιστικότητας. Στη δεύτερη ομιλία, ο τόνος ήταν πιο συναισθηματικός, εκφράζοντας συλλυπητήρια για τον θάνατο του Χαμενεΐ και επαναβεβαιώνοντας την υποστήριξη στην Τεχεράνη. Η τρίτη ομιλία ήταν παρόμοια, χωρίς διαφορετικές ανακοινώσεις, και ενίσχυσε το ίδιο μήνυμα.

Ωστόσο, όσα παραλείφθηκαν στις ομιλίες ήταν εξίσου εντυπωσιακά με όσα ειπώθηκαν. Η ομάδα δεν εξέδωσε ξεκάθαρη διακήρυξη στρατιωτικής επέμβασης, όπως είχε κάνει στο παρελθόν όταν ήθελε να στείλει μηνύματα αποτροπής ή πρακτικής αλληλεγγύης στους συμμάχους της. Ούτε υπήρξαν άμεσες κλιμακώσεις ή σαφείς στρατιωτικές απειλές κατά ισραηλινών ή αμερικανικών συμφερόντων που καταγράφηκαν στο πεδίο. Ακόμη και η επικοινωνιακή πολιτική της ομάδας φάνηκε πιο πειθαρχημένη και συγκρατημένη αυτή τη φορά, σε αντίθεση με τη συνήθη προσέγγισή της σε παρόμοιες περιφερειακές στιγμές, η οποία συνήθως χαρακτηριζόταν από ευρεία ρητορική κλιμάκωσης.

Αυτή η απόκλιση μεταξύ της ρητορικής κινητοποίησης και των ενεργειών στο πεδίο υποδηλώνει ότι η απόφαση για πόλεμο δεν είναι τόσο απλή όσο φαίνεται. Η ομάδα, η οποία έχει χτίσει μεγάλο μέρος του πολιτικού της λόγου στην ιδέα του «άξονα αντίστασης», γνωρίζει επίσης ότι η είσοδος σε άμεση αντιπαράθεση σε ένα εξαιρετικά περίπλοκο περιφερειακό σταυροδρόμι θα μπορούσε να ανοίξει ένα κουτί της Πανδώρας με ανεξέλεγκτες συνέπειες.

Συγκρίνοντας αυτή την κατάσταση με τη συμπεριφορά των άλλων μελών του άξονα, αποκαλύπτεται μια πιο καθαρή εικόνα. Η Χεζμπολάχ στον Λίβανο, ένα από τα σημαντικότερα στρατιωτικά proxies του Ιράν στην περιοχή, δεν έχασε χρόνο μπαίνοντας στη μάχη μετά την έναρξη του τελευταίου πολέμου. Η είσοδος του κόμματος στη σύγκρουση αντανακλά τον ρόλο του εντός του λεγόμενου ιρανικού άξονα, όπου θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους περιφερειακούς αποτρεπτικούς παράγοντες και από τους πιο έτοιμους για άμεση στρατιωτική δράση σε περίπτωση άμεσης επίθεσης στην Τεχεράνη.

Αυτή η εξέλιξη ενισχύει την εντύπωση ότι το Ιράν έχει ήδη αρχίσει να ενεργοποιεί ορισμένα από τα στρατιωτικά του proxies στην περιοχή. Με τη Χεζμπολάχ και τις ιρακινές φατρίες να εμπλέκονται πλέον στη σύγκρουση, το ερώτημα της θέσης των Χούθι γίνεται ακόμη πιο πιεστικό: θα παραμείνουν στο περιθώριο, ή θα συμμετάσχουν στη μάχη αργότερα, εάν κλιμακωθεί ο πόλεμος;

Η κατάσταση των Χούθι φαίνεται κάπως διαφορετική. Παρά τους στενούς δεσμούς τους με τον ιρανικό άξονα, η ομάδα δραστηριοποιείται σε ένα διαφορετικό γεωγραφικό και πολιτικό περιβάλλον και αντιμετωπίζει πολύπλοκες εσωτερικές και περιφερειακές παραμέτρους που καθιστούν κάθε απόφαση εισόδου στον πόλεμο πιο λεπτή. Ως εκ τούτου, η αυτοσυγκράτηση που είναι εμφανής στην τρέχουσα συμπεριφορά τους μπορεί να αντικατοπτρίζει τη συνειδητοποίηση ότι οποιαδήποτε ευρείας κλίμακας κλιμάκωση θα μπορούσε να ανοίξει πολλαπλά μέτωπα εναντίον τους σε μια εποχή περιφερειακής αστάθειας.

Η πρόσφατη εμπειρία αποκαλύπτει επίσης ότι οι Χούθι είναι ικανοί για έναν βαθμό πραγματισμού όταν οι περιστάσεις υπαγορεύουν διαφορετικούς υπολογισμούς. Τον Μάιο του 2025, το Σουλτανάτο του Ομάν μεσολάβησε για μια συμφωνία μεταξύ της ομάδας και των ΗΠΑ, η οποία μείωσε τις εντάσεις στην Ερυθρά Θάλασσα, μετά από μήνες αυξημένων εντάσεων που προέκυψαν από επιθέσεις των Χούθι στη διεθνή ναυσιπλοΐα. Αυτή η συμφωνία αντανακλούσε την προθυμία της ομάδας να αναπροσαρμόσει τη στρατιωτική της συμπεριφορά όταν το κόστος της κλιμάκωσης υπερέβαινε τα δυνητικά της κέρδη, ειδικά δεδομένης της βαριάς τιμής που πλήρωσαν από αμερικανικά αεροπορικά πλήγματα το 2025.

Κατά τη διάρκεια του 12ήμερου πολέμου τον Ιούνιο του 2025, μια ευαίσθητη περιφερειακή στιγμή, οι Χούθι περιορίστηκαν σε ρητορική αλληλεγγύης παρά σε άμεση στρατιωτική παρέμβαση, παρά την ηθική πίεση που ασκήθηκε εντός του ιρανικού άξονα. Αυτά τα προηγούμενα υποδεικνύουν ότι η ομάδα διαθέτει την ικανότητα να διαχωρίζει τη ρητορική κινητοποίησης από τις επιχειρησιακές της αποφάσεις όταν οι εκτιμήσεις κόστους-οφέλους υπερισχύουν.

Ως εκ τούτου, το πιο πιθανό σενάριο – εφόσον ο περιφερειακός πόλεμος συνεχιστεί για παρατεταμένη περίοδο – φαίνεται να είναι μια υπολογισμένη κλιμάκωση μέσω συμβολικών επιχειρήσεων ή προσεκτικά καλιμπραρισμένων τακτικών πίεσης, χωρίς να εμπλακεί σε μια ολοκληρωτική αντιπαράθεση. Μια τέτοια επιλογή θα έδινε στην ομάδα χώρο να δείξει αλληλεγγύη προς το Ιράν και να διατηρήσει τη συνοχή της εσωτερικής της βάσης, χωρίς να προκαλέσει ένα μεγάλης κλίμακας χτύπημα που θα μπορούσε να στοχεύσει τη στρατιωτική της υποδομή σε μια εποχή περιφερειακής αστάθειας.

Στο πλαίσιο αυτό, υπάρχει μια εξίσου σημαντική πιθανότητα: η ομάδα να αναβάλει την άμεση παρέμβασή της, αλλά να επιδιώξει να υποστηρίξει το Ιράν μέσω ενός διαφορετικού μετώπου, όπως η Ερυθρά Θάλασσα και το Στενό Μπαμπ αλ-Μάντεμπ. Αυτή η περιοχή αντιπροσωπεύει ένα από τα πιο σημαντικά στρατηγικά σημεία πίεσης στις παγκόσμιες εμπορικές και ενεργειακές οδούς, και οι Χούθι έχουν αποδείξει τα τελευταία χρόνια την ικανότητά τους να τη χρησιμοποιούν ως αποτελεσματική τακτική πίεσης στοχεύοντας ή απειλώντας τη ναυσιπλοΐα.

Ένα τέτοιο σενάριο θα επέτρεπε στην ομάδα να συμμετάσχει στην αντιπαράθεση έμμεσα, διαταράσσοντας τις διεθνείς γραμμές εφοδιασμού και στέλνοντας ταυτόχρονα ένα πολιτικό και στρατιωτικό μήνυμα, χωρίς να εμπλακεί σε ανοιχτή σύγκρουση με το Ισραήλ. Επίσης, ευθυγραμμίζεται με τον ρόλο που έχουν διαδραματίσει οι Χούθι τους τελευταίους μήνες, όταν οι επιθέσεις στην Ερυθρά Θάλασσα έγιναν μέρος της περιφερειακής εξίσωσης πίεσης που συνδέεται με τον πόλεμο στη Γάζα.

Η άμεση παρέμβαση, είτε μέσω βομβαρδισμών του Ισραήλ είτε μέσω διεξαγωγής μεγάλης κλίμακας επιχειρήσεων κατά αμερικανικών συμφερόντων, παραμένει μια επιλογή υψηλού κινδύνου, ειδικά δεδομένων των αυξανόμενων εκτιμήσεων ότι το Ισραήλ θεωρεί τους Χούθι ως αναβληθέντα στόχο εδώ και μήνες, και ότι οποιαδήποτε ευνοϊκή στιγμή θα μπορούσε να εκμεταλλευτεί για να εξαπολύσει ένα ευρύ χτύπημα κατά της ηγεσίας και της στρατιωτικής τους υποδομής.

Οι υπολογισμοί της ομάδας δεν περιορίζονται στο περιφερειακό αρένα· οι εσωτερικές δυναμικές στην Υεμένη διαδραματίζουν εξίσου σημαντικό ρόλο στον καθορισμό των επιλογών της. Κατανοεί ότι οποιαδήποτε ευρεία εμπλοκή σε εξωτερική αντιπαράθεση θα μπορούσε να ανοίξει την πόρτα σε απρόβλεπτες εσωτερικές αλλαγές, ιδιαίτερα εν μέσω προσπαθειών αναδιάταξης της ισορροπίας δυνάμεων εντός του στρατοπέδου της κυβέρνησης και προσπαθειών αναδιοργάνωσης της στρατιωτικής λήψης αποφάσεων με σαουδαραβική υποστήριξη.

Η κατάσταση εντός των περιοχών που ελέγχονται από τους Χούθι δεν είναι επίσης ανεπηρέαστη από πιέσεις. Η συσσώρευση οικονομικών προκλήσεων, σε συνδυασμό με διαλείπουσες κοινωνικές και ασφαλείς εντάσεις, καθιστούν την εξωτερική κλιμάκωση μια επικίνδυνη απόφαση. Σε αυτό το πλαίσιο, η ηγεσία των Χούθι μπορεί να προτιμήσει να διαχειριστεί τις εντάσεις προσεκτικά, προκειμένου να αποφύγει την προσθήκη ενός νέου στρατιωτικού βάρους σε μια ευαίσθητη στιγμή.

Ωστόσο, αυτοί οι υπολογισμοί θα μπορούσαν να αλλάξουν εάν ο περιφερειακός πόλεμος κινηθεί προς διαφορετική κατεύθυνση. Εάν εξελιχθεί σε υπαρξιακή απειλή για το ιρανικό καθεστώς, ή εάν παραταθεί αρκετά ώστε να αναδιαμορφώσει την περιφερειακή ισορροπία δυνάμεων, οι Χούθι μπορεί να βρεθούν αντιμέτωποι με ένα νέο σύνολο υπολογισμών.

Προς το παρόν, η ομάδα φαίνεται να είναι ένας προσεκτικός παρατηρητής. Η ρητορική της εκφράζει αλληλεγγύη προς την Τεχεράνη, αλλά η στρατιωτική απόφαση παραμένει σε αναμονή, εν αναμονή της πορείας του πολέμου.

Οι επόμενες εβδομάδες θα αποκαλύψουν πιθανότατα την κατεύθυνση που θα επιλέξει η ομάδα σε αυτή την ευαίσθητη στιγμή. Το ζήτημα δεν αφορά πλέον απλώς το αν οι Χούθι θα συμμετάσχουν στον πόλεμο ή όχι, αλλά μάλλον πώς θα τοποθετηθούν σε ένα περιφερειακό τοπίο που αναδιαμορφώνεται από τη σύγκρουση.

Θα παραμείνουν εντός του παραδοσιακού τους ρόλου ως μέρος του περιφερειακού δικτύου επιρροής του Ιράν, ή θα επιδιώξουν να χρησιμοποιήσουν αυτή τη στιγμή για να παρουσιαστούν ως μια δύναμη με δικούς της υπολογισμούς, διαχειριζόμενοι τον περιφερειακό τους ρόλο σύμφωνα με τα δικά τους συμφέροντα αντί με τον ρυθμό που θέτουν άλλοι;