Η αβεβαιότητα των εκτοπισμένων Καμποτζιανών κυριαρχεί στην καθημερινότητα χιλιάδων ανθρώπων που παραμένουν εγκλωβισμένοι σε καταυλισμούς, μήνες μετά την τελευταία ανάφλεξη στη μεθόριο μεταξύ Καμπότζης και Ταϊλάνδης. Οι πρόσφατες συγκρούσεις έχουν αφήσει πίσω τους μια εύθραυστη εκεχειρία και μια ανθρωπιστική κρίση που επηρεάζει άμεσα τις επόμενες γενιές.
Σύμφωνα με τα στοιχεία του Υπουργείου Εσωτερικών της Καμπότζης, μέχρι τις 9 Μαΐου 2026, περισσότεροι από 34.440 άνθρωποι παραμένουν εκτοπισμένοι, εκ των οποίων οι 11.355 είναι παιδιά. Η 11χρονη Sokna, που ζει σε σκηνή σε βουδιστική παγόδα στη βορειοδυτική Καμπότζη, αποτελεί ένα από τα πολλά παιδιά που έχουν διακόψει τη φοίτησή τους στο σχολείο. Η μητέρα της, Puth Reen, περιγράφει την απελπιστική κατάσταση, καθώς η επιστροφή στην κανονικότητα φαντάζει αδύνατη όσο η ένταση μεταξύ Bangkok και Phnom Penh παραμένει αμείωτη.
Η κατάσταση στην επαρχία Preah Vihear και Siem Reap είναι ιδιαίτερα κρίσιμη. Οι στρατιωτικοποιημένες ζώνες στα σύνορα, με τα οδοφράγματα από εμπορευματοκιβώτια που έχουν τοποθετήσει οι δυνάμεις της Ταϊλάνδης, εμποδίζουν τους αγρότες να επιστρέψουν στις καλλιέργειές τους. Ο 67χρονος Sun Reth, κάτοικος της περιοχής, αναφέρει πως δεν του επιτρέπεται η πρόσβαση στο σπίτι του, ενώ ο φόβος για μια νέα στρατιωτική κλιμάκωση παραμένει καθημερινός.
Παράλληλα, ο εκπαιδευτικός τομέας καταρρέει. Ο Kinmai Phum, στέλεχος του προγράμματος εκπαίδευσης της WorldVision, προειδοποιεί για την αύξηση των ποσοστών εγκατάλειψης του σχολείου, τονίζοντας πως οι συνθήκες διαβίωσης στους καταυλισμούς και το ψυχολογικό τραύμα των παιδιών δημιουργούν ένα δυσεπίλυτο πρόβλημα. Οι μαθητές, αντί να επικεντρώνονται στα μαθήματά τους, αναλώνονται σε φήμες για νέο πόλεμο, με πολλούς να ανησυχούν διαρκώς για τους γονείς τους που υπηρετούν στο μέτωπο.
Η ιστορία των συγκρούσεων στην περιοχή, η οποία μετρά ήδη δύο κύκλους βίαιων αντιπαραθέσεων από το περασμένο έτος, αφήνει τους κατοίκους με το ερώτημα αν θα μπορέσουν ποτέ να απολαύσουν ξανά την ειρήνη. Όπως δηλώνει χαρακτηριστικά ο Soeum Sokhem, ένας 67χρονος που έχει ζήσει δεκαετίες πολέμου στην Καμπότζη, η διαδρομή προς το σπίτι του, που κάποτε ήταν ρουτίνα, πλέον διανύεται μόνο με φόβο.
