Η είδηση για την κατάπαυση του πυρός στη Γάζα, η οποία κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο, φάνταζε σαν μακρινό όνειρο, προσφέροντας μια σπίθα ελπίδας σε έναν πληθυσμό συνηθισμένο σε ατελείωτους κύκλους βίας. Ωστόσο, παρά τις εορταστικές εκδηλώσεις που ακολούθησαν την ανακοίνωση, ένας βαθύς φόβος σκίαζε την καρδιά πολλών, η ανησυχία ότι η ηρεμία αυτή θα ήταν απλώς μια σύντομη παύση πριν από την επόμενη έκρηξη βίας.
Οι φόβοι αυτοί δυστυχώς επαληθεύτηκαν. Οι καθημερινές θανατηφόρες επιθέσεις του Ισραήλ συνεχίστηκαν, μετρώντας ήδη περισσότερους από 400 νεκρούς από τον ισραηλινό στρατό. Πολλές ακόμη ζωές χάθηκαν εξαιτίας της καταστροφής που έχει επιφέρει η ισραηλινή δράση στη Λωρίδα της Γάζας. Αυτό που προκαλεί ιδιαίτερη ανησυχία είναι η σταδιακή μείωση του παγκόσμιου ενδιαφέροντος. Από τον Νοέμβριο, η ανταπόκριση σε δημοσιεύματα σχετικά με τη Γάζα παρατηρήθηκε να μειώνεται, τόσο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης όσο και στα παραδοσιακά ΜΜΕ. Μια τάση που εντόπισαν και άλλοι Παλαιστίνιοι δημοσιογράφοι και συγγραφείς. Φαίνεται πως ο κόσμος πείστηκε εύκολα ότι ο πόλεμος έχει τελειώσει.
Κατέστη σαφές ότι ο πραγματικός στόχος της κατάπαυσης του πυρός δεν ήταν η διακοπή της βίας ή η προστασία των ανθρώπων, αλλά η σίγαση του παγκόσμιου διαλόγου για τη Γάζα, για τα εγκλήματα που διαπράττονται εκεί και για τον καθημερινό πόνο των κατοίκων της. Η Γάζα έχει πλέον καταστεί σχεδόν αόρατη, καθώς άλλες ειδήσεις και “καυτά σημεία” έχουν κλέψει την παγκόσμια δημοσιότητα. Εν τω μεταξύ, ο μαζικός θάνατος συνεχίζεται.
Λίγο περισσότερο από δύο εβδομάδες μετά την αναγγελία της κατάπαυσης του πυρός, στις 28 Οκτωβρίου, ο ισραηλινός στρατός εξαπέλυσε μια μαζική βομβιστική επίθεση, προκαλώντας τον θάνατο 104 ανθρώπων. Ο υπέρμετρος φόβος για το μέλλον και για τους αγαπημένους επανήλθε. Στις 20 Νοεμβρίου, η τραγωδία χτύπησε πιο προσωπικά, όταν ο ισραηλινός στρατός επιτέθηκε σε σπίτι στην προσφυγική κατασκήνωση Nuseirat, στην κεντρική Γάζα, με αποτέλεσμα να χαθεί ολόκληρη η οικογένεια της φίλης μου, Batoul Abu Shawish. Η οικογένεια, παρά το ότι δεν είχε καμία πολιτική δράση, σφαγιάστηκε. Η Batoul καλείται τώρα να αντιμετωπίσει τη γενοκτονία μόνη της.
Οι ισραηλινές επιθέσεις δεν σταματούν, όπως δεν σταματούν και οι θάνατοι από άλλες αιτίες: Κατεστραμμένα κτίρια, αχρησιμοποίητες βόμβες, πλημμύρες, υποθερμία, λιμός και ασθένειες – όλα αποτελέσματα της ισραηλινής γενοκτονικής στρατηγικής. Οι κάτοικοι συνεχίζουν να αγωνίζονται χωρίς κατάλληλη στέγη ή τροφή, χωρίς θέρμανση, ηλεκτρικό ή πόσιμο νερό. Ο ίδιος ο χειμώνας έχει γίνει θανατηφόρος. Μια πρόσφατη καταιγίδα κατέστρεψε ξανά τις σκηνές, με αποτέλεσμα τον θάνατο ατόμων, όπως η 30χρονη Alaa Juha και το δίμηνο βρέφος Arkan Musleh, που πέθανε από υποθερμία. Συνολικά, 15 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους από το κρύο αυτόν τον μήνα. Η σκηνή της οικογένειας του συγγραφέα πλημμύρισε ξανά, εντείνοντας το αίσθημα αδυναμίας απέναντι στην απουσία διαφυγής από το κρύο και την υγρασία.
Το Ισραήλ συνεχίζει να παραβιάζει την κατάπαυση του πυρός, όχι μόνο με τις επιθέσεις του, αλλά και με την άρνησή του να επιτρέψει την είσοδο του συμφωνημένου αριθμού φορτηγών βοήθειας, φαρμάκων και υλικών στέγασης. Περιορίζει επίσης την πρόσβαση σε διεθνείς οργανισμούς, δυσχεραίνοντας τις εγγραφές και τη δράση ΜΚΟ, όπως η Save the Children, και αρνούμενο αιτήματα για παροχή βοήθειας. Αυτό, σε συνδυασμό με τη συνεχή άρνηση του Ισραήλ να επιτρέψει τη διέλευση βοήθειας, πνίγει τις διεθνείς προσπάθειες ανακούφισης.
Παράλληλα, παλαιστινιακοί οργανισμοί που προσπαθούν να ανακουφίσουν τον πόνο των κατοίκων βλέπουν τις δωρεές να καταρρέουν. Το Samir Project, για παράδειγμα, που παρέχει υλική στήριξη σε φτωχές οικογένειες και φοιτητές, έχει χάσει πολλούς δωρητές και ακολούθους μετά την κατάπαυση του πυρός. Ο διευθυντής του έργου, Dr Ezzedine al-Lulu, επιβεβαίωσε ότι η μειωμένη ροή δωρεών έχει εμποδίσει την ικανότητά τους να παρέχουν ουσιαστική βοήθεια.
Το Ισραήλ διατηρεί επίσης κλειστά τα σύνορα της Ράφα. Η έξοδος είναι αδύνατη, εκτός αν κανείς πληρώσει υπέρογκα ποσά σε “πολεμοκάπηλους” που συνδέονται με το Ισραήλ και συμφωνήσει να μην επιστρέψει ποτέ. Περισσότεροι από 16.000 άνθρωποι που χρήζουν επείγουσα ιατρική περίθαλψη εμποδίζονται να φύγουν, ενώ πάνω από 1.000 έχουν πεθάνει εν αναμονή άδειας εξόδου.
Η Γάζα έχει εισέλθει σε ένα νέο στάδιο γενοκτονίας – μια ήπια μαζική εξόντωση που δεν προκαλεί εντυπωσιακές ειδήσεις, καθώς δεν έχει την εκρηκτικότητα των μαζικών βομβιστικών εκστρατειών. Ωστόσο, το τελικό αποτέλεσμα παραμένει το ίδιο: Η εξόντωση της παλαιστινιακής ζωής στη Γάζα. Δεν είναι τυχαίο ότι Ισραηλινοί πολιτικοί δεν σταματούν να ονειρεύονται την αποίκηση της γης τους. Η Γάζα χωρίς Παλαιστίνιους παραμένει μια απτή πραγματικότητα εντός των δυνατοτήτων τους.
