Την 29η Δεκεμβρίου 2025, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπέντζαμιν Νετανιάχου πραγματοποίησε την πέμπτη επίσκεψή του στις Ηνωμένες Πολιτείες από την ανάληψη καθηκόντων του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ τον Ιανουάριο. Πριν από τη συνάντηση, ο ισραηλινός Τύπος περιέγραφε τον πρωθυπουργό ως πλήρως αφοσιωμένο στην προσπάθεια να κατευνάσει τους εσωτερικούς πολιτικούς του εταίρους, επιζητώντας «παραχωρήσεις» από τον Τραμπ. Ποιες ήταν αυτές οι παραχωρήσεις; Κυρίως αφορούσαν την άρνηση οποιασδήποτε παρουσίας της Τουρκίας στις δυνάμεις σταθεροποίησης της Γάζας και την αμερικανική έγκριση για ισραηλινή επίθεση στο Ιράν.
Ο Νετανιάχου απέτυχε και στους δύο στόχους. Ο Τραμπ αναφέρθηκε συγκεκριμένα στην καλή του σχέση με τον Τούρκο πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, επαινώντας και τον «Μπίμπι» για τον σεβασμό του προς αυτόν. Όσον αφορά το Ιράν, ο Τραμπ μίλησε για την προθυμία του Ιράν να «κάνει μια συμφωνία» και έθεσε σαφείς κατευθυντήριες γραμμές για την αμερικανική εμπλοκή, χωρίς να αναφέρει τίποτα για την έγκριση μιας ανεξάρτητης ισραηλινής επιχείρησης. Τα ισραηλινά ΜΜΕ υποστηρίζουν ότι ο Τραμπ έδωσε στο Ισραήλ «πράσινο φως» για επίθεση στο Ιράν, κάτι που όμως δεν αντανακλάται με κανέναν τρόπο στην επίσημη δήλωση του Τραμπ.
Ο Τραμπ αναφέρθηκε στην «σύντομη» έναρξη της ανοικοδόμησης της Γάζας. Όταν μίλησε για τον αφοπλισμό της Χαμάς, είπε ότι αυτό πρέπει να συμβεί, αλλιώς σχεδόν 60 κράτη θα το επιβάλουν. Η Χαμάς έχει ήδη συμφωνήσει να αφοπλιστεί εάν η διαδικασία υλοποιηθεί από μια δύναμη υπό παλαιστινιακή ηγεσία. Ο Τραμπ δεν έδειξε καμία αντίρρηση σε αυτή τη λογική, ιδιαίτερα λαμβάνοντας υπόψη την άρνηση των περισσότερων συμμετεχουσών χωρών να προχωρήσουν σε βίαιο αφοπλισμό της οργάνωσης. Επιπλέον, ο Τραμπ δεν ανέφερε την τελευταία ομηρία που κρατείται στη Γάζα ως απαραίτητη προϋπόθεση για την μετάβαση στο «Στάδιο ΙΙ» της συμφωνίας.
Τίποτα δεν είναι πιο σημαντικό στον κόσμο του Τραμπ από τη χρήση της γλώσσας και των συμβολικών χειρονομιών. Όταν ο Τραμπ αναφέρθηκε στον Νετανιάχου ως «εξαιρετικό πρωθυπουργό πολέμου» συζητώντας το σχέδιό του για «ειρήνη», κατέστησε σαφές ότι ο καλεσμένος του έχανε χρόνο. Αυτό φάνηκε επίσης όταν ο Τραμπ δήλωσε ότι είχε μιλήσει με τον επίσημο αρχηγό του κράτους του Ισραήλ, πρόεδρο Ισαάκ Χέρτσογκ, για μια χάρη προς τον Νετανιάχου και είχε διαβεβαιωθεί ότι μια τέτοια χάρη ήταν επικείμενη. Ο πρόεδρος Χέρτσογκ, παρεμπιπτόντως, αρνήθηκε κατηγορηματικά ότι έλαβε χώρα μια τέτοια συνομιλία.
Ίσως η καλύτερη αντανάκλαση της συνάντησης Τραμπ-Νετανιάχου στο Mar-a-Lago αφορά μια σύντομη τηλεφωνική συνομιλία μεταξύ του Τραμπ και του Ισραηλινού υπουργού Παιδείας, Γιοάβ Κις. Ο σκοπός της κλήσης ήταν να ενημερώσει ο Κις τον Τραμπ ότι θα λάβει το Βραβείο Ισραήλ την Ημέρα Ανεξαρτησίας του Ισραήλ το 2026.
Το βραβείο απονέμεται από τον υπουργό Παιδείας σε μια τηλεοπτική τελετή με την παρουσία των ηγετών του Ισραήλ, σηματοδοτώντας την επίσημη λήξη των εορτασμών της Ημέρας Ανεξαρτησίας. Οι αποδέκτες του είναι συχνά ακαδημαϊκοί με μεγάλη καριέρα στα ύστερα στάδια της. Το βραβείο αντανακλά μια ζωή αφιερωμένη στην επέκταση της ανθρώπινης γνώσης. Μερικές φορές, απονέμονται ειδικά βραβεία σε πολιτικές κατηγορίες, συχνότερα για αυτό που ονομάζεται «ένα έργο ζωής», όπως η προώθηση της συνύπαρξης μεταξύ Εβραίων και Παλαιστινίων, η προώθηση της κοινωνικής ισότητας κ.λπ.
Το βραβείο, όπως υποδηλώνει και το όνομά του, απονέμεται σχεδόν πάντα σε Ισραηλινούς πολίτες, αλλά μπορεί να απονεμηθεί σε Εβραίους που ζουν στο εξωτερικό, ακόμη και σε μη Εβραίους που έχουν κάνει μια «ειδική συνεισφορά στον εβραϊκό λαό».
Με άλλα λόγια, η συνάντηση Τραμπ-Νετανιάχου περιλάμβανε τον Τραμπ να δίνει οδηγίες στον Νετανιάχου σχετικά με επικείμενα μέτρα, και τον Νετανιάχου να σπεύδει να υπακούσει, τιμώντας τον Τραμπ με ένα ακόμη ημι-φανταστικό βραβείο.
Παρά τις σαφείς αυτές ενδείξεις της άνισης φύσης της σχέσης τους, υπήρξαν επίμονες φωνές που υποδηλώνουν ότι ο Τραμπ και ο Νετανιάχου δρουν συντονισμένα. Σύμφωνα με τέτοιες αναλύσεις, οι Ηνωμένες Πολιτείες υποστηρίζουν πλήρως την προσπάθεια του Ισραήλ να «αλλάξει τη Μέση Ανατολή» – η αγαπημένη φράση του Νετανιάχου – καθώς οι Αμερικανοί επικεντρώνονται στην Ασία και την παγκόσμια κούρσα κυριαρχίας με την Κίνα.
Το Ισραήλ θα «φροντίσει» την «ιρανική απειλή», ενώ οι Άραβες παραμένουν εγκλωβισμένοι στις δικές τους άλυτες εσωτερικές εντάσεις και ανταγωνισμούς. Η κινητοποίηση των αραβικών κρατών μετά την ισραηλινή επίθεση στην Ντόχα αγνοείται σχεδόν πλήρως.
Αυτές οι φωνές επισημαίνουν επίσης το γεγονός ότι το Ισραήλ συνεχίζει να αγνοεί εντελώς την «ανακωχή» που τέθηκε σε ισχύ από το «Στάδιο Ι» του σχεδίου Τραμπ, και το κάνει με την πλήρη υποστήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών. Μάλιστα, ο Τραμπ δήλωσε ότι το Ισραήλ έχει «τηρήσει» την ανακωχή «100 τοις εκατό» και ότι δεν έχει κανένα πρόβλημα με τις ενέργειες του Ισραήλ στη Γάζα. Αυτές περιλαμβάνουν βομβαρδισμούς, καταστροφή κτιρίων και υποδομών, παρεμπόδιση ανθρωπιστικής βοήθειας εν μέσω δυσμενών καιρικών συνθηκών, και πολλές άλλες ενέργειες που διασφαλίζουν και επεκτείνουν την συνεχιζόμενη ισραηλινή γενοκτονία.
Είναι πράγματι εξαιρετικά δύσκολο να συμβιβάσουμε αυτό με την ιδέα ότι το Ισραήλ έχει εξαντλήσει τις επιλογές του για την καθυστέρηση του Σταδίου ΙΙ και μιας λύσης για την παλαιστινιακή κρατική υπόσταση, που θα επιτευχθεί με διεθνή διαμεσολάβηση. Άλλωστε, ακούγονται επανειλημμένα από τα ισραηλινά ΜΜΕ για πρωτοβουλίες «εποικισμού της Γάζας», «μετεγκατάστασης» 1,5 εκατομμυρίου Παλαιστινίων στη Σομαλιλάνδη και διάλυσης των Συμφωνιών του Όσλο, κοινότητα Παλαιστινίων μετά από εθνοκάθαρση.
Οι ΗΠΑ και άλλες χώρες, όπως η Γερμανία και το Ηνωμένο Βασίλειο, συνεχίζουν να αγοράζουν ισραηλινά όπλα σε τεράστιο ρυθμό και να εξοπλίζουν το Ισραήλ με δικά τους όπλα. Πώς είναι δυνατόν να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι η ισραηλινή γενοκτονία φτάνει στο τέλος της;
Η σύντομη απάντηση είναι ότι όχι. Το Ισραήλ συνεχίζει να σκοτώνει, να καταστρέφει, να υπονομεύει και να επεκτείνει τις προσπάθειές του για αποσταθεροποίηση οποιασδήποτε ομοιότητας περιφερειακής τάξης. Για παράδειγμα, το Ισραήλ αναγνώρισε την κρατική υπόσταση της Σομαλιλάνδης προκειμένου να έχει ένα «χώρο απόρριψης» για τους Παλαιστίνιους που έχουν υποστεί εθνοκάθαρση, αλλά και για να φέρει τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα σε αντίθεση με τη Σαουδική Αραβία, καθώς και οι δύο έχουν αντικρουόμενα συμφέροντα στη Σομαλία, και, κάνοντας έτσι, να διασφαλίσει ότι το παλαιστινιακό ζήτημα δεν θα αντιμετωπιστεί και ότι όλοι θα παραμείνουν παγωμένοι από τον φόβο των ισραηλινών όπλων.
Η μακρύτερη απάντηση αναγνωρίζει τις επιπτώσεις αυτής της γενοκτονίας στο ίδιο το Ισραήλ: Η γενοκτονία καταναλώνει τους γενοκτόνους.
Αυτό δεν σημαίνει ότι η δικαιοσύνη είναι εξασφαλισμένη από κοσμικές δυνάμεις· καθόλου. Η δικαιοσύνη θα πρέπει να επιδιωχθεί στο πιο γήινο και ρεαλιστικό επίπεδο, όπως και η αξιοπρέπεια και η διατήρηση των παλαιστινιακών ζωών.
Ωστόσο, η γενοκτονία έχει διαμορφώσει το Ισραήλ κατ’ εικόνα της σε καθημερινό, άμεσο επίπεδο. Η βία αυξάνεται τόσο γρήγορα όσο και οι τιμές των βασικών αγαθών, η δημοκρατία οπισθοχωρεί, και δεν διαφαίνεται τέλος στον «αέναο πόλεμο». Αυτό δεν είναι ένα αφηρημένο, «στρατηγικό» ζήτημα.
Ενώ το Ισραήλ επιδιώκει ενεργά να διαγράψει την παλαιστινιακή ταυτότητα εδώ και σχεδόν 80 χρόνια, δεν έχει καταφέρει να το κάνει. Οι εσωτερικές αντιφάσεις του Ισραήλ έχουν εμφανιστεί με παραλυτική δύναμη τα τελευταία δύο χρόνια.
Το Ισραήλ δεν θα «πεθάνει» ή «υποχωρήσει», αλλά το χάσμα μεταξύ των αντιλήψεων του Ισραήλ για τον κόσμο και των παγκόσμιων αντιλήψεων για το Ισραήλ δεν ήταν ποτέ μεγαλύτερο.
Ο Τραμπ και το όραμά του για την Αμερική δεν εκτιμούν τους «ηττημένους». Το Ισραήλ δεν έχει πλέον «νίκες» σε αναμονή. Μπορεί και σκοτώνει και καίει, αναβάλλει και συσκοτίζει.
Ακόμη και ο Τραμπ αναγνωρίζει ότι αυτή η δύναμη δεν έχει διαρκείς επιπτώσεις μετά την άμεση εφαρμογή της. Το Ισραήλ δεν έχει επιλογές. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη απώλεια.
