Σήμερα, στην Παλαιστίνη, γιορτάζεται η Ημέρα της Γης, μια ημέρα αφιερωμένη στην ιδιαίτερη σχέση των Παλαιστινίων με τη γη τους. Ο συγγραφέας, Refaat Ibrahim, θυμάται τον παππού του, Hamdan, και την εμπειρία της εγκατάλειψης της πατρίδας του, μια τραυματική ιστορία που επαναλαμβάνεται στη δική του ζωή.
Ο Hamdan, σε ηλικία μόλις 12 ετών, βίωσε την εκστρατεία εθνοκάθαρσης που ονομάστηκε Νάκμπα, όταν σιωνιστικές δυνάμεις επιτέθηκαν στο χωριό του, al-Faluja. Οι κάτοικοι, αγρότες και κτηνοτρόφοι, αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους, παίρνοντας μαζί τους μόνο το κλειδί της πόρτας. Το χωριό, στρατηγικής σημασίας, πολιορκήθηκε σθεναρά από αιγυπτιακή ταξιαρχία, αλλά τελικά εγκαταλείφθηκε μετά την ανακωχή μεταξύ Αιγύπτου και του νεοσύστατου Ισραήλ. Η Πράσινη Γραμμή που χαράχθηκε, άφησε το 78% της ιστορικής Παλαιστίνης υπό τον έλεγχο του Ισραήλ, κόβοντας τον παππού από το χωριό του για πάντα.
Οι σιωνιστικές ομάδες, φοβούμενες την παρουσία των νόμιμων ιδιοκτητών, προχώρησαν στην καταστροφή της al-Faluja και άλλων παλαιστινιακών χωριών, ιδρύοντας οικισμούς όπως το Kiryat Gat, το Shahar και το Nir Hen. Στη Γάζα, η οικογένεια του παππού προσπάθησε να ξαναχτίσει τη ζωή της, εγκαθιστώμενη στην περιοχή ανατολικά της Khan Younis. Παρά τις δυσκολίες, η ιδέα της επιστροφής δεν έσβησε ποτέ, ενώ ο παππούς δίδαξε στους απογόνους του όχι μόνο την καλλιέργεια, αλλά και τη βαθιά ριζωμένη σχέση με τη γη, ως ιστορικό δικαίωμα.
Η βία της κατοχής άγγιξε και τον συγγραφέα. Στον πόλεμο του 2008-09 στη Γάζα, εκτοπίστηκε για πρώτη φορά, και πέντε χρόνια αργότερα, ο σιωνιστικός στρατός κατέστρεψε το σπίτι του και αυτά των θείων του. Αυτό το γεγονός ήταν το τελειωτικό χτύπημα για τον παππού, ο οποίος, μετά από σχεδόν 70 χρόνια προσφυιάς και καταστροφής, έφυγε από τη ζωή λίγες μέρες μετά την καταστροφή των ελαιόδεντρων και των σπιτιών τους.
Παρά τις δυσκολίες, η οικογένεια έμεινε στη γη, ξαναέχτισε τα σπίτια της και ξαναφύτεψε τα δέντρα της. Όμως, τον Οκτώβριο του 2023, η κατοχή εξαπέλυσε μια νέα γενοκτονία κατά του λαού της Γάζας, αναγκάζοντας τους κατοίκους να φύγουν ξανά. Ισραηλινές δυνάμεις κατέστρεψαν σπίτια και ξερίζωσαν δέντρα, σκοτώνοντας συγγενείς και γείτονες. Την προηγούμενη χρονιά, το Ισραήλ χάραξε τη “Κίτρινη Γραμμή”, καταλαμβάνοντας σχεδόν το 60% της Λωρίδας της Γάζας, η οποία τώρα χωρίζει τον συγγραφέα από το σπίτι του, όπως και η Πράσινη Γραμμή χώριζε τον παππού του από την al-Faluja.
Παρά τον πόνο και τις απώλειες, οι Παλαιστίνιοι δεν έχουν πρόθεση να φύγουν. Για 77 χρόνια, έχουν δεχτεί πιέσεις, προσφορές και απειλές για να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους. Η σχέση τους με τη γη υπερβαίνει την απλή ιδιοκτησία, αποτελώντας υπαρξιακή σύνδεση. Η δημογραφική πραγματικότητα αποτελεί την πιο ισχυρή απάντηση: οι Παλαιστίνιοι στη Γάζα, από 80.000 το 1948, ανέρχονται σήμερα σε δύο εκατομμύρια, αντιστέκονται στην απέλαση και αισθάνονται βαθύτερα συνδεδεμένοι με τη γη τους.
Ανεξάρτητα από τις γραμμές που χαράζει ο κατακτητής, είτε πράσινες, είτε κίτρινες, αυτές θα ξεθωριάσουν μπροστά στην βαθιά ριζωμένη ύπαρξη των Παλαιστινίων. Η αντίσταση θα συνεχιστεί, η επιθυμία για επιστροφή θα παραμείνει, διότι η Παλαιστίνη είναι οι Παλαιστίνιοι και οι Παλαιστίνιοι είναι η Παλαιστίνη.
