Στο Μεξικό, η Λουίζα Κορράλ, μία 24χρονη μητέρα, δίνει καθημερινά μια μάχη για να σώσει τα μάτια του οκτάμηνου γιου της, Χουάν ντε Χεσούς. Το παιδί πάσχει από αμφωτερόπλευρο ρετινοβλάστωμα, έναν σπάνιο καρκίνο που έχει προσβάλει και τα δύο του μάτια. Οι γιατροί έχουν ήδη ενημερώσει τη Λουίζα ότι το δεξί μάτι του μικρού θα πρέπει να αφαιρεθεί, ενώ για το αριστερό, παρά τις προσπάθειες, υπάρχει κίνδυνος απώλειας της όρασης.
Η Λουίζα, μόνη σε μια ξένη πόλη και με περιορισμένα οικονομικά μέσα, φιλοξενείται με τον γιο της στον ξενώνα της Μεξικανικής Ένωσης για τη Βοήθεια σε Παιδιά με Καρκίνο (AMANC). Ο οργανισμός παρέχει δωρεάν στέγη, γεύματα, καθώς και συντονίζει ιατρικές επισκέψεις, ψυχολογική υποστήριξη και ειδικές ασκήσεις για τα παιδιά. Κάθε μέρα, η Λουίζα εκτελεί με επιμονή ασκήσεις, παρατηρώντας κάθε κίνηση του γιου της, αναζητώντας σημάδια που υποδηλώνουν ότι το μάτι που ελπίζουν να σώσουν, λειτουργεί.
Η διάγνωση έγινε όταν ο Χουάν ντε Χεσούς ήταν περίπου τριών μηνών, όταν η Λουίζα παρατήρησε μια αχνή, ημιδιαφανή αντανάκλαση στην κόρη του. Από τότε, η επιφυλακή της είναι συνεχής, καθώς φοβάται ότι αν πάψει να παρατηρεί, μπορεί να χάσει κάτι κρίσιμο. «Νιώθω ότι αν σταματήσω να τον προσέχω, μπορεί να χάσω κάτι… και μετά θα είναι πολύ αργά», εξομολογείται, με φωνή που προδίδει την εξάντλησή της.
Η Λουίζα πραγματοποιεί ένα μακρύ ταξίδι, διάρκειας τεσσάρων ωρών, αλλάζοντας τρία λεωφορεία, δύο ή τρεις φορές τον μήνα, από το χωριό της, το Σαν Χουάν ντε λας Ουέρτας, για να επισκεφθεί το νοσοκομείο στην Πόλη του Μεξικού, όπου εδρεύουν οι περισσότεροι παιδο-ογκολόγοι. Συχνά, διαμένει εκεί για μία εβδομάδα, κατά τη διάρκεια της οποίας ο Χουάν ντε Χεσούς υποβάλλεται σε επαναλαμβανόμενες οφθαλμολογικές εξετάσεις, ενώ οι γιατροί παρακολουθούν τους όγκους και αποφασίζουν για την έναρξη πιο επιθετικών θεραπειών, όπως η χημειοθεραπεία.
Ο σύζυγός της, Ρικάρντο Κουιντίν, εργάζεται ως οδηγός ντελίβερι, κερδίζοντας περίπου 2.000 πέσος (112 δολάρια) την εβδομάδα. Κάθε ταξίδι προς την Πόλη του Μεξικού κοστίζει περίπου 800 πέσος σε λεωφορεία και ταξί. Ένα μεγάλο μέρος των εσόδων του συζύγου της δαπανάται στην μετακίνηση, τη διατροφή, τις πάνες και τα απαραίτητα του μικρού, καθώς και για τις υπόλοιπες οικογενειακές ανάγκες. Παρόλο που ζουν δωρεάν σε ένα σπίτι που τους παραχώρησαν οι γονείς της Λουίζας, τα χρήματα είναι πάντα περιορισμένα.
Η Λουίζα προσπαθεί να ελαχιστοποιήσει τα έξοδα, ακόμη και να παραλείπει γεύματα, εστιάζοντας στις ανάγκες του γιου της. Όταν ο σύζυγός της την συνοδεύει στις ιατρικές επισκέψεις, συχνά χάνει εργασία, μειώνοντας περαιτέρω το οικογενειακό εισόδημα. «Δεν θέλω να ζητάω χρήματα από τους γονείς μου», λέει η Λουίζα, «ήδη μας βοηθούν με ένα μέρος για να ζούμε».
Η επέμβαση που θα χρειαστεί ο Χουάν ντε Χεσούς, η αφαίρεση του δεξιού του ματιού, θα καλυφθεί από το δημόσιο σύστημα υγείας του Μεξικού, όπως και μεγάλο μέρος της τρέχουσας περίθαλψης. Η ιδιωτική θεραπεία είναι πέρα από τις δυνατότητες της οικογένειας, αφήνοντάς τους εξαρτημένους από ένα σύστημα που χαρακτηρίζεται από μεγάλες αναμονές και περίπλοκες γραφειοκρατικές διαδικασίες.
Η αβεβαιότητα για την κατάσταση του γιου της προκαλεί άγχος στη Λουίζα, η οποία προσπαθεί να μην σκέφτεται πολύ μακριά, εστιάζοντας στην κάθε ιατρική συνάντηση. Παράλληλα, ανησυχεί για την ικανότητά της να καλύπτει τα έξοδα των ταξιδιών και για το μέλλον του Χουάν ντε Χεσούς. Πρέπει επίσης να διατηρεί επικαιροποιημένες ιατρικές αναφορές για να έχει πρόσβαση στον ξενώνα, κάτι που δεν είναι πάντα εφικτό.
Ανησυχεί για το πώς θα είναι η ζωή του Χουάν ντε Χεσούς εάν η όρασή του επιδεινωθεί – αν θα μπορεί να παίζει, να πηγαίνει σχολείο και να κινείται στον κόσμο όπως άλλα παιδιά. «Δεν θα είναι εύκολο», λέει, «αλλά πρέπει να τον καθοδηγήσω, ώστε η ζωή του να μην είναι δύσκολη για εκείνον».
