Σε ένα απομακρυσμένο ορεινό πέρασμα στην ανατολική Τουρκία, ταξιδιώτες από το Ιράν πατούν το κατώφλι με ένα μείγμα φόβου, εξάντλησης και ανακούφισης. Έρχονται μετά από μια εβδομάδα σημαδεμένη από τον πόλεμο, μακρινά ταξίδια με τρένο ή αυτοκίνητο, επικοινωνιακές διακοπές και δανεικά τηλέφωνα.
Χιονισμένοι λόφοι περιβάλλουν την ιρανική πλευρά των συνόρων στην πύλη Kapikoy της επαρχίας Van της Τουρκίας, όπου οικογένειες και μοναχικοί ταξιδιώτες εμφανίζονται, πολλοί μετά από ημέρες στο δρόμο. Εκατοντάδες έχουν περάσει τις τελευταίες ημέρες, και τώρα υπάρχει μια σταθερή ροή προς και από τις δύο κατευθύνσεις, καθώς ο πόλεμος Ισραήλ-ΗΠΑ εναντίον του Ιράν επεκτείνεται σε όλη την περιοχή.
Κάποιοι λένε ότι διέφυγαν επειδή έπεφταν βόμβες στις πόλεις τους. Άλλοι αποφάσισαν να φύγουν αφού έχασαν επαφή με αγαπημένα πρόσωπα, ταξιδεύοντας οδικώς όταν ακυρώθηκαν οι πτήσεις.
Ο Αιγύπτιος εργάτης εργοστασίου, Mohammad Fauzi, 46 ετών, διέσχισε τα σύνορα από το Ιράν χωρίς τουρκική κάρτα SIM, χωρίς τοπικό νόμισμα και χωρίς να γνωρίζει τη γλώσσα. Είχε μόνο τους αριθμούς τηλεφώνου δύο Αιγύπτιων φίλων στην Άγκυρα και τη Σμύρνη – και ένα σχέδιο να φτάσει στο Κάιρο. Παρακολούθησε την εργασία του να σταματά στο Ιράν κατά τους τρεις μήνες που βρισκόταν εκεί στον τομέα του μαρμάρου και του γρανίτη, με πολλά εργοστάσια να κλείνουν. “Η κατάσταση είναι πολύ δύσκολη, και η εργασία έχει σταματήσει. Δεν μπορώ να εργαστώ, δεν μπορώ να μείνω επειδή η κατάσταση είναι επικίνδυνη τώρα, οπότε θέλω να πάω στο σπίτι μου, στη χώρα μου.”
Η Jalileh Jabari, 63 ετών, δήλωσε ότι έφυγε από την Τεχεράνη επειδή “πέφτουν βόμβες” και η κατάσταση είχε γίνει αφόρητη. Οι αυτοκινητόδρομοι προς τα σύνορα ήταν ήρεμοι, αλλά η αβεβαιότητα στην πρωτεύουσα την ώθησε να φύγει. Ταξίδευε προς την Κωνσταντινούπολη, όπου σπουδάζει η κόρη της. “Αν τα πράγματα γίνουν καλά εκεί, αν το Ιράν γίνει καλό, θα επιστρέψω. Αν υπάρχει ειρήνη, θα επιστρέψω.”
Ενώ πολλοί φεύγουν από το Ιράν, κάποιοι επιστρέφουν. Η Leila, 45 ετών, η οποία δεν έδωσε το επώνυμό της στο πρακτορείο Reuters, αποφάσισε να επιστρέψει από την Κωνσταντινούπολη – όπου περιστασιακά βοηθά ακαδημαϊκούς που συνεργάζονται με ένα γερμανικό ίδρυμα ιστορικών ερευνών – αφού έχασε την επαφή με την οικογένειά της στη Σιράζ. “Πώς μπορώ να είμαι ασφαλής όταν νιώθω ότι η οικογένειά μου, ίσως είναι σε κίνδυνο;” ρώτησε. Ένας από τους αδελφούς της είναι σοβαρά άρρωστος και σε κώμα, αυξάνοντας την ανησυχία της. Για εκείνη, το να βρίσκεται σωματικά με την οικογένειά της, ακόμη και σε κίνδυνο, είναι πιο ανεκτό από το να περιμένει στο εξωτερικό. Σκοπεύει να παραμείνει στο Ιράν μέχρι να τελειώσει ο πόλεμος. “Δεν μπορώ να τους προστατεύσω από τις βόμβες. Αλλά όταν νιώθω ότι μπορώ να είμαι μαζί τους, ίσως πεθάνουμε μαζί, ή μπορώ να τους βοηθήσω όσο ζούμε.”
