Δεκαπέντε χρόνια έχουν περάσει από τότε που το Νότιο Σουδάν αναδείχθηκε στο νεότερο κράτος του κόσμου τον Ιούλιο του 2011, μετά από ένα συντριπτικό 99% των ψηφοφόρων που επέλεξαν την ανεξαρτησία. Ωστόσο, η «αποτυχημένη υπόσχεση», όπως τη χαρακτηρίζει ο ακαδημαϊκός Jok Madut Jok, παραμένει η σκληρή πραγματικότητα για ένα έθνος που ταλανίζεται από διαρκή αστάθεια.

Η κατάσταση της χώρας χαρακτηρίζεται από βαθιά ανισότητα και βία. Παρόλο που το πετρέλαιο χρηματοδοτεί σχεδόν το 90% των κρατικών εσόδων, το 82% του πληθυσμού ζει κάτω από το όριο της φτώχειας. Σύμφωνα με στοιχεία του Armed Conflict Location and Event Data (ACLED), μεταξύ 2011 και 2026 καταγράφηκαν 13.256 επιθέσεις, αριθμός που αντιστοιχεί σε περισσότερες από δύο επιθέσεις ημερησίως.

Η ανθρωπιστική κρίση εντείνεται, καθώς 7,8 εκατομμύρια άνθρωποι αντιμετωπίζουν κρίσιμα επίπεδα επισιτιστικής ανασφάλειας το 2026. Η έλλειψη βασικών υποδομών, όπως υγειονομική περίθαλψη και καθαρό νερό, σε συνδυασμό με την πολιτική αντιπαλότητα μεταξύ του προέδρου Salva Kiir και του αντιπροέδρου Riek Machar, κρατά τη χώρα σε μια συνεχή κατάσταση σύγκρουσης.

Ενώ οι εξαγωγές 150.000 βαρελιών πετρελαίου ημερησίως συνεχίζονται, ο Jan Pospisil, ερευνητής στο Peace and Conflict Evidence Platform, επισημαίνει ότι τα οικονομικά οφέλη δεν φτάνουν ποτέ στους πολίτες. Με τις εκλογές να αναβάλλονται συνεχώς, η ελπίδα που γεννήθηκε το 2011 έχει αντικατασταθεί από ένα αίσθημα κοινωνικής εγκατάλειψης, με εκατομμύρια πολίτες να παραμένουν εκτοπισμένοι και χωρίς προοπτική πολιτικής διεξόδου.