Στη Γάζα, το άνοιγμα του κέντρου “Χωριό των Ορφανών” στην πόλη της Γάζας έχει προσφέρει μια αίσθηση ανακούφισης στις γυναίκες, καθώς απευθύνεται αποκλειστικά σε χήρες που έχασαν τους συζύγους τους κατά τη διάρκεια του πολέμου, απαγορεύοντας την παραμονή αρρένων άνω των 12 ετών. Η διοίκηση του κέντρου αιτιολογεί αυτή την απόφαση με την ανάγκη παροχής μεγαλύτερης ιδιωτικότητας και προστασίας στην πιο ευάλωτη ομάδα μεταξύ των εκτοπισμένων.
Ο καταυλισμός, ο οποίος βρίσκεται στην περιοχή Σεΐχ Ραντβάν, αποτελείται από περίπου 80 σκηνές, μαζί με πολλαπλές βοηθητικές εγκαταστάσεις. Παρέχει καθημερινά νερό και τροφή στις χήρες και τα παιδιά τους. Επιπλέον, έχει οριστεί ένας χώρος για την υποδοχή ανδρών επισκεπτών, συγγενών των κατοίκων, ενώ μόνο δύο εργαζόμενοι επιτρέπεται να εισέρχονται για την παροχή βασικών υπηρεσιών.
Η Νταά Ελ-Χαμάντεν, παρά την παραμονή της σε σκηνή, εκφράζει την ανακούφισή της για την ιδιωτικότητα που απολαμβάνει, απουσία ανδρών, αλλά και για τη βελτίωση της διάθεσης των παιδιών της, καθώς δεν νιώθουν πλέον τη ζήλια από τους μη ορφανούς συνομηλίκους τους. Η Νταά έχασε τον σύζυγό της τον Μάρτιο του 2024, όταν ένας Ισραηλινός ελεύθερος σκοπευτής τον στόχευσε, καθώς πήγαινε να φέρει προμήθειες από το κατεστραμμένο τους σπίτι στη Μπέιτ Χανούν. Από τότε, η Παλαιστίνια πολίτης φροντίζει τρία παιδιά, χωρίς κανένα εισόδημα.
Σε σύγκριση με τα μικτά κέντρα προσωρινής διαμονής όπου έμενε, η Νταά παρατηρεί σημαντική διαφορά. Στα προηγούμενα κέντρα, οι γυναίκες δεν διέθεταν ιδιωτικότητα, αναγκάζονταν να φορούν συνεχώς πλήρη ρούχα και να μειώνουν τον τόνο της φωνής τους λόγω της στενότητας των χώρων και της παρουσίας ανδρών.
Επιπλέον, το “Χωριό των Ορφανών” μειώνει τον πόνο των παιδιών, τα οποία ένιωθαν δυσάρεστα βλέποντας πατέρες να υποδέχονται τα παιδιά τους. Η κόρη της Νταά, μόλις 4 ετών, ρώτησε κάποτε εάν μπορούσε να αποκαλεί τον θείο της “μπαμπά”. Η Νταά πιστεύει ότι η κοινή αντιμετώπιση της δυσκολίας από γυναίκες που έχουν χάσει τους συζύγους τους, μειώνει τα προβλήματα και τη θλίψη.
Η Ιμάν Ελ-Γκαρτζαουί, με επώδυνες μνήμες από μικτά κέντρα διαμονής, τονίζει τις ιδιαίτερες ανάγκες των γυναικών που δεν ικανοποιούνται σε τέτοια περιβάλλοντα. Επαινεί τα οργανωτικά μέτρα του νέου καταυλισμού, όπως η απαγόρευση εισόδου ανδρών, η διάθεση ειδικού χώρου για επισκέψεις και η νυχτερινή φύλαξη, τα οποία προσφέρουν αίσθημα ασφάλειας.
Η Ουισάμ Ελ-Γκατζάρ, μητέρα δύο παιδιών, αναζήτησε καταφύγιο μετά την απώλεια του συζύγου και του εισοδήματός της. Βρήκε ηρεμία στο νέο σύστημα, καθώς η διάθεση ξεχωριστού χώρου για συναντήσεις με άνδρες συγγενείς είναι για εκείνη άνετη και συμβάλλει στην ιδιωτικότητά της.
Η Ρουντέινα Ελ-Μασρί μοιράζεται την ίδια αίσθηση. Μετά τον θάνατο του συζύγου της, ο οποίος σκοτώθηκε ενώ έφερνε νερό για την οικογένεια, έμεινε μόνη με τρία παιδιά. Αν και αισθάνεται την ιδιωτικότητα ως βασική ανάγκη, ιδιαίτερα για μια χήρα με ορφανά σε δύσκολες συνθήκες, επισημαίνει ότι η έλλειψη σταθερής πηγής εισοδήματος παραμένει το μεγαλύτερο πρόβλημα, ελπίζοντας σε βιώσιμες λύσεις από επίσημους και ανθρωπιστικούς φορείς.
Η ιδέα για τον καταυλισμό προέκυψε από την άμεση επαφή με εκτοπισμένες γυναίκες, όπως εξηγεί η Φιντάα Ελ-Νούνου, πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου του “Al-Adham Development Association”, που υλοποιεί το έργο. Στόχος είναι η υποστήριξη χηρών και ορφανών του πολέμου, προσφέροντας στις χήρες ελευθερία και αίσθηση ύπαρξης. Ο καταυλισμός, χρηματοδοτούμενος από τον τουρκικό οργανισμό “YUDAR”, έχει χωρητικότητα 80 οικογενειών, εκ των οποίων 35 έχουν ήδη εγκατασταθεί.
