Η ανθρωπιστική κρίση στην Υεμένη, η οποία συνεχίζεται με αμείωτη ένταση, έχει δημιουργήσει μια πρωτόγνωρη κατάσταση επιβίωσης για τους εκτοπισμένους στον καταυλισμό Maryamah, στο Seiyun. Με περισσότερους από 4,8 εκατομμύρια εσωτερικά εκτοπισμένους σε ολόκληρη τη χώρα, η έλλειψη τροφίμων και πόρων αποτελεί πλέον την καθημερινή πραγματικότητα για χιλιάδες ανθρώπους, καθώς η βοήθεια από διεθνείς οργανισμούς έχει μειωθεί δραματικά τα τελευταία τέσσερα χρόνια.

Ο 51χρονος Ali Sagher Shareem, ο οποίος διένυσε 1.000 χιλιόμετρα από το Hodeidah για να φτάσει στο Seiyun, περιγράφει συνθήκες διαβίωσης που θυμίζουν «φούρνο». Ζώντας σε ένα αυτοσχέδιο καταφύγιο με τη σύζυγό του και τα τρία τους παιδιά, παλεύει καθημερινά για ένα γεύμα. «Αν βρω δουλειά, τρώμε. Αν όχι, κοιμόμαστε νηστικοί», δηλώνει χαρακτηριστικά. Η κατάσταση επιδεινώθηκε περαιτέρω από την πτώση του νομίσματος και τις συγκρούσεις που ξέσπασαν τον Δεκέμβριο μεταξύ του στρατού της Υεμένης και των δυνάμεων του Southern Transitional Council.

Το πρόβλημα δεν περιορίζεται μόνο στους εκτοπισμένους. Οι ντόπιοι κάτοικοι του Seiyun, που άλλοτε προσέφεραν βοήθεια, βρίσκονται πλέον οι ίδιοι αντιμέτωποι με την εξαθλίωση. Ο Khaled Hassan, συνταξιούχος δάσκαλος, βλέπει τη σύνταξή του να έχει εξανεμιστεί λόγω του πληθωρισμού, αναγκαζόμενος να εργάζεται όλη μέρα ως οδηγός τρίτροχου ταξί για να επιβιώσει. Η ένταση μεταξύ των τοπικών κοινωνιών και των εκτοπισμένων αυξάνεται, καθώς όλοι διεκδικούν το ελάχιστο της ανθρωπιστικής βοήθειας που απομένει.

Σύμφωνα με τα στοιχεία, στο Wadi Hadramout καταφεύγουν περισσότερες από 10.000 εκτοπισμένες οικογένειες, με τις 4.823 να βρίσκονται αποκλειστικά στο Seiyun. Η Nadia Saif al-Fakhiri, υπεύθυνη παρακολούθησης των καταυλισμών, επιβεβαιώνει ότι οι οικογένειες δεν μπορούν να εξασφαλίσουν ούτε δύο γεύματα την ημέρα, ενώ η ψυχολογική πίεση και η έλλειψη βασικών αγαθών συνθέτουν μια εικόνα απόλυτης δυστυχίας για τον πληθυσμό της Υεμένης.