Μια ολοένα και πιο διαδεδομένη πρακτική στη Γαλλία αφορά τη χρήση τεστ DNA, συχνά στο εξωτερικό λόγω νομικών περιορισμών, με σκοπό την πρόβλεψη μελλοντικών παθήσεων και την καθυστέρηση της γήρανσης.
Η δημοσιογράφος Καουλίν Λομέ, στο πλαίσιο έρευνας της εφημερίδας Le Figaro, παρουσιάζει την περίπτωση της Λουίζ Εσιγκάραϊ, 39 ετών. Η Λουίζ έστειλε δείγμα DNA σε αμερικανική εταιρεία για να διαπιστώσει πιθανούς κινδύνους, όπως ο διαβήτης στα 60 ή η εκφύλιση της όρασης στα 75. Αυτή η “σοκαριστική διάγνωση”, όπως την περιγράφει, την οδήγησε στην υιοθέτηση ενός νέου τρόπου ζωής, με καθημερινή άσκηση, αποχή από τη ζάχαρη και συνεχή έκθεση σε φυσικό φως.
Έτσι, η Λουίζ ξεκίνησε έναν “σιωπηλό αγώνα” για να καθυστερήσει τη γήρανση και, κατά συνέπεια, τον θάνατο. Πιστεύει ακράδαντα ότι οι εξετάσεις DNA και γενετικοί έλεγχοι είναι το κλειδί, και πολλοί μοιράζονται πλέον αυτή την πεποίθηση, παρόλο που τέτοιες εξετάσεις απαγορεύονται στη Γαλλία, σύμφωνα με την αρθρογράφο.
Η γιατρός Κριστίν Λουί-Βαντά εξηγεί ότι οι γαλλικοί νομικοί περιορισμοί επιτρέπουν γενετικές εξετάσεις μόνο στο πλαίσιο αυστηρά ιατρικών περιστάσεων, όπως στην ογκολογική γενετική, για την εκτίμηση κινδύνων και την εφαρμογή προληπτικών μέτρων (π.χ. εντατικοποίηση παρακολούθησης). Γι’ αυτό, όσοι ενδιαφέρονται απευθύνονται στο εξωτερικό ή σε “κρυφές” κλινικές.
Ανάμεσά τους είναι ο Τομά, 47 ετών, ο οποίος έκανε έναν πλήρη έλεγχο στο Χιούστον και ανακάλυψε “ισχυρή προδιάθεση για καρδιακή νόσο”. Επιστρέφοντας στο Παρίσι, αναδιοργάνωσε πλήρως τη ζωή του με διαλειμματική νηστεία, συσκευές παρακολούθησης και αυστηρή δίαιτα.
Η Σαρλότ Καλφέ Γκρανέ, ιδρύτρια του “Club Culture Longévité” (Λέσχη Κουλτούρας Μακροζωίας), βλέπει σε αυτή την τάση μια πολιτισμική μετατόπιση: “Η μακροζωία έχει γίνει κοινωνικός στόχος, σχεδόν δόγμα”. Ο φιλόσοφος Εμανουέλ Κλαρίζιο συνδέει αυτό το φαινόμενο με την “ατομικιστική τάση και τον φόβο της φθοράς”, όπου το άτομο γίνεται “εμμονικό με την ιδέα του ελέγχου της βιολογικής του μοίρας”.
Η Λομέ βρίσκει στην ιστορία της Μαριάν, 52 ετών, την πιο ευαίσθητη πτυχή αυτού του φαινομένου. Η Μαριάν κατέρρευσε όταν το τεστ DNA αποκάλυψε ότι φέρει το γονίδιο APOE, το οποίο συνδέεται με τον κίνδυνο εμφάνισης Αλτσχάιμερ. Περιγράφει την εμπειρία της: “Αρχικά έκλαιγα, μετά συνειδητοποίησα ότι ήταν μια ευκαιρία”. Αυτή η ευκαιρία της επιτρέπει να κάνει τον εγκέφαλό της “έργο ζωής”, με μια επένδυση περίπου 1.000 ευρώ μηνιαίως σε διατροφή, πνευματική άσκηση και ιατρική υποστήριξη.
Ωστόσο, ειδικοί προειδοποιούν, σύμφωνα με την αρθρογράφο, για τον κίνδυνο διεύρυνσης του χάσματος μεταξύ εκείνων που έχουν την οικονομική δυνατότητα να έχουν πρόσβαση σε αυτές τις τεχνολογίες και εκείνων που δεν την έχουν. Υπάρχουν, βέβαια, και εκείνοι που πιστεύουν ότι οι υπέρμαχοι αυτής της τεχνολογίας θα συμβάλουν στο μέλλον στην εξάπλωσή της και θα την καταστήσουν πιο προσιτή.
Από την άλλη πλευρά, ο Ισμαήλ Εμιλιαν, συνιδρυτής της “Zoe Clinic”, κλινικής ειδικευμένης σε ιατρικές εξετάσεις, τονίζει την ανάγκη διάκρισης μεταξύ πρόληψης και πρόγνωσης, καλώντας να ανοίξει ο δρόμος για αυτές τις εξετάσεις εντός ενός εποπτευόμενου και ελεγχόμενου ιατρικού πλαισίου.
Ο Δρ. Φαμπρίς Ντενί, ογκολόγος και ιδρυτής του “Ινστιτούτου Πρόληψης και Μακροζωίας”, προειδοποιεί επίσης κατά των τυχαίων εξετάσεων χωρίς ιατρική επίβλεψη, αναφέροντας περιπτώσεις πανικού που έπληξαν ασθενείς. Ωστόσο, υπενθυμίζει τις εκπληκτικές δυνατότητες της γενετικής ιατρικής, όπως η πρόληψη εκατοντάδων θρομβώσεων μέσω της γνώσης της ευαισθησίας των γυναικών στις επιδράσεις ορισμένων ορμονών.
Η Λομέ κλείνει την έρευνά της λέγοντας ότι η Λουίζ έχει πλέον εγκαταλείψει τη ζάχαρη, ο Τομάς μετρά τους καρδιακούς του παλμούς, και η Μαριάν ενισχύει τη μνήμη της. Καθένας, με τον δικό του τρόπο, προσπαθεί να αψηφήσει αυτό που εκείνη αποκαλεί: “την τύχη” και να επιβάλει μια απλή λογική στην “μυστηριώδη φύση της ζωής”, με την ελπίδα να φτάσει σε ένα μέλλον που το άτομο μπορεί να ελέγχει.
