Ο J. D. Vance βρίσκεται αντιμέτωπος με ένα κλασικό πολιτικό δίλημμα: η αφοσίωσή του στον πρόεδρο των ΗΠΑ, Donald Trump, τον συνδέει αναπόδραστα με μια προεδρία που φαντάζει καταδικασμένη σε αποτυχία, ενώ οποιαδήποτε απόπειρα διαφοροποίησης τον εκθέτει σε κατηγορίες περί προδοσίας. Η τελευταία του αποστολή ως επικεφαλής διαπραγματευτής με το Ιράν έχει επιτείνει αυτή τη δυσχερή θέση.
Όταν ένας αντιπρόεδρος αναλαμβάνει να διαπραγματευτεί με έναν παραδοσιακό αντίπαλο, η κίνηση αυτή μοιάζει εκ πρώτης όψεως με ένδειξη εμπιστοσύνης. Στην πραγματικότητα, ωστόσο, ο Donald Trump φαίνεται πως παρέδωσε στον J. D. Vance ένα «δηλητηριασμένο δισκοπότηρο»: μια μακιαβελική στρατηγική όπου η ευθύνη για ένα ακανθώδες ζήτημα μετακυλίεται προς τα κάτω, επιτρέποντας στον πρόεδρο να καρπωθεί την επιτυχία ή να αποποιηθεί την αποτυχία, φορτώνοντάς την στον υφιστάμενό του.
Το παράδειγμα του Niccolò Machiavelli είναι σαφές: ο ηγεμόνας πρέπει να κρατά για τον εαυτό του τα ευχάριστα, αναθέτοντας τα δυσάρεστα στους υπουργούς του. Αντίστοιχα, η ιστορία των ΗΠΑ θυμίζει την περίπτωση του Colin Powell, ο οποίος, παρουσιάζοντας τα αμφιλεγόμενα στοιχεία για το Ιράκ στα Ηνωμένα Έθνη, έγινε ο ίδιος το σύμβολο μιας αποτυχημένης πολιτικής.
Τον Απρίλιο του 2026, ο J. D. Vance εστάλη να διαπραγματευτεί με το Ιράν, σε ένα περιβάλλον δομικού αδιεξόδου. Μετά από 21 ώρες συνομιλιών, δεν προέκυψε συμφωνία, επιβεβαιώνοντας ότι ο αντιπρόεδρος κινείται σε έναν χώρο όπου τα αποτελέσματα είναι πέραν του ελέγχου του. Ο κίνδυνος για τον ίδιο δεν είναι μόνο διπλωματικός, αλλά και πολιτικός: ο εγκλωβισμός της φήμης του σε μια αναπόφευκτη αποτυχία.
Ο Donald Trump, με μια κίνηση που στερείται της συνηθισμένης μακιαβελικής λεπτότητας, δήλωσε δημόσια πως αν οι διαπραγματεύσεις με το Ιράν αποτύχουν, θα φταίει ο J. D. Vance, ενώ αν πετύχουν, θα πάρει ο ίδιος όλη τη δόξα. Αυτή η ασυμμετρία καθιστά τον αντιπρόεδρο ευάλωτο, καθώς η εγγύτητά του στην εξουσία τον μετατρέπει αυτόματα σε φορέα των λαθών της κυβέρνησης. Για τον J. D. Vance, το στοίχημα είναι πλέον διπλό: να διαχειριστεί μια από τις πιο σύνθετες διεθνείς κρίσεις και ταυτόχρονα να αποφύγει την παγίδα που του έχει στήσει ο ίδιος ο πρόεδρος, πριν η σύνδεσή του με τις αποτυχίες της διοίκησης γίνει μοιραία για την καριέρα του.
