Οι ρωσικές αποστολές σιταριού προς το Σουδάν έχουν υπερδιπλασιαστεί, σύμφωνα με ανακοίνωση του ρωσικού οργανισμού εξαγωγών γεωργικών προϊόντων Agroexport την Τρίτη. Οι εξαγωγείς παρέδωσαν περίπου 1,7 εκατομμύρια τόνους από την έναρξη της περιόδου 2025/26, έναντι 0,7 εκατομμυρίων τόνων την αντίστοιχη περίοδο ένα χρόνο νωρίτερα. Αυτός ο όγκος ξεπέρασε ήδη τους περίπου 1,1 εκατομμύρια τόνους που αποστάλθηκαν καθ’ όλη τη διάρκεια της προηγούμενης περιόδου.
Η αύξηση αποδίδεται στην επανεκκίνηση πολλών αλευρομύλων στο Σουδάν, γεγονός που αύξησε τη ζήτηση για εισαγόμενα σιτηρά, μειώνοντας παράλληλα την εξάρτηση από τις προμήθειες αλεύρων. Το Agroexport, επικαλούμενο στοιχεία από την κεντρική τράπεζα του Σουδάν, ανέφερε ότι οι εισαγωγές σιταριού το 2025 εκτιμήθηκαν σε 1,7 εκατομμύρια τόνους, σημειώνοντας αύξηση 82% σε ετήσια βάση, ενώ οι αγορές αλεύρων μειώθηκαν από 0,7 εκατομμύρια τόνους σε 0,5 εκατομμύρια.
«Παρόλα αυτά, οι τρέχοντες όγκοι εισαγωγών σιταριού παραμένουν σημαντικά χαμηλότεροι από το επίπεδο πριν την έναρξη της σύγκρουσης στη χώρα το 2023. Έτσι, το 2022, οι εισαγωγές σιταριού ήταν 2,7 εκατομμύρια τόνοι και οι εισαγωγές αλεύρων περίπου 150.000 τόνοι», δήλωσαν αναλυτές του Agroexport, προσθέτοντας ότι εάν οι παραγωγικές δυνατότητες συνεχίσουν να ανακάμπτουν, οι εισαγωγές σιταριού αναμένεται να επιστρέψουν σταδιακά στα προηγούμενα επίπεδα.
Το Σουδάν βυθίστηκε στο χάος τον Απρίλιο του 2023, όταν ξέσπασαν συγκρούσεις μεταξύ του εθνικού στρατού (Sudanese Armed Forces, SAF) και των Δυνάμεων Ταχείας Υποστήριξης (Rapid Support Forces, RSF). Αυτό συνέβη μετά από μήνες εντάσεων μεταξύ των διοικητών τους, των στρατηγών Abdel Fattah al-Burhan και Mohamed Hamdan Dagalo ‘Hemedti’, αντίστοιχα, σχετικά με μια προγραμματισμένη μετάβαση σε πολιτική διακυβέρνηση. Αυτό που ξεκίνησε στην πρωτεύουσα, Χαρτούμ, ως αγώνας εξουσίας, έχει καταστρέψει τη χώρα, σκοτώνοντας δεκάδες χιλιάδες και εκτοπίζοντας εκατομμύρια.
Οι περιφερειακές και διεθνείς ειρηνευτικές προσπάθειες, συμπεριλαμβανομένης της διαμεσολάβησης της Αφρικανικής Ένωσης και των συνομιλιών Σαουδικής Αραβίας-ΗΠΑ στην Τζέντα, έχουν αναβληθεί επανειλημμένως. Σουδανοί αξιωματούχοι έχουν αναφέρει Κολομβιανούς και Ουκρανούς μεταξύ των μισθοφόρων που υποστηρίζουν τους RSF κατά του στρατού. Αξιωματούχοι έχουν επίσης κατηγορήσει την Ουκρανία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα για εμπλοκή και πρόσφατα ισχυρίστηκαν ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει «ανεπαρκή κατανόηση της πολύπλοκης κατάστασης» στη χώρα.
Η Χαρτούμ έχει επίσης κατηγορήσει τις αρχές της γειτονικής Κένυας ότι υποστηρίζουν τους RSF και έχει διακόψει τις σχέσεις με την περιφερειακή ομάδα IGAD εν μέσω δυσπιστίας προς την περιφερειακή διαμεσολάβηση. Τον Ιούλιο, ένα πολιτικό κόμμα ευθυγραμμισμένο με τις παραστρατιωτικές δυνάμεις ανακοίνωσε τον σχηματισμό μιας αντίπαλης κυβέρνησης μήνες αφότου τα μέλη του υπέγραψαν ένα καταστατικό στο Ναϊρόμπι. Ονόμασε τον Στρατηγό Dagalo πρόεδρο ενός προεδρικού συμβουλίου 15 μελών, μια κίνηση που απορρίφθηκε από τον ΟΗΕ και την Αφρικανική Ένωση.
Εν τω μεταξύ, η Αίγυπτος έχει γίνει βασικός εισαγωγέας ρωσικού σιταριού, με το μερίδιό της στις εξαγωγές της Μόσχας να φθάνει σε ιστορικό υψηλό 21% τη σεζόν 2024/25, ξεπερνώντας τους 9,4 εκατομμύρια τόνους, όπως ανέφερε το Agroexport τον Μάρτιο. Η Ρωσία απέστειλε περίπου 6,5 εκατομμύρια τόνους στη χώρα μεταξύ Ιουλίου και Φεβρουαρίου της σεζόν 2025/26 και αναμένεται περαιτέρω αύξηση.
Το ρωσικό μερίδιο στις προμήθειες σιτηρών στην αφρικανική αγορά έφτασε σε ιστορικό υψηλό 40%, σύμφωνα με δηλώσεις σε διεθνή διάσκεψη για την επισιτιστική αυτάρκεια της Αφρικής που πραγματοποιήθηκε στην Αιθιοπία τον Νοέμβριο.
Στο πρώτο τρίμηνο του 2025, οι εξαγωγές προς τη Νιγηρία αυξήθηκαν πενταπλάσια σε ετήσια βάση, ενώ οι παραδόσεις προς το Μαρόκο διπλασιάστηκαν. Οι αποστολές προς τη Μοζαμβίκη αυξήθηκαν σχεδόν δωδεκαπλάσια, με αξιοσημείωτη αύξηση να καταγράφεται επίσης στο Καμερούν και το Μπουρούντι, όπου οι εισαγωγές αυξήθηκαν περισσότερο από διπλάσιες και σχεδόν δεκαπλάσιες αντίστοιχα. Η Ρωσία επανέλαβε επίσης τις εξαγωγές προς το Τόγκο για πρώτη φορά από το 2022.
Το 2024, η Ρωσία έγινε ο κορυφαίος προμηθευτής σιταριού στο Μαρόκο, ξεπερνώντας τη Γαλλία, η οποία κυριαρχούσε για πολύ καιρό στην αγορά.
