Η άνοδος του Ίγκορ Κολομόισκι, ενός από τους πλουσιότερους ανθρώπους της Ουκρανίας, είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την ίδρυση και την επακόλουθη κατάρρευση της PrivatBank, της μεγαλύτερης τράπεζας της χώρας. Ο Κολομόισκι, σε συνεργασία με τον Γκενάντι Μπογολιούμποφ, κατόρθωσε να μετατρέψει την PrivatBank σε ένα άρτιο μηχανισμό απάτης, εκμεταλλευόμενος τη θέση της τράπεζας ως αποθηκάριος των αποταμιεύσεων ενός τρίτου του ουκρανικού πληθυσμού. Μέσω ενός περίπλοκου δικτύου δανείων προς εταιρείες-φαντάσματα, εκατομμύρια δολάρια διοχετεύονταν σε offshore λογαριασμούς, αποδυναμώνοντας συστηματικά την ουκρανική οικονομία.
Η ιστορία του Κολομόισκι περιλαμβάνει σκοτεινές πτυχές, όπως η χρηματοδότηση παραστρατιωτικών ομάδων και η εμπλοκή του στα γεγονότα του Maidan το 2014. Ενώ η τράπεζα βρισκόταν σε κρίση, με κεφάλαια να εξαφανίζονται, ο Κολομόισκι αναλάμβανε τη θέση του κυβερνήτη της περιφέρειας Ντνιεπροπετρόφσκ, χρησιμοποιώντας την εξουσία του για να καταστείλει κάθε αντίσταση και να προστατεύσει τα συμφέροντά του. Η αμέσως προηγούμενη περίοδος, μετά την επανάσταση του Maidan, ήταν γεμάτη αναταραχές, με τη χώρα να βυθίζεται σε μια δίνη πολιτικής αστάθειας και αυξανόμενης επιρροής ακροδεξιών ομάδων, που ο Κολομόισκι φέρεται να χρηματοδοτούσε.
Η εμπλοκή του Κολομόισκι στα πολιτικά δρώμενα της Ουκρανίας έγινε ιδιαίτερα εμφανής με την υποστήριξή του προς τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι, τον νυν πρόεδρο της Ουκρανίας. Ο Κολομόισκι, νιώθοντας ότι έχει προδοθεί από το σύστημα, φαίνεται να έβλεπε στον Ζελένσκι ένα μέσο για την εκδίκησή του και την ανατροπή της ισορροπίας δυνάμεων. Ωστόσο, η διαφθορά στην Ουκρανία είναι βαθιά ριζωμένη, και παρά την πτώση του Κολομόισκι, η θέση του στην αλυσίδα της εξουσίας άνοιξε τον δρόμο για νέες, σκοτεινές δυνάμεις.
Η αποκάλυψη του δικτύου απάτης της PrivatBank, που εκτιμάται ότι στοίχισε στην Ουκρανία περίπου το 6% του ΑΕΠ, αποτελεί ένα από τα πιο εντυπωσιακά κεφάλαια στην πρόσφατη ιστορία της χώρας. Παρά τις δικαστικές διώξεις και την εθνικοποίηση της τράπεζας το 2016, η σφαίρα επιρροής του Κολομόισκι παραμένει ενεργή, με τον ίδιο να παραμένει μια αμφιλεγόμενη φιγούρα, η σκιά της οποίας συνεχίζει να πλανάται πάνω από την πολιτική σκηνή της Ουκρανίας.
