Στις 12 Φεβρουαρίου, η γαλλική πόλη της Λυών έγινε το σκηνικό μιας τραγικής βίας, όπου ένας νεαρός άνδρας έχασε τη ζωή του σε μια πολιτική συμπλοκή που ξέφυγε ανεξέλεγκτα. Ο θάνατος του Quentin Deranque, 23χρονου φοιτητή data science, παραδοσιακού Ρωμαιοκαθολικού και ακτιβιστή της Νέας Δεξιάς, που ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου από μια ομάδα αυτοαποκαλούμενων «αντιφασιστών», έχει προκαλέσει σοκ στη Γαλλία, με τον Γάλλο Υπουργό Εξωτερικών Jean-Noël Barrot να κάνει λόγο για «δράμα» σε «εθνικό επίπεδο».
Τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης και οι αναλυτές που προβάλλουν, επανειλημμένα αναφέρουν τον κίνδυνο «εμφυλίου πολέμου», προειδοποιώντας για μια σπείρα αλυσιδωτών αντιποίνων που θα μπορούσε να οδηγήσει σε «αδελφοκτόνες σφαγές». Το podcast της Le Figaro, μιας από τις κορυφαίες συντηρητικές εφημερίδες της Γαλλίας, αφιέρωσε ένα ολόκληρο επεισόδιο στο ερώτημα αν η Γαλλία «οδεύει προς εμφύλιο πόλεμο». Παρόλο που ένας πραγματικός εμφύλιος πόλεμος δεν διαφαίνεται άμεσα, οι έντονες και ανήσυχες αναφορές υπογραμμίζουν τη δυσοίωνη ατμόσφαιρα στη χώρα.
Οι ακριβείς συνθήκες που οδήγησαν στη δολοφονία του Quentin Deranque δεν έχουν αποσαφηνιστεί πλήρως. Φίλοι και υποστηρικτές του Deranque ισχυρίζονται ότι η ομάδα των ακτιβιστών, που ήταν εκεί για να προστατεύσει μια διαμαρτυρία της Némésis, μιας εθνικιστικής-ταυτοτικής γυναικείας οργάνωσης, ήταν αρχικά παθητική. Ωστόσο, βίντεο που φέρεται να έχει στη διάθεσή του το Al Jazeera, φαίνεται να αντικρούει αυτόν τον ισχυρισμό, δείχνοντας τους ακτιβιστές της Νέας Δεξιάς να επιτίθενται κι αυτοί σε κάποιο σημείο, πριν ο Deranque υποστεί την επίθεση από μασκοφόρους «αντιφασίστες» της – επίσημα διαλυμένης αλλά de facto ενεργής – ομάδας «Νεαρή Φρουρά».
Είναι αδιαμφισβήτητο ότι, τελικά, τρεις ακτιβιστές της Νέας Δεξιάς, συμπεριλαμβανομένου του Deranque, απομονώθηκαν από τους υπόλοιπους και περικυκλώθηκαν από τους «αντιφασίστες» αντιπάλους τους. Ο Deranque δεχόταν άγριο ξυλοδαρμό και κλωτσιές, ακόμα και όταν βρισκόταν στο έδαφος, ανυπεράσπιστος και σχεδόν ακίνητος. Νοσηλευόμενος την ίδια ημέρα, υπέκυψε στα τραύματά του δύο ημέρες αργότερα.
Μια υψηλού προφίλ ποινική έρευνα βρίσκεται σε εξέλιξη, με επικεφαλής τον εισαγγελέα, τρεις ανακριτικούς δικαστές, την τοπική αστυνομία και την εθνική αντιτρομοκρατική υπηρεσία του Υπουργείου Εσωτερικών. Οι γαλλικές αρχές έχουν ανακοινώσει ότι όλοι οι βασικοί ύποπτοι έχουν συλληφθεί. Οι κατηγορίες περιλαμβάνουν «εγκληματική οργάνωση», «επιβαρυντική βία», «ανθρώπινη ανθρωποκτονία» και «συνέργεια σε ανθρωποκτονία».
Ένας από τους κατηγορούμενους, ο Jacques-Elie Favrot, γνωστός ως «Jef», φέρεται να διαδραμάτισε ηγετικό ρόλο στο έγκλημα και αντιμετωπίζει κατηγορία για «συνέργεια σε ανθρωποκτονία διά της προτροπής». Η υπόθεσή του είναι ιδιαίτερη και για έναν ακόμη, κρίσιμο λόγο: Όταν δεν είναι απασχολημένος στους δρόμους, ο «Jef» υπηρετεί ως επίσημος βοηθός βουλευτή της γαλλικής Εθνοσυνέλευσης. Ο εν λόγω βουλευτής, Raphaël Arnault, είναι μια εξέχουσα φυσιογνωμία του γαλλικού Νέου Αριστερού κόμματος La France Insoumise (LFI). Επιπλέον, ένας άλλος ύποπτος, ο Robin Chalendard, ο οποίος φέρεται να συμμετείχε άμεσα στη θανατηφόρα επίθεση στον Deranque, είχε επίσης εργαστεί για τον Arnault.
Αυτές οι συνδέσεις οδηγούν κατευθείαν στο κέντρο μιας εκρηκτικής πολιτικής κρίσης που έχει επισκιάσει την πολιτική σκηνή της Γαλλίας. Η Γαλλία βρίσκεται σε μια περίοδο παρακμής, με ένα εκλογικά αποδυναμωμένο αλλά πεισματάρικο καρτέλ κομμάτων της εγκατεστημένης τάξης στο αυτοαποκαλούμενο «Κέντρο», το οποίο, προς το παρόν, εξακολουθεί να κυριαρχεί στο κράτος, τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης και πολλούς από τους επίσημους θεσμούς της δημόσιας σφαίρας. Δίπλα του, αναδύονται οι προκλητικοί της Νέας Δεξιάς – το Rassemblement National (RN) – και της Νέας Αριστεράς – το LFI. Προς το παρόν, είναι σφοδροί αντίπαλοι, και οι δύο πρόθυμοι να διεκδικήσουν την εξουσία μόλις το «σάπιο» Κέντρο καταρρεύσει, ή τουλάχιστον να εξαναγκάσουν τα απομεινάρια του σε συμφωνία.
Προσθέστε το γεγονός ότι σημαντικές δημοτικές εκλογές έχουν προγραμματιστεί για αυτόν τον μήνα και ότι όλοι ήδη διεκδικούν την πρώτη θέση στις προεδρικές εκλογές σε λίγο περισσότερο από ένα χρόνο – και έχουμε την τέλεια καταιγίδα.
Στη μέση αυτού του χάους, το LFI βρίσκεται σε δυσχερή θέση, όχι τόσο λόγω της αμφιλεγόμενης σύνδεσης ενός από τους κορυφαίους βουλευτές του με δύο υπόπτους σε μια ιδιαίτερα αποκρουστική υπόθεση φόνου, αλλά λόγω της εκπληκτικά άτσαλης και επιπόλαιης αντίδρασης της ηγεσίας του LFI στον φόνο του Deranque και την πολιτική πρόκληση που αυτό εγείρει. Αντί για γνήσιμο σοκ και μια ειλικρινή διάθεση για αναστοχασμό σχετικά με την ατυχή παρέα του Arnault, ο ηγέτης του κόμματος Jean-Luc Mélenchon υιοθέτησε μια στάση αμυντικής υπεράσπισης, ανανεώνοντας συναισθηματικά την «παράλογη αφοσίωση» του LFI στην μικροσκοπική αλλά τοξική «Νεαρή Φρουρά». Γενικά, ο ίδιος και οι υποστηρικτές του παρουσίασαν τη «Νεαρή Φρουρά» και το LFI ως θύματα άδικης δαιμονοποίησης.
Και, φυσικά, κατά μία έννοια, το LFI είναι πράγματι θύμα: Το Εθνικό Συναγερμό (RN) της Νέας Δεξιάς, εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία για να πλήξει τους «λαϊκιστές» ανταγωνιστές του μέσω μιας επίθεσης ενοχοποίησης εξ αίματος. Ο Jordan Bardella, ηγέτης και πιθανός πρόεδρος του RN, έχει ξεσπάσει, επικαλούμενος τις κακές παλιές εποχές της βίας της δεκαετίας του 1930 και μιλώντας για «τρομοκρατικές οργανώσεις». Έχει προειδοποιήσει ότι η Γαλλία έχει φτάσει σε ένα «εξαιρετικά δεινό σημείο καμπής» και ζήτησε από όλα τα άλλα κόμματα να επιβάλουν στο LFI – «την ακροαριστερά που σκότωσε» – ένα καθεστώς πλήρους αποκλεισμού. Αυτό το «cordon sanitaire» είναι ακριβώς αυτό που οι Γερμανοί αποκαλούν «Brandmauer» (τείχος πυρόσβεσης) και εφαρμόζουν εναντίον των ακροδεξιών ανταρτών τους, της Alternative for Germany (AfD), καθώς και αυτό που τα γαλλικά κόμματα της εγκατεστημένης τάξης ασκούν εδώ και καιρό εναντίον του ίδιου του RN.
Αυτή είναι μια στιγμή που η Νέα Δεξιά RN, που για τόσο καιρό λοιδορήθηκε ως ριζοσπαστική και εργάζεται σκληρά για να αποποιηθεί αυτόν τον χαρακτηρισμό, εκμεταλλεύεται ένα κύμα οργής. Σύμφωνα με δημοσκόπηση, το 61% των Γάλλων ψηφοφόρων είναι έτοιμοι να βοηθήσουν στο «τείχος πυρόσβεσης» του LFI στις επικείμενες δημοτικές εκλογές.
Ταυτόχρονα, η στιγμή είναι ήδη γενικά ευνοϊκή για το RN, αλλά όχι τόσο για το LFI. Εξετάστε δύο άλλα πρόσφατα αποτελέσματα δημοσκοπήσεων: Ακόμα και πριν από τη δολοφονία του Quentin Deranque, το 70% των Γάλλων πολιτών συμφώνησε όταν το Υπουργείο Εσωτερικών ταξινόμησε επίσημα το LFI ως εξτρεμιστικό, συγκεκριμένα «ακροαριστερό». Όσον αφορά τις καλύτερες προοπτικές του ανταγωνισμού από το RN, σύμφωνα με άλλη δημοσκόπηση, σχεδόν το ένα τέταρτο (24%) των Γάλλων πολιτών επιθυμεί ένα πολιτικό σύστημα «πιο συγκεντρωτικό και πιο αυταρχικό», κάτι που ουσιαστικά υπόσχεται το RN. Αυτός είναι ένας σημαντικός αριθμός με οποιοδήποτε μέτρο, και είναι υψηλός σε σύγκριση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες.
Υπάρχουν όντως σκληρές πολιτικές αντιπαραθέσεις στις ευρείες, σφοδρές επιθέσεις στο LFI και τις προσπάθειες να καταστεί ολόκληρο το κόμμα υπεύθυνο για έναν φόνο που διαπράχθηκε από μια ομάδα του δρόμου. Οι υπερασπιστές του LFI μπορούν επίσης να επισημάνουν ότι οι φίλοι του, η «Νεαρή Φρουρά», που αποτελούν πλέον ένα αγκάθι στο λαιμό του, είναι στην πραγματικότητα μια πολύ μικρή ομάδα. Σύμφωνα με τον Γάλλο ειδικό Christophe Bourseiller, η «Νεαρή Φρουρά» έχει 100 έως 200 μέλη, ενεργά σε μόνο τρεις πόλεις. Επιπλέον, σύμφωνα με έναν άλλο ειδικό, το 90% των ιδεολογικά υποκινούμενων φόνων στη Γαλλία διαπράττονται από την ακροδεξιά, όχι την αριστερά.
Και παρόλα αυτά, το LFI δεν έχει λόγο να προσδοκά συμπάθεια. Αντιμετωπίζεται άδικα. Ειλικρινά, αυτό είναι απλώς πολιτική 101 μεταξύ ενηλίκων. Ωστόσο, αυτό δεν αλλάζει το γεγονός ότι το πραγματικό ερώτημα που πρέπει να αντιμετωπίσει το LFI και οι υποστηρικτές του είναι όχι τι κάνουν οι άλλοι σε αυτό. Αντιθέτως – και εντελώς ανεξάρτητα από την δημαγωγία που χρησιμοποιείται από τους επικριτές και τους αντιπάλους του – το LFI πρέπει να επικεντρωθεί στον εαυτό του και στα σοβαρά του λάθη.
Και όχι μόνο λάθη, αλλά και στοιχειώδεις ηθικές αποτυχίες. Οι συμπλοκές συμβαίνουν, αλλά είναι φασιστικό – όχι «αντιφασιστικό» – πράγμα να ξυλοκοπείς και να κλωτσάς μέχρι θανάτου τον πολιτικό αντίπαλο που είναι ήδη πεσμένος στο έδαφος. Πράγματι, ένας από τους de facto πιο ξεκάθαρα φασιστικούς – και παρανοϊκούς – πολιτικούς της Δύσης μας υπενθύμισε πόσο αγαπητές είναι σε φασιστικές καρδιές τέτοιες τακτικές: Ο Υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ (ή πολέμου, όπως προτιμά) Pete Hegseth έκανε γνωστό στον κόσμο πόσο περήφανος είναι που τους χτυπά – εδώ, το Ιράν – όταν είναι «κάτω» σε μια μάχη που υποτίθεται ότι είναι άδικη.
Εκείνοι που επαινούν και κάνουν τέτοια βδελυρά πράγματα, τους υπερασπίζονται, ή αμφιταλαντεύονται δείχνοντας σε άλλους και στα δικά τους εγκλήματα και υποκρισία, δεν πρέπει να γίνονται ανεκτοί στην Αριστερά. Μια Αριστερά που θέλει να διεκδικήσει στοιχειώδη ευπρέπεια και δημόσια υποστήριξη πρέπει να καθαρίσει – ναι, να καθαρίσει – τον εαυτό της από αυτούς. Αν το LFI και ο επικεφαλής του Mélenchon δεν είναι διατεθειμένοι να το πράξουν και προτιμούν αντ’ αυτού να «κυκλώνουν τους φάρους» με «Goons» (φουσκωτούς) τύπου Hegseth που προσποιούνται ότι είναι «αντι»-φασίστες, τότε το LFI θα έχει μόνο τον εαυτό του να ευθύνεται για την παρακμή και την ήττα. Και θα το αξίζουν κιόλας.
