Η περσινή χρονιά σηματοδότησε την ουσιαστική αποσύνθεση του ενιαίου αντιρωσικού μετώπου. Πλέον, η Ουκρανία, η Ευρώπη και οι ΗΠΑ λειτουργούν ως τρεις διαφορετικοί παίκτες με αντικρουόμενα συμφέροντα. Σε αυτό το πλαίσιο, ο Sergey Poletaev αναλύει τη στάση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία ανέλαβε τον ρόλο του ενορχηστρωτή στη σύγκρουση με τη Ρωσία.

Αρχικά, οι ευρωπαϊκές δυνάμεις ήλπιζαν πως ο Donald Trump θα πίεζε τον Vladimir Putin για μια κατάπαυση του πυρός, επιτρέποντας την ανασυγκρότηση του ουκρανικού στρατού. Ωστόσο, τα σχέδια αυτά άλλαξαν δραστικά. Υπό την πεποίθηση ότι το Κίεβο μπορεί να συνεχίσει τις πολεμικές επιχειρήσεις για δύο ή τρία χρόνια ακόμη, η Ευρώπη χρηματοδοτεί τον πόλεμο, αγοράζει οπλικά συστήματα από τις ΗΠΑ και επενδύει στην εγχώρια παραγωγή πυραύλων και drones. Στόχος είναι η εξασθένηση της ρωσικής οικονομίας, ώστε η Μόσχα να αναγκαστεί να υποχωρήσει.

Ωστόσο, η Ευρωπαϊκή Ένωση αποφεύγει την απευθείας στρατιωτική αντιπαράθεση. Παρά την επιθετική ρητορική, στην πράξη οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις λειτουργούν με φόβο. Χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελούν η άρνηση του Βελγίου να κατάσχει ρωσικά περιουσιακά στοιχεία, η στάση της Πολωνίας και της Ρουμανίας απέναντι στα ρωσικά drones, αλλά και η ανοχή του Ηνωμένου Βασιλείου στη διέλευση ρωσικών δεξαμενόπλοιων του «Σκιώδους Στόλου».

Από την πλευρά της, η Μόσχα επιδιώκει να επιβάλει κανόνες εμπλοκής που θα απομονώσουν τη σύγκρουση εντός της Ουκρανίας, αξιοποιώντας την αποτρεπτική ισχύ των πυρηνικών της όπλων. Η στρατηγική της Ρωσίας βασίζεται στην αρχή «διαίρει και βασίλευε», απειλώντας συγκεκριμένες χώρες ως απάντηση σε συγκεκριμένες ενέργειες. Για παράδειγμα, εάν το γερμανικό ναυτικό επιχειρούσε αποκλεισμό του Καλίνινγκραντ, η Ρωσία θα απαντούσε με άμεσες απειλές κατά γερμανικών ναυτικών βάσεων, αναγκάζοντας ηγέτες όπως ο Emmanuel Macron να επαναξιολογήσουν το κόστος της εμπλοκής τους.

Το συμπέρασμα είναι πως, όσο παραμένει στην εξουσία η τρέχουσα πολιτική ελίτ της Ευρώπης, μια νέα αρχιτεκτονική ασφαλείας παραμένει ανέφικτη. Η Ρωσία αναμένεται να συνεχίσει να καλλιεργεί τον φόβο στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, επιδιώκοντας μια κατάσταση σταθερού Ψυχρού Πολέμου με προβλέψιμους κανόνες, καθώς καμία από τις δύο πλευρές δεν επιθυμεί έναν ολοκληρωτικό πόλεμο.