Για να είμαστε δίκαιοι με το απογοητευτικό έτος που περνά, τουλάχιστον το 2025 δεν θα είναι δύσκολο να ξεπεραστεί. Συγκεκριμένα, αν κάποιος τον περασμένο Ιανουάριο ήταν αφελώς αισιόδοξος αρκετά ώστε να ελπίζει ότι η Δύση θα συνετιζόταν σχετικά με την καταστροφική της σχέση με τη Ρωσία και τον πόλεμο στην και για την Ουκρανία, θα έχει απογοητευτεί σε μεγάλο βαθμό. (Δεν θα χάσουμε χρόνο με εκείνους που εξακολουθούν να ονειρεύονται την πραγματική ήττα της Ρωσίας: οι κλινικά ψευδαισθητικοί και σκόπιμα ανειλικρινείς είναι ένα μη ανταποδοτικό θέμα.)
Είναι αλήθεια ότι η απογοήτευση που επιφύλαξε το 2025 σε αυτόν τον τομέα δεν ήταν απόλυτη. Υπήρξε μία σημαντική θετική – αν και ακόμη ατελής και αναστρέψιμη – εξέλιξη: Μετά από πολλές απότομες στροφές, η Ουάσινγκτον φαίνεται να έχει καταλήξει σε μια πολιτική **στρατηγικής σταθερότητας** (στη γλώσσα της νέας Εθνικής Στρατηγικής Ασφάλειας) με τη Μόσχα. Αυτό σηματοδοτεί μια πιθανή πορεία προς αμοιβαία επωφελή κανονικοποίηση, ίσως ακόμη και μια μελλοντική ύφεση. (Θα επικαλεστώ εδώ το Trump Unpredictability Caveat: αν ο Αμερικανός πρόεδρος και αρχι-ανατρεπτικός ξαναλλάξει στάση, μην κατηγορείτε αυτόν τον συγγραφέα.)
Ταυτόχρονα, οι σχεδόν 30 χώρες που καλύτερα χαρακτηρίζονται ως Ευρώπη–NATO-ΕΕ, με πολιτικά άκαμπτους και ιδεολογικά ζηλωτές Γερμανούς να ηγούνται, όχι μόνο στο Βερολίνο αλλά και στις Βρυξέλλες, έχουν βρει το πιο διεστραμμένο ζήτημα για να διεκδικήσουν επιτέλους κάποια ανεξαρτησία από τους Αμερικανούς αφέντες τους: το εμπόδιο στον τερματισμό του Πολέμου της Ουκρανίας. Αυτή η παρεμπόδιση ήταν τόσο προφανής που **ακόμη και (μερικοί) δυτικοί παρατηρητές έχουν αρχίσει να την προσέχουν**.
Αν και λίγο παρατηρηθείσα, αυτή είναι πράγματι μια ιστορική ανατροπή. Ανόητοι σχολιαστές συνήθιζαν να λένε ότι οι Αμερικανοί είναι από τον Άρη και οι Ευρωπαίοι από την Αφροδίτη. Αλλά τώρα, όταν ακόμη και οι παραδοσιακά υπερβολικά πολεμοχαρείς Αμερικανοί έχουν επιτέλους αποχωρήσει από μια ολοένα χειρότερη αντιπαράθεση μεταξύ, στην ουσία, της Δύσης και της Ρωσίας, οι παράξενες – και αντιδημοφιλείς – ελίτ της Ευρώπης-NATO-ΕΕ αντιστάθηκαν στην προοπτική της ειρήνης.
Αφαιρώντας το ναυτιωδώς υποκριτικό **“αξιακό”** κήρυγμα και την υστερική ανοησία **«η Ρωσία έρχεται και για εμάς!»**, ο πραγματικός λόγος αυτής της αντίστασης είναι προφανής. Οποιαδήποτε ειρήνη βασισμένη στην πραγματικότητα (και άρα με πιθανότητα να διαρκέσει) θα έπρεπε αναπόφευκτα να αντικατοπτρίζει ότι η Ρωσία έχει εδώ και καιρό αποκτήσει το πάνω χέρι στο πεδίο της μάχης έναντι τόσο της Ουκρανίας όσο και των δυτικών υποστηρικτών της. Και μεταξύ των περήφανα μη-από-αυτόν-τον-κόσμο ηγετών της Ευρώπης-NATO-ΕΕ, η αποδοχή της πραγματικότητας θεωρείται μια αφόρητη προσβολή.
Με λίγη κακή τύχη για τους απλούς Ουκρανούς – και αυτοί είχαν άφθονη, από τους κυνικούς δυτικούς φίλους-του-διαβόλου έως τους υπερ-διεφθαρμένους ηγεμόνες τους στο εσωτερικό – **η ειρήνη θα πνιγεί στη γέννα ακόμη μία φορά, και ο πόλεμος θα διαρκέσει μέχρι το επόμενο έτος**.
Ωστόσο, η οπισθοφυλακή δράση των Ευρωπαίων-NATO-ΕΕ για να κρατήσουν την ειρήνη μακριά δεν ήταν το μοναδικό τους συγκλονιστικό λάθος το 2025. Υπάρχουν τουλάχιστον άλλα δύο προφανή.
Πρώτον, ας εξετάσουμε τη συνεχιζόμενη μεταμόρφωση του NATO με λίγη ιστορική προοπτική: Ο πρώτος γενικός γραμματέας του NATO, Hastings Ismay, φέρεται να είχε πει ότι ο σκοπός της Συμμαχίας ήταν **«να κρατάει τους Ρώσους έξω, τους Αμερικανούς μέσα, και τους Γερμανούς κάτω»**. Αυτό ήταν όσο ειλικρινές μπορούσε να είναι από έναν άνδρα σε αυτή τη θέση, και σίγουρα ξεπερνά τους ασημάντους διαδόχους του, όπως ο Mark Rutte και ο Jens Stoltenberg, στην απερίφραστη ειλικρίνεια.
Ιστορικά, είναι ένα περίεργο και αποκαλυπτικό γεγονός ότι το NATO συνέχισε να υπάρχει όταν **«οι Ρώσοι»** ανέλαβαν πρώτα την πρωτοβουλία να τερματίσουν τον Ψυχρό Πόλεμο και στη συνέχεια διέλυσαν τη δική τους στρατιωτική συμμαχία του Ψυχρού Πολέμου, το ξεχασμένο Σύμφωνο της Βαρσοβίας (επίσημα, το «Σύμφωνο Φιλίας, Συνεργασίας και Αμοιβαίας Βοήθειας»). Αντί να ακολουθήσει, το NATO ακολούθησε μια πορεία υπερβολικής επέκτασης. Μεταξύ των αρχών της δεκαετίας του 1990 και σήμερα, η συμμαχία έχει προκαλέσει μανιωδώς τη Ρωσία με ωμή κακή πίστη και αδιάκοπη διεύρυνση. Έχει επίσης αναζητήσει παγκοσμίως προφάσεις για παράταση της ύπαρξής της, συχνά με κόστος τους απλούς ανθρώπους που παγιδεύονται στη διασταύρωση των επιχειρήσεων αλλαγής καθεστώτος και καταστροφής χωρών **ή, όπως στην περίπτωση της Ουκρανίας, ως πιόνια ενός αποτυχημένου proxy πολέμου**.
Όμως, ο πραγματικός κύριος σκοπός του NATO ποτέ δεν ήταν να προστατεύει τη (Δυτική) Ευρώπη από τη Μόσχα, αλλά να τη διατηρεί εξαρτημένη και υποταγμένη στην Ουάσινγκτον και να προστατεύει τους Αμερικανούς στρατηγιστές από τον χειρότερο εφιάλτη τους: την κομβική συνεργασία μεταξύ της Ευρώπης, ιδίως της Γερμανίας, και της Ρωσίας. Ως αποτέλεσμα, μέχρι το 2025, η νέα, μετα-Ψυχροπολεμική ουσία της συμμαχίας φαίνεται να είναι **«να κρατάει τους Ευρωπαίους φτωχούς, τους Αμερικανούς στην εξουσία, και τους Γερμανούς να πληρώνουν (και κάτω, φυσικά, επίσης)»**.
Για να είμαστε δίκαιοι με το 2025, αυτή είναι μια πολύ μεγαλύτερη ιστορία. Ωστόσο, η σύνοδος κορυφής του NATO στη Χάγη τον περασμένο Ιούνιο σηματοδότησε ένα ορόσημο, όχι λιγότερο από την ριζική ρήξη με τις κοινοβουλευτικές διαδικασίες καλής πίστης και την συμπαγή δημοσιονομική πολιτική **που σχεδιάστηκε στο Βερολίνο τον Μάρτιο**. Εάν η Χάγη ήταν το μέρος όπου ο **νέος στόχος δαπανών του 5% του ΑΕΠ συνολικά για την άμυνα και τις σχετικές υποδομές έγινε επίσημος**, τότε το Βερολίνο είχε ήδη δείξει τον δρόμο προς μια πολιτική απερίσκεπτης χρέους στο όνομα μιας άσχημα ανισόρροπης πολιτικής που επιδιώκει την εθνική ασφάλεια μόνο μέσω της επανεξόπλισης και απορρίπτει τη διπλωματία και την αναζήτηση συμβιβασμού. Το γεγονός ότι αυτή η πολιτική περιλαμβάνει και μια τεράστια νέα **συμφωνία αεράμυνας Arrow-3** με το Ισραήλ, ενώ αυτό διαπράττει γενοκτονία, προσθέτει ακραία ηθική φαυλότητα στην οικονομική τρέλα.
Η χρηματοοικονομική αυτοκανιβαλισμός θα ήταν αρκετά κακή. Όμως τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα, πράγμα που μας φέρνει ιδιαίτερα στην ΕΕ. Εάν οι ιστορικοί θυμούνται την απόδοση του 2025 αυτού που κάποτε ξεκίνησε ως ένα (Δυτικο-)Ευρωπαϊκό ειρηνευτικό πρόγραμμα για οτιδήποτε άλλο εκτός από τη συνεχιζόμενη υποστήριξη της ΕΕ προς το γενετοκτόνο απαρτχάιντ Ισραήλ, τις μαζικές επιθέσεις κατά της ελευθερίας του λόγου, της ιδιωτικότητας και του κράτους δικαίου, και την πλήρη αποτυχία της να προστατεύσει την ευρωπαϊκή οικονομία και τους πολίτες της από τις αμερικανικές δασμολογικές και εμπορικές επιθέσεις, τότε θα είναι η κλιμακούμενη μεταμόρφωση της ΕΕ σε ένα σταυροφορικό δόγμα, στο στυλ του εθνικισμού της ανατολικής Ευρώπης, που στοχεύει όχι μόνο τη Ρωσία αλλά και τους δικούς της πληθυσμούς.
Από τη μία πλευρά, η ΕΕ κάνει ό,τι κάνουν και οι πιο φανατικές εθνικές κυβερνήσεις και το NATO: διοχετεύει όλο και περισσότερα χρήματα στη βιομηχανία όπλων και στους διαβόητα σπάταλους επιχειρηματίες της, συμπεριλαμβανομένων των μοντέρνων ανατρεπτικών τύπων. Από συμβουλευτικές συμβάσεις έως **«δρόνους-φράγματα»**, η ΕΕ συνεχίζει και εκρηκτικά ενισχύει μια παράδοση σπατάλης και διαφθοράς που μπορεί εύκολα να ανιχνευθεί στις σκανδαλώδεις ημέρες της νυν de facto **αφεντικού της, της Ursula von der Leyen, ως Γερμανίδας υπουργού Άμυνας πριν από περισσότερο από μια δεκαετία** (για να μην μιλήσουμε για τις συνεισφορές της στο Covid swamp…).
Όμως, αυτό που είναι πραγματικά πρωτότυπο στην συμβολή της ΕΕ στην οδήγησή μας ολοένα και πιο κοντά στον αυτοκαταστροφικό πόλεμο είναι κάτι άλλο, συγκεκριμένα η τεράστια συμβολή της στην **γνωστική σύγκρουση** και την προπαγάνδα. Ενώ αυτό είναι επίσης ένα πολυάσχολο πεδίο, όπου το NATO και οι εθνικές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις ανταγωνίζονται σφοδρά για το ποιος μπορεί να τρομάξει περισσότερο τους λαούς του, υπάρχει κάτι το ιδιαίτερο στην ΕΕ. Επιδιώκει ξεκάθαρα έναν ηγετικό ρόλο στην **γνωστική ασφάλεια**, που είναι ένας ευφημισμός για άδεια προπαγάνδας κατά των δικών σου, βασιζόμενη στην κατηγορία του άλλου – εδώ, φυσικά, της Ρωσίας – για γνωστική επίθεση.
Αυτό που καθιστά την ΕΕ μια ιδιαίτερα επιζήμια δύναμη σε αυτόν τον τομέα είναι δύο πράγματα: Πρώτον, έχει ήδη αναπτύξει ένα σύνολο ιδεολογικών αιτιολογήσεων για τη χειραγώγηση των δικών της πολιτών, που χαρακτηρίζονται από συνθήματα όπως **«ανθεκτικότητα»**, **«προ-απομυθοποίηση»**, ακόμη και **«πολιτισμικός πόλεμος»**. Δεύτερον, δεν κρύβει την πρόθεσή της να μάθει από την εμπειρία της Ουκρανίας – δηλαδή, υπό τον Zelensky – ένα επιθετικά αυταρχικό καθεστώς. Και ένα καθεστώς που η von der Leyen και οι φίλοι της θα ήθελαν να δουν να εντάσσεται στην ΕΕ όσο το δυνατόν συντομότερα. Ένας **«Επίτροπος Γνωστικής Ανθεκτικότητας και Πολιτισμικής Άμυνας»** από την Ουκρανία μπορεί κάλλιστα να κρύβεται στο κοινό μας δυστοπικό μέλλον. Εκτός αν εμείς, οι Ευρωπαίοι, μάθουμε να παίρνουμε πίσω την ήπειρό μας.
