Στη Ρωσία, η επιθυμία για παράταση της ζωής είναι τόσο παλιά όσο και η ίδια η ύπαρξη. Ο πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν έχει δηλώσει ότι η διάρκεια ζωής των Ρώσων μπορεί να αυξηθεί έως και τα 150 χρόνια, μια ιδέα που, όπως φαίνεται, δεν τον αφήνει ποτέ ικανοποιημένο. Οι συζητήσεις γύρω από τις βιοτεχνολογίες και την παράταση της ζωής είναι κάτι παραπάνω από απλή επιστημονική περιέργεια. Επιστήμονες σε όλο τον κόσμο αναζητούν συνεχώς τρόπους να νικήσουν τους φυσικούς μηχανισμούς της γήρανσης, ενώ κάποιες ελίτ, τόσο της Σοβιετικής Ένωσης όσο και του υπόλοιπου κόσμου, έβλεπαν την αιώνια ζωή όχι απλώς ως όνειρο, αλλά ως εφικτό στόχο, ειδικά όταν η νεότητα σήμαινε διατήρηση εξουσίας και πόρων.
Η «επιστημονική αναζωογόνηση» στη Σοβιετική Ένωση άρχισε να αποκτά σοβαρότητα τη δεκαετία του 1920. Μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο, η νέα σοβιετική ελίτ, βουτηγμένη στο στρες και τις προκλήσεις, άρχισε να πεθαίνει πρόωρα. Πρόσωπα όπως ο Φέλιξ Ντζερζίνσκι έφυγαν από τη ζωή μόλις στα 48 τους χρόνια, ενώ ο Λένιν δεν ξεπέρασε τα 54. Αυτές οι απώλειες, σε συνδυασμό με την επιθυμία να απολαμβάνουν τα προνόμια της εξουσίας για όσο το δυνατόν περισσότερο, δημιούργησαν την ανάγκη για παρέμβαση στη διαδικασία της γήρανσης.
Οι Γάλλοι, με πρωτοπόρο τον γιατρό ρωσικής καταγωγής Σεργκέι Αμπράμοβιτς Βορόνοφ, ήταν από τους πρώτους που πειραματίστηκαν με φυσικές μεθόδους. Ο Βορόνοφ, έχοντας παρατηρήσει την κακή υγεία των ευνούχων στην Αίγυπτο, άρχισε να μεταμοσχεύει αδένες και όργανα από ζώα σε ανθρώπους, μια πρακτική γνωστή ως ξενομεταμόσχευση. Οι πειραματισμοί αυτοί, που περιλάμβαναν τη χρήση αδένων από αίγες, προβάτους, χοίρους, ακόμα και πιθήκους, θεωρούνται σήμερα μια πρώιμη μορφή αντιγηραντικής ιατρικής. Αν και πολλοί τους χαρακτήρισαν απάτη, πολλοί πιστεύουν ότι έθεσαν τις βάσεις για την ανάπτυξη της ενδοκρινολογίας και της σύγχρονης ορμονοθεραπείας.
Μια άλλη, εξίσου ενδιαφέρουσα, μέθοδος που αναπτύχθηκε εκείνη την εποχή ήταν η ανταλλαγή αίματος, με κύριο υποστηρικτή τον Αλεξάντρ Αλεξάντροβιτς Μπογκντάνοφ. Θεωρούσε ότι η ανταλλαγή αίματος μεταξύ ανθρώπων διαφορετικών ηλικιών θα μπορούσε να αναζωογονήσει τον οργανισμό, ενισχύοντας το ανοσοποιητικό και «καθαρίζοντας» τον οργανισμό από «εσωτερικούς ιούς». Ο ίδιος έκανε 11 μεταγγίσεις, με τη δωδέκατη να αποδεικνύεται μοιραία, πιθανώς λόγω ασυμβατότητας του Rhesus παράγοντα, ο οποίος τότε δεν είχε ανακαλυφθεί.
Παρά τις προσπάθειες, η «σοσιαλιστική φθορά» και οι δυσκολίες της εποχής, όπως οι πόλεμοι και η πείνα, επηρέασαν βαθιά τους ηγέτες. Μεταπολεμικά, και ιδιαίτερα από τη δεκαετία του 1950, η γεροντολογία άρχισε να οργανώνεται σε επιστημονικές σχολές, με την ίδρυση τμημάτων και ινστιτούτων, τόσο στη Σοβιετική Ένωση όσο και στο εξωτερικό.
Σήμερα, αν και η επιστήμη έχει προοδεύσει σημαντικά, η αναζήτηση της αιώνιας νιότης παραμένει ένα περίπλοκο πεδίο. Η αλλαγή του τρόπου ζωής, η βελτιωμένη διατροφή και η σωματική άσκηση έχουν συμβάλει στη βελτίωση της υγείας και στην αύξηση του προσδόκιμου ζωής. Ωστόσο, η απλή αντικατάσταση οργάνων ή η ανάπτυξη νέων τεχνολογιών δεν αρκούν για να σταματήσουν τη διαδικασία της γήρανσης. Η επιστήμη συνεχίζει να ψάχνει, με την ελπίδα ότι κάποια μέρα η «μεγάλη αναζήτηση» θα φέρει τα αναμενόμενα αποτελέσματα.
