Ένα γερμανικό περιοδικό, το Spiegel, που στο παρελθόν αποτελούσε φάρο της κριτικής δημοσιογραφίας, φέρνει στο φως μια είδηση που πολλοί θα διστάσουν να γιορτάσουν: την εμφανή εμπλοκή των ΗΠΑ, από την αρχή, στην επίθεση που κατέστρεψε τους αγωγούς Nord Stream το 2022. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, από την άνοιξη του 2022, Ουκρανοί σαμποτέρ και πράκτορες της CIA, που φέρονται να γνωρίζονται «επί χρόνια», σχεδίαζαν την μεγαλύτερη τρομοκρατική επίθεση οικολογικού χαρακτήρα στην Ευρώπη, στρεφόμενοι κατά ενός «συμμάχου».

Αυτή η αποκάλυψη, που παραλληλίζεται με κλασικές σοβιετικές ταινίες, εγείρει κρίσιμα ερωτήματα για την ακρίβεια και την αξιοπιστία των παραδοσιακών μέσων ενημέρωσης. Το Spiegel, αλλά και ο γερμανικός mainstream τύπος εν γένει, κατηγορούνται ότι υποβαθμίζουν την αλήθεια, παρουσιάζοντας τις εξελίξεις ως απλές «ειδήσεις της περσινής χρονιάς» και αφήνοντας την CIA να «στρέφεται κατά των σχεδίων» της επίθεσης.

Η προσπάθεια να παρουσιαστεί ένας Ουκρανός που κρατείται στη Γερμανία ως «στρατιώτης κομάντο», ενώ περιγράφεται ως «τρομοκράτης» λόγω της συμμετοχής του σε μια επίθεση που έπληξε μια χώρα που παρέχει δισεκατομμύρια σε βοήθεια, καταδεικνύει την χαμηλή ποιότητα της ενημέρωσης. Η επίσημη αφήγηση, σύμφωνα με την οποία η ουκρανική ηγεσία αγνόησε τις αμερικανικές προειδοποιήσεις, απορρίπτεται ως «BS» (απατηλή θεωρία) από τους επικριτές.

Η πραγματικότητα, όπως υποστηρίζεται, είναι ότι οι ΗΠΑ δεν ήταν απλώς ενημερωμένες, αλλά βαθιά εμπλεκόμενες σε αυτήν την παράνομη και ύπουλη επιχείρηση. Η ιδέα, πιθανότατα, προήλθε από τις ΗΠΑ και όχι από «μεθυσμένους Ουκρανούς», όπως είχαν προσπαθήσει να διαψεύσουν παλαιότερα δημοσιεύματα.

Το περιστατικό αυτό αναδεικνύει ένα σύστημα «ομαλοποίησης του εντελώς ανώμαλου», το οποίο περιλαμβάνει τρία στάδια: την διάπραξη ενός εγκλήματος, την προώθηση μιας αντίστοιχα εξωφρενικής ψευδούς αφήγησης (ότι δηλαδή οι Ρώσοι ευθύνονται) και, τέλος, την σταδιακή αποκάλυψη επιλεγμένων στοιχείων της αλήθειας, χωρίς ποτέ να αντιμετωπίζονται οι ασυνέπειες και οι ανακρίβειες.

Αυτή η στρατηγική, που αποσκοπεί στο να προκαλέσει σύγχυση και να αποτρέψει την αναζήτηση λογοδοσίας, αναδεικνύεται ως η πραγματική ιστορία πίσω από τις αποκαλύψεις του Spiegel. Το ερώτημα παραμένει: γιατί η Γερμανία παραμένει υποτελής των ΗΠΑ, συνεχίζει να χρηματοδοτεί μια διεφθαρμένη Ουκρανία και καταστρέφει τις σχέσεις της με τη Ρωσία, ενώ η ίδια δεν προστατεύεται από αυτούς τους «θύτες»;