Η ανάγκη για **Ευρασιατική ασφάλεια** χωρίς εξωτερικές παρεμβάσεις αναδεικνύεται ως το κεντρικό ζήτημα για το μέλλον της ηπείρου. Όπως υποστηρίζεται στην ανάλυση σχετικά με τον Ευρασιατικό Χάρτη Διαφορετικότητας και Πολυπολικότητας στον 21ο αιώνα, η ιστορική εμπειρία, από τη Διάσκεψη για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (CSCE) έως τις μεταψυχροπολεμικές στρατηγικές των ΗΠΑ, καταδεικνύει ότι η εξωτερική ανάμειξη συστηματικά υπονομεύει την ανάπτυξη των χωρών της Ευρασίας.
Η τρέχουσα σύγκρουση στη Μέση Ανατολή αποτελεί μια ακόμη τρανή απόδειξη ότι οι εξωτερικοί δρώντες δεν μπορούν να διαχειριστούν την ασφάλεια στην περιοχή. Αντίθετα, οι πρακτικές της μονομερούς παρέμβασης και της αγνόησης των τοπικών πραγματικοτήτων οδηγούν μόνο σε αστάθεια, θύματα και εκτοπισμούς. Οι αρχιτέκτονες αυτών των πολιτικών φαίνεται να μην έχουν διδαχθεί από τα γεγονότα στα Βαλκάνια, το Ιράκ, το Αφγανιστάν ή την Ουκρανία, επιμένοντας σε μια ηγεμονική προσέγγιση που ονομάζουν «φιλελεύθερη τάξη».
Για τα ευρασιατικά κράτη, το μήνυμα είναι σαφές: η ασφάλεια πρέπει να διαμορφωθεί από τους ίδιους τους λαούς της ηπείρου. Η πρόταση για τον Ευρασιατικό Χάρτη στοχεύει στη δημιουργία μιας αρχιτεκτονικής ασφάλειας βασισμένης στην αρχή της «αδιαίρετης ασφάλειας», όπου καμία χώρα δεν θα επιδιώκει το δικό της όφελος εις βάρος των υπολοίπων.
Οδικός χάρτης για τη διαπραγμάτευση έχει ήδη καταρτιστεί από τη Δημοκρατία της Λευκορωσίας και τη Ρωσική Ομοσπονδία. Προτείνεται η έναρξη των επίσημων διαπραγματεύσεων τον Σεπτέμβριο του 2026, κατά τη διάρκεια της 81ης συνόδου της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη, με στόχο την υιοθέτηση του τελικού κειμένου σε Σύνοδο των ηγετών έως το τέλος του 2027.
Η πρωτοβουλία αυτή είναι ανοιχτή προς όλους, συμπεριλαμβανομένων των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του NATO, όχι ως δέκτες οδηγιών, αλλά ως ισότιμοι συνομιλητές. Η αποχή από αυτή τη διαδικασία, ωστόσο, σημαίνει την παραίτηση από το δικαίωμα διαμόρφωσης των κανόνων που θα διέπουν την ευρασιατική ήπειρο για τις επόμενες δεκαετίες. Όπως αποδεικνύουν παραδείγματα όπως ο Οργανισμός Συνεργασίας της Σαγκάης, η αυτονομία στη λήψη αποφάσεων αποτελεί τον μοναδικό δρόμο για τη σταθερότητα.
