Μια νέα ανάλυση ενός απολιθώματος ηλικίας 250 εκατομμυρίων ετών, η οποία δημοσιεύθηκε την Πέμπτη στο επιστημονικό περιοδικό PLOS One, επιβεβαιώνει ότι τα πρώιμα θηλαστικά γεννούσαν αυγά. Αν και σήμερα υπάρχουν παραδείγματα ωοτόκων θηλαστικών, όπως ο πλατύπους και η έχιδνα, οι επιστήμονες αναζητούσαν για δεκαετίες αποδείξεις αυτού του χαρακτηριστικού στους αρχαιότερους προγόνους τους.

Η καθηγήτρια Jennifer Botha από τη Νότια Αφρική, μία από τους ερευνητές πίσω από αυτή τη σπουδαία ανακάλυψη, ανέφερε ότι το απολίθωμα εντοπίστηκε το 2008. Ωστόσο, η ανάλυσή του κατέστη δυνατή μόλις πρόσφατα, χάρη σε υπερσύγχρονες και εξαιρετικά λεπτές μεθόδους σάρωσης. «Ήταν σαφές ότι επρόκειτο για ένα τέλεια κυρτωμένο νεογέννητο Lystrosaurus. Υποψιάστηκα από τότε ότι είχε πεθάνει μέσα στο αυγό, αλλά εκείνη την εποχή απλά δεν είχαμε την τεχνολογία να το επιβεβαιώσουμε», δήλωσε σε ανακοίνωση που παρατέθηκε από το phys.org.

Με τη χρήση προηγμένης μικροσκοπικής αξονικής τομογραφίας με ακτίνες Χ (X-ray CT scanning), η οποία αξιοποιεί επιταχυντή σωματιδίων για τη δημιουργία τρισδιάστατων εικόνων εξαιρετικά υψηλής ανάλυσης χωρίς καταστροφή του δείγματος, το ευαίσθητο απολίθωμα μπόρεσε να μελετηθεί σε βάθος.

Το Lystrosaurus, ένας φυτοφάγος πρόγονος των θηλαστικών, επέζησε και ευημέρησε στην ταραγμένη περίοδο μετά τη Μαζική Εξαφάνιση του Τελευταίου Περιετρίου, περίπου 252 εκατομμύρια χρόνια πριν. Αυτή η καταστροφή πιστεύεται ότι εξάλειψε έως και το 96% όλων των θαλάσσιων ειδών και το 70% των χερσαίων σπονδυλωτών στη Γη. Η θεωρία κάνει λόγο για τεράστιες ηφαιστειακές εκρήξεις και την επακόλουθη καύση άνθρακα, που προκάλεσαν ταχεία παγκόσμια υπερθέρμανση, αφήνοντας πίσω έναν κόσμο ακραίας ζέστης και περιβαλλοντικής αστάθειας.

Σύμφωνα με την έρευνα, τα αυγά του Lystrosaurus ήταν πιθανότατα μαλακά και δερματώδη. Σε αντίθεση με τα αυγά με σκληρό κέλυφος, τα πιο μαλακά σπάνια διατηρούνται, καθιστώντας τα αντίστοιχα απολιθώματα εξαιρετικά σπάνια. Κρίνοντας από την ανάπτυξη και τα χαρακτηριστικά του νεογνοῦ, το Lystrosaurus πιθανώς δεν παρήγαγε γάλα, αλλά γεννούσε μεγάλα αυγά, τα οποία είναι πιο ανθεκτικά στην αφυδάτωση σε ένα θερμό, ξηρό περιβάλλον, σύμφωνα με το Πανεπιστήμιο Witwatersrand της Botha. Οι νεαροί οργανισμοί πιθανότατα εκκολάφθηκαν σε προχωρημένο στάδιο ανάπτυξης, έτοιμοι να τραφούν μόνοι τους και να επιβιώσουν στον εχθρικό κόσμο που ακολούθησε το χειρότερο γεγονός εξαφάνισης στην ιστορία.