Στην Κίνα, η Vivi Mengjie Xiao, μια μάνατζερ προϊόντων τεχνητής νοημοσύνης (AI) και δημιουργός περιεχομένου στην πλατφόρμα RedNote, έχει υιοθετήσει μια ριζοσπαστική προσέγγιση για να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις της σύγχρονης εργασίας. Σε μια εποχή όπου η AI μπορεί να προσφέρει περισσότερα από απλή μείωση κόστους, η Xiao εξερευνά πώς μπορεί να οδηγήσει στην καινοτομία.
Με περισσότερους από 45.000 ακολούθους στην RedNote, όπου μοιράζεται εργαλεία, ροές εργασίας και γνώσεις AI, η Xiao αντιμετώπιζε μια χρονοβόρα διαδικασία συλλογής ειδήσεων από τον κλάδο της AI. Περίπου τέσσερις ώρες την ημέρα αφιέρωνε στην ανάγνωση αναρτήσεων στο X, σε ενημερωτικά δελτία, σε ιστολόγια και στη μετάφραση αγγλικών πηγών στα κινεζικά. Αυτή η κατάσταση την οδήγησε στην ιδέα της αυτοματοποίησης: “Μπορώ να το αυτοματοποιήσω;”, αναρωτήθηκε. “Αν η AI μπορεί να χειριστεί τη συλλογή πληροφοριών, τι άλλο μπορεί να κάνει; Αν κάνω κάτι επαναλαμβανόμενο, πρέπει να το αυτοματοποιήσω.”
Από αυτό το σκεπτικό, η Xiao δημιούργησε έξι “ψηφιακούς υπαλλήλους”, μια ονομασία που οι Κινέζοι χρήστες του διαδικτύου αποκαλούν “λομπστερ” (lobsters), παραπέμποντας στην τεχνολογία OpenClaw. Αυτοί οι “λομπστερ” είναι στην πραγματικότητα AI agents, καθένας από τους οποίους γεννήθηκε από ένα πραγματικό πρόβλημα που αντιμετώπιζε.
Αρχικά, η Xiao προσπάθησε να αναθέσει όλες τις εργασίες σε έναν μόνο “λομπστερ”, ελπίζοντας να διαχειριστεί το πρόγραμμά της, τις λίστες υποχρεώσεών της και να την βοηθήσει να εστιάσει. Ωστόσο, η συγκέντρωση πολλαπλών ροών εργασίας (τρεις εργασίες ταυτόχρονα) κατέστησε το σύστημα χαοτικό, θυμίζοντας την ίδια με ΔΕΠΥ. Έτσι, αποφάσισε να διαχωρίσει τις εργασίες και να τις αναθέσει σε διαφορετικούς “λομπστερ”.
Με τον καιρό, οι έξι “ψηφιακοί υπάλληλοι” οργανώθηκαν φυσικά σε δύο κατηγορίες: προσωπική ζωή και εργασία. Στην εργασία, η Xiao έχει τρεις agents: έναν διοικητικό βοηθό, έναν ερευνητή και έναν αρχηγό επιτελείου, ο οποίος μάλιστα προσομοιώνει το στυλ επικοινωνίας του αφεντικού της, βοηθώντας την στην προετοιμασία παρουσιάσεων. Για την προσωπική της ζωή, διαθέτει έναν life coach, έναν βοηθό περιεχομένου και έκφρασης, και έναν οικονομικό βοηθό.
Η σύνδεση μεταξύ των agents αποτέλεσε την πιο ευχάριστη έκπληξη. Ο life coach, για παράδειγμα, έχει πρόσβαση στις συζητήσεις των πέντε άλλων agents. Η Xiao τον χρησιμοποιεί για να αυτοματοποιήσει το 70% του ημερήσιου ημερολογίου της, καθώς ο agent έχει γνώση όλων των δραστηριοτήτων της: από την έρευνα μέχρι τις επενδύσεις και τις αγωνίες της κατά την πρόβα παρουσιάσεων.
Παρά την αυξημένη παραγωγικότητα, η Xiao παραδέχεται ότι είναι και πιο κουρασμένη. Περίπου το 60-70% της καθημερινής της εργασίας, συμπεριλαμβανομένης της συλλογής πληροφοριών, της έρευνας και της διανομής περιεχομένου, καλύπτεται από τους AI agents. Ωστόσο, η ημέρα της δεν έχει μικρύνει. Η μετατόπιση από τις “ρουτινιάρικες” εργασίες σε πιο δημιουργικές και στρατηγικές δραστηριότητες, έχει οδηγήσει σε αύξηση της ποσότητας εργασίας που μπορεί να φέρει εις πέρας. Η Xiao δημοσιεύει καθημερινά επεισόδια podcast, παρακολουθεί τα οικονομικά σε πραγματικό χρόνο, διαχειρίζεται ένα σύστημα διαχείρισης γνώσεων και δημιουργεί περιεχόμενο για RedNote και X, ενώ εργάζεται πλήρη απασχόληση.
Το παράδοξο, όπως το περιγράφει, είναι ότι η αύξηση της αποδοτικότητας δεν οδηγεί σε λιγότερες ώρες εργασίας, αλλά σε ανάληψη περισσότερων εγχειρημάτων. Η ώρα του ύπνου της έχει μετατοπιστεί από τα μεσάνυχτα στις 2 π.μ., καθώς πάντα υπάρχει κάτι ακόμα που θέλει να κάνει ή ένας νέος agent που θα μπορούσε να δημιουργήσει για να λύσει ένα νέο πρόβλημα.
Η Xiao πιστεύει ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μια θεμελιώδη αλλαγή στην έννοια της εργασίας. Εάν η Βιομηχανική Επανάσταση τυποποίησε τη χειρωνακτική εργασία και η επανάσταση της πληροφορίας τυποποίησε την πνευματική εργασία, τότε η AI τυποποιεί την “εκτελεστική εργασία” – το “πώς” γίνεται κάτι. Αυτό σημαίνει ότι η αξία μετατοπίζεται προς την ικανότητα λήψης αποφάσεων και κρίσης, την ικανότητα καθοδήγησης της AI και την συναισθηματική νοημοσύνη.
Το μέλλον της εργασίας, κατά την Xiao, είναι τα “στούντιο ενός ατόμου”, όπου οι μοναχικοί δημιουργοί και οι operators αξιοποιούν την AI για να παράγουν σε κλίμακα ομάδας. Για τις εταιρείες, το ερώτημα που τίθεται είναι αν χρειάζονται 10 junior αναλυτές ή έναν senior στοχαστή με 10 AI agents. Αυτή η εξέλιξη δεν στοχεύει στην αντικατάσταση των ανθρώπων, αλλά στην απελευθέρωσή τους για να επιτελούν πιο “ανθρώπινες” εργασίες, όπως η δημιουργικότητα, η κρίση, η σύνδεση και ο σκοπός.
Η δημιουργία μιας ομάδας έξι AI agents μοιάζει με τη μετάβαση από τον ρόλο του freelancer στον CEO μιας μικρής εταιρείας, με τη διαφορά ότι η ομάδα αυτή δεν κοιμάται ποτέ, δεν παραπονιέται και λειτουργεί με το κόστος των συνδρομών API. Η Xiao αναφέρει ότι έχει γίνει πιο δομημένη στη σκέψη της, πιο σαφής στην επικοινωνία της και πιο φιλόδοξη ως δημιουργός, υιοθετώντας την ερώτηση “ποιος agent πρέπει να χειριστεί αυτό;” για σχεδόν κάθε εργασία. Η AI έχει διευρύνει την αντίληψή της για το τι είναι εφικτό να δημιουργήσει ένα άτομο.
