Το πρόγραμμα Κοινωνικής Ασφάλισης των Ηνωμένων Πολιτειών αντιμετωπίζει ένα κρίσιμο ορόσημο, με το Ταμείο Παλαιάς Ασφάλισης και Επιζώντων να αναμένεται να εξαντληθεί εντός έξι ετών, το 2032. Αυτή η ανησυχητική πρόβλεψη προέρχεται από μια νέα έκθεση του Penn Wharton Budget Model (PWBM), η οποία εξετάζει διάφορα σενάρια για τη διάσωση του προγράμματος.
Παράδοξα, η λύση που πολλοί αναλυτές απορρίπτουν ως πολιτικά ανέφικτη – η σημαντική μείωση των παροχών – προτείνεται από ερευνητές του PWBM, Seul Ki “Sophie” Shin και Kent Smetters, ως η πιο αποτελεσματική μακροπρόθεσμα.
Η συμβατική προσέγγιση, η αύξηση των φόρων (Επιλογή Α), θα μπορούσε να καθυστερήσει την εξάντληση του ταμείου έως το 2058, αυξάνοντας τον φόρο μισθωτών, ύψους 1%, και το όριο των φορολογητέων εσόδων. Ωστόσο, η δυναμική οικονομική μοντελοποίηση, που λαμβάνει υπόψη τις αλλαγές στη συμπεριφορά αποταμίευσης και εργασίας, αναδεικνύει μια διαφορετική εικόνα.
Η Επιλογή Ε, που περιλαμβάνει δραστικές μειώσεις παροχών, αύξηση της ηλικίας συνταξιοδότησης στα 69, και καμία νέα φορολογία, προβλέπει αύξηση του ΑΕΠ κατά 6,1% και των ιδιωτικών κεφαλαίων κατά 13,5% έως το 2060. Αντίθετα, η αύξηση των φόρων (Επιλογή Α) οδηγεί σε μικρότερες αυξήσεις, 2,4% και 4,4% αντίστοιχα.
Ο μηχανισμός πίσω από αυτό είναι η ενίσχυση του “κινήτρου για αποταμίευση”. Όταν οι πολίτες γνωρίζουν ότι οι μελλοντικές παροχές θα είναι μικρότερες, τείνουν να αποταμιεύουν περισσότερα, κάτι που οδηγεί σε αύξηση των διαθέσιμων κεφαλαίων για επενδύσεις, ενισχύοντας έτσι τους μισθούς.
Ο Smetters τονίζει ότι στόχος της μελέτης είναι να παρουσιάσει το εύρος των επιλογών και τους συμβιβασμούς, χωρίς να κάνει συστάσεις. Ωστόσο, υπογραμμίζει ότι η “σκληρότερη” προσέγγιση είναι αυτή του ισχύοντος νόμου, που προβλέπει άμεσες περικοπές παροχών σε έξι χρόνια, επηρεάζοντας όλους τους συνταξιούχους, ενώ το σενάριο της Επιλογής Ε στοχεύει περισσότερο τους νεότερους συνταξιούχους.
Οι ερευνητές αποδίδουν το λάθος της Ουάσινγκτον στην παραμέληση της “σιωπηλής χρέους” (implicit debt) που προκύπτει από τη δομή “πληρώνω καθώς εισπράττω” (pay-as-you-go) της Κοινωνικής Ασφάλισης. Αυτές οι κρυφές υποχρεώσεις, εκτιμώνται ότι είναι διπλάσιες από το εθνικό χρέος των ΗΠΑ.
Οι δραστικές μεταρρυθμίσεις ωφελούν κυρίως τους νεότερους και μελλοντικούς εργαζόμενους, ενώ επιβαρύνουν τους τωρινούς συνταξιούχους. Μια μεσαία επιλογή (Επιλογή C), που συνδυάζει φορολογικές προσαρμογές με αύξηση της ηλικίας συνταξιοδότησης, φαίνεται να προσφέρει ισορροπία, με ορισμένους 60άρηδες να ωφελούνται και τις μελλοντικές γενιές να κερδίζουν περισσότερα.
Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι καμία από τις πέντε εξεταζόμενες επιλογές δεν θα κλείσει πλήρως το μακροπρόθεσμο κενό χρηματοδότησης, αλλά θα μειώσουν τις απώλειες. Το κεντρικό μήνυμα της PWBM είναι ότι οι αποφάσεις που βασίζονται σε συμβατικές λογιστικές μεθόδους οδηγούν τους νομοθέτες στο λάθος μονοπάτι.
