Στην πολιτεία της Ουάσιγκτον, ένας νομοθέτης έχει αναλάβει δράση για να διασφαλίσει ότι οι εργοδότες δεν θα μπορούν να επιβάλλουν την εμφύτευση μικροτσίπ στους εργαζομένους, προτού καν ανακύψει η ιδέα. Μετά την ψήφιση παρόμοιου νόμου στο Ουισκόνσιν το 2006, η εκπρόσωπος της Ουάσιγκτον, Brianna Thomas, εισήγαγε ένα νομοσχέδιο που αποσκοπεί στο να αποτρέψει οποιονδήποτε εργοδότη στο μέλλον από το να απαιτεί από τους υπαλλήλους του να «ενσωματώσουν τσιπ» για την εργασία τους.

Η Thomas δήλωσε στο Fortune ότι η ιδέα της σωματικής αυτονομίας, η οποία θεσμοθετείται, της κίνησε το ενδιαφέρον. «Βλέπουμε αυτό το ζήτημα σε διάφορες εκφάνσεις, όπως η φροντίδα που προσαρμόζεται στο φύλο, η αναπαραγωγική δικαιοσύνη—αλλά η τεχνολογία είναι η επόμενη νέα μάχη για την απώλεια ελέγχου πάνω σε ό,τι συμβαίνει μέσα μας». Μετά από δύο δεκαετίες από την πρώτη ψήφιση παρόμοιου νόμου, το νομοσχέδιο της Thomas θα καθιστούσε την Ουάσιγκτον τη 14η πολιτεία στη χώρα που θα εφάρμοζε παρόμοια απαγόρευση. Το νομοσχέδιο, το οποίο πέρασε ομόφωνα από τη Γερουσία της πολιτείας και έλαβε ψήφους 87 έναντι 6 στη Βουλή, βρίσκεται τώρα στο γραφείο του Κυβερνήτη Bob Ferguson για την υπογραφή του.

«Κατανοώ ότι η υποκείμενη πολιτική μπορεί να ακούγεται λίγο σαν επιστημονική φαντασία, αλλά όλοι έχουμε μάθει σε αυτή την αίθουσα ότι η επιστήμη κινείται γρήγορα», δήλωσε η Thomas. Η πρόοδος του νομοσχεδίου υπογραμμίζει τη φιλοσοφία ότι «οι εργοδότες πρέπει να ανταγωνίζονται για τα ταλέντα μέσω μισθών, παροχών και συνθηκών εργασίας—όχι μέσω επεμβατικών τεχνολογιών παρακολούθησης».

Εάν υπογραφεί, η Ουάσιγκτον θα απαγορεύσει στους εργοδότες να απαιτούν την εμφύτευση στους εργαζομένους τους υποδόριων τσιπ παρακολούθησης. Το νομοσχέδιο, HB 2303, αφορά οποιαδήποτε συσκευή εμφυτεύεται κάτω από το δέρμα που περιέχει αναγνωριστικούς αριθμούς ή προσωπικές πληροφορίες προσβάσιμες από εξωτερικούς σαρωτές, εξαιρουμένων ιατρικών συσκευών για διάγνωση, παρακολούθηση ή θεραπεία. Οι άλλες 13 πολιτείες με τέτοιους νόμους είναι η Αλαμπάμα, το Αρκάνσας, η Καλιφόρνια, η Ιντιάνα, το Μισισίπι, το Μιζούρι, η Μοντάνα, η Νεβάδα, το Νιου Χάμσαϊρ, η Βόρεια Ντακότα, η Οκλαχόμα, η Γιούτα και το Ουισκόνσιν.

Η νομοθεσία έρχεται με σαφές προηγούμενο για τη σημασία της προληπτικής δράσης. Το 2017, η εταιρεία τεχνολογίας Three Square Market με έδρα το Ουισκόνσιν έγινε μία από τις πρώτες αμερικανικές εταιρείες που προσέφερε εμφυτεύματα μικροτσίπ σε μέγεθος ρυζιού στους εργαζομένους της, επιτρέποντας στους τελευταίους να ανοίγουν πόρτες, να συνδέονται σε υπολογιστές και να χρησιμοποιούν το μηχάνημα αυτόματης πώλησης του γραφείου—όλα σε εθελοντική βάση. Την ίδια χρονιά, η σουηδική εταιρεία Biohax είχε ήδη εγκαταστήσει περίπου 4.000 παρόμοια τσιπ, τα οποία θα μπορούσαν να αποθηκεύουν στοιχεία επικοινωνίας και ηλεκτρονικά εισιτήρια. Καμία αμερικανική εταιρεία δεν απαιτεί επί του παρόντος μικροτσιπάρισμα, αλλά η Thomas υποστήριξε ότι η αναμονή για να το δοκιμάσει κάποια είναι ακριβώς η λάθος προσέγγιση.

«Αυτή είναι μια εντελώς προληπτική κίνηση, αλλά βρισκόμαστε σε μια κοινότητα πολύ εύστροφη και προηγμένη τεχνολογικά, οπότε σκέφτηκα ότι αν εμφανιζόταν κάπου, θα ήταν πιθανότατα εδώ, στο σπίτι μας», δήλωσε η Thomas, η οποία έχει εμπειρία σε εργασιακά πρότυπα και προηγουμένως εργαζόταν για τον δήμο του Σιάτλ.

Για να είμαστε σαφείς, το νομοσχέδιο δεν απαγορεύει εντελώς το μικροτσιπάρισμα. Οι εργαζόμενοι που επιλέγουν εθελοντικά να εμφυτεύσουν ένα εμφύτευμα μόνοι τους μπορούν ακόμα να το κάνουν, όπως ακριβώς οι εργαζόμενοι στο Ουισκόνσιν μπόρεσαν να εμβολιαστούν εθελοντικά παρά τον νόμο που απαγορεύει σε οποιοδήποτε χώρο εργασίας να το απαιτεί. Η Thomas έκανε μια ξεκάθαρη διάκριση μεταξύ προσωπικής επιλογής και χρήσης που καθοδηγείται από τον εργοδότη.

«Κατανοώ την πρακτικότητα της μετακίνησης στον χώρο εργασίας και την καθιστά πιο αποτελεσματική—το άνοιγμα θυρών, τη χρήση φωτοτυπικών, μηχανών αυτόματης πώλησης», είπε. «Απλώς ήθελα να προστατεύσω ό,τι συμβαίνει μέσα στα σώματα των ανθρώπων όσον αφορά τον χώρο εργασίας τους. Τώρα, αν ενδιαφέρεστε να μεταμορφωθείτε σε «Six of Nine», κάντε το—αλλά αυτό θα πρέπει να είναι κάτι που θα κάνετε στον δικό σας χρόνο», είπε, κάνοντας μια χιουμοριστική αναφορά στον χαρακτήρα Seven of Nine από το Star Trek.

Εξέφρασε επίσης ανησυχίες για την παρακολούθηση που εκτείνονται πολύ πέρα από το γραφείο: «Είχα ανησυχίες για το τι είδους πρόσβαση σε πληροφορίες θα μπορούσε να σημαίνει καθώς μετακινείστε στην καθημερινή σας ζωή—πού κάνετε τα ψώνια σας, πού πηγαίνετε στην εκκλησία, πόσο καιρό είστε στο σπίτι της καλύτερής σας φίλης την Παρασκευή το βράδυ. Καμία από αυτές τις πληροφορίες δεν θα πρέπει να έχει πρόσβαση ο εργοδότης σας».

Το πρόβλημα με την ονομασία του ως επιλογή
Οι ειδικοί σε θέματα ιδιωτικότητας επαίνεσαν σε μεγάλο βαθμό τη νομοθεσία για το ότι έλαβε προληπτικά μέτρα αντί να τρέχει να προλάβει την τεχνολογία. Η Jessica Vitak, ερευνήτρια επιστημών πληροφορικής, δήλωσε ότι το νομοσχέδιο αντικατοπτρίζει μια αναζωογονητική αλλαγή στον τρόπο με τον οποίο οι νομοθέτες προσεγγίζουν τις αναδυόμενες τεχνολογίες. «Αυτό που μου αρέσει τόσο πολύ στο νομοσχέδιο είναι ότι είναι πιο προορατικό παρά αντιδραστικό», είπε στο Fortune. «Κάτι σαν το μικροτσιπάρισμα πιθανώς φαίνεται αρκετά αθώο, αλλά είναι μέρος της επικίνδυνης πορείας της παρακολούθησης που δεν γνωρίζουμε απαραίτητα τους μελλοντικούς τρόπους με τους οποίους θα μπορούσε να είναι προβληματικό», πρόσθεσε η Vitak, καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο του Μέριλαντ, η οποία μελετά την ιδιωτικότητα και την παρακολούθηση στο χώρο εργασίας.

Η Vitak δήλωσε ότι η απαίτηση από τους εργαζομένους να αποδεχθούν μια συσκευή παρακολούθησης κάτω από το δέρμα τους «είναι τόσο υπερβολική όσο και δυνητικά ενίσχυση των ανησυχιών που ήδη έχουμε γύρω από τον τρόπο με τον οποίο η παρακολούθηση στοχεύει ορισμένες ομάδες περισσότερο από άλλες, και ότι τα οφέλη και τα μειονεκτήματα της παρακολούθησης κατανέμονται άνισα».

Ο Michael Zimmer, ακαδημαϊκός σε θέματα ιδιωτικότητας και ηθικής δεδομένων στο Marquette University, επανέλαβε αυτές τις ανησυχίες. «Μία από τις μεγαλύτερες ανησυχίες είναι ότι είναι δύσκολο για εμάς να προβλέψουμε πώς αυτές οι τεχνολογίες θα μπορούσαν να εξελιχθούν», είπε. «Οι εταιρείες που αναπτύσσουν τέτοια εργαλεία θα μπορούσαν πολύ εύκολα, τον επόμενο μήνα ή τον επόμενο χρόνο, να αλλάξουν τα σχέδιά τους για το πώς σκοπεύουν να τα χρησιμοποιήσουν».

Ήταν εξίσου άμεσος σχετικά με την ανισορροπία δυνάμεων: «Ένας εργοδότης που απαιτεί από τους υπαλλήλους να το κάνουν θέτει ένα όριο—αυτό επιβάλλει άδικο βάρος στους υπαλλήλους να επιτρέψουν στον εαυτό τους να παρακολουθείται, και είναι επεμβατικό και απειλητικό για την ιδιωτική ζωή».

Σχετικά με το ερώτημα της εθελοντικότητας, ο Zimmer προειδοποίησε ότι το «προαιρετικό» σπάνια σημαίνει αυτό που φαίνεται στα χαρτιά: «Οποιαδήποτε εργασιακή κατάσταση έχει ήδη μια δυναμική ισχύος. Αν ο εργοδότης σας το ενθαρρύνει έντονα ή δημιουργήσει οικονομικά κίνητρα για να κάνετε κάτι τέτοιο, σίγουρα θα μπορούσε να υπάρξει πίεση—ναι, είναι εθελοντικό, αλλά κινδυνεύει η δουλειά μου αν δεν το κάνω;»

Οι δύο ακαδημαϊκοί ανέφεραν και την Amazon, με έδρα το Σιάτλ, ως μια εταιρεία που δεν έχει προχωρήσει τόσο πολύ όσο η μικροτσιπάρισμα εργαζομένων, αλλά έχει εφαρμόσει άλλα μέτρα στις αποθήκες της. Η εταιρεία κατοχύρωσε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας ένα βραχιόλι το 2017 σχεδιασμένο να ωθεί τους εργαζομένους των αποθηκών να μετακινούν τα χέρια τους σε συγκεκριμένες κατευθύνσεις για μεγιστοποίηση της αποδοτικότητας—μια συσκευή που εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του νομοσχεδίου της Ουάσιγκτον, καθώς βρίσκεται πάνω, όχι κάτω, από το δέρμα. Όμως, η Vitak δήλωσε ότι η διάκριση αυτή δεν μειώνει τις ανησυχίες της.

«Οι εργαζόμενοι στις αποθήκες της Amazon είναι σαν το τέλειο παράδειγμα για υπερβολική σωματική παρακολούθηση», είπε. «Σίγουρα, ένα βραχιόλι θα ήταν λιγότερο επεμβατικό, αλλά οι ανησυχίες μου παραμένουν—μπορεί ο εργαζόμενος να έχει κάποια αυτονομία να επιλέξει να μην παρακολουθείται με αυτόν τον τρόπο;»

Επισήμανε αυτό που αποκάλεσε ακόμη πιο ενδεικτικό προηγούμενο: Κατά τη διάρκεια της πανδημίας το 2020, η Amazon ανέπτυξε αισθητήρες στις αποθήκες της που ενεργοποιούσαν συναγερμό κάθε φορά που οι εργαζόμενοι πλησίαζαν σε απόσταση έξι ποδιών ο ένας από τον άλλον. «Αυτό είναι σαν ένα εξωτερικό πράγμα, που προειδοποιεί όλους, και ο σκοπός ήταν για λόγους υγείας», είπε η Vitak. «Αλλά αν χρειάζεται να φορέσεις κάτι που θα διασφαλίσει ότι κινείσαι έτσι ώστε να μεγιστοποιείται η αποδοτικότητα—τι γίνεται αν έχω σχίσιμο στον ροτατορ, και ο τρόπος που κινώ τον βραχίονά μου είναι διαφορετικός γιατί έτσι νιώθω λιγότερο πόνο; Θα απολυθώ επειδή κάνω κάτι μη βέλτιστο από άποψη απόδοσης;»

Ο Zimmer επανέλαβε αυτές τις ανησυχίες: «Η Amazon είναι ένα καλό παράδειγμα, επειδή επικεντρώνονται τόσο πολύ στην αποδοτικότητα των εργαζομένων τους—οποιοσδήποτε τρόπος μπορεί να αποσπάσει πρόσθετες αποδοτικότητες βοηθά στην κατώτατη γραμμή τους, και αυτό το είδος παρακολούθησης θα ταίριαζε πραγματικά σε αυτό το είδος στόχου», είπε. «Μία από τις μεγαλύτερες ανησυχίες είναι ότι είναι δύσκολο για εμάς να προβλέψουμε πώς αυτές οι τεχνολογίες θα μπορούσαν να εξελιχθούν».

Ο πρώτος κανόνας του μικροτσιπαρίσματος είναι να μην μιλάς για μικροτσιπάρισμα
Το νομοσχέδιο δεν αντιμετώπισε καμία αντίθεση κατά τις ακροάσεις στις επιτροπές σε κανένα από τα δύο σώματα. Αλλά δεν ήταν κάθε νομοθέτης πεπεισμένος ότι ήταν απαραίτητο—τουλάχιστον όχι ακόμα. Ο εκπρόσωπος Joel McEntire διερωτήθηκε αν οι νομοθέτες έλυναν ένα πρόβλημα που δεν υπήρχε. «Δεν είναι πρόβλημα σήμερα—καμία εταιρεία δεν προσπαθεί να μικροτσιπάρει εργαζομένους. Ποιος ξέρει τι επιφυλάσσει το μέλλον;» είπε στο Fortune. «Μέχρι αυτή η τεχνολογία να γίνει τυπική πρακτική, ποιος ξέρει τι θα συμβεί».

Το κύριο αντικείμενο του McEntire επικεντρώθηκε σε μια διάταξη που περιόριζε τις συζητήσεις για το μικροτσιπάρισμα στο χώρο εργασίας, που θα ξεκινούσαν από τη διοίκηση. «Το νομοσχέδιο δεν απαγορεύει μόνο το μικροτσιπάρισμα, αλλά απαγορεύει τις συζητήσεις από τη διοίκηση ή τους υπαλλήλους», είπε. «Σκέφτηκα ότι ήταν μια υπερβολική αντίδραση σε κάτι που δεν έχει συμβεί ακόμα. Δεν υπάρχει τραυματισμός, καμία υπόθεση, καμία αρνητική αντίδραση που μπορώ να δω—αλλά μπορεί να υπάρξουν στο μέλλον».

Η Thomas αντέκρουσε άμεσα, υποστηρίζοντας ότι ο περιορισμός της ομιλίας είναι απαραίτητος για την πρόληψη του εξαναγκασμού. «Δεν υπάρχει τίποτα στο νομοσχέδιο που να εμποδίζει τους υπαλλήλους να ξεκινήσουν μια συζήτηση», είπε. «Αλλά προέρχομαι από το υπόβαθρο των εργασιακών προτύπων, και καταλαβαίνω ότι το να αφήνεις την πόρτα ανοιχτή σε μια συζήτηση που ξεκινά από τον εργοδότη σου, αφήνει επίσης την πόρτα ανοιχτή στον εξαναγκασμό». «Και πάλι, αν εσύ ως άτομο θέλεις να θέσεις το θέμα, αυτός ο νόμος δεν το απαγορεύει», πρόσθεσε. «Αλλά απαγορεύει στον αφεντικό σου να ξεκινήσει τη συζήτηση για να σε μετατρέψει σε μηχανή».

Οι Amazon και Microsoft αρνήθηκαν το αίτημα του Fortune για σχόλια. Άλλες εταιρείες με έδρα την Ουάσιγκτον, όπως οι Costco, Starbucks και Boeing, δεν απάντησαν σε αιτήματα για σχόλια.