Στη σύγχρονη εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης (AI), οι επικεφαλής μεγάλων επιχειρήσεων αναζητούν έναν κρίσιμο δείκτη για να προσδιορίσουν τις ανάγκες τους σε ανθρώπινο δυναμικό. Αυτός ο δείκτης δεν είναι η τρέχουσα αποτίμηση του εσόδου ανά εργαζόμενο, η οποία καθοδηγεί τις αποφάσεις για το προσωπικό εδώ και δεκαετίες, ούτε η παραγωγικότητα. Είναι αυτό που ο Tim Walsh, πρόεδρος της KPMG U.S., ονομάζει “περιθώριο κόστους εργασίας” (labor cost margin). Η κατανόηση αυτού του δείκτη αποκαλύπτει περισσότερα για την πραγματική πορεία της οικονομίας στην εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης από οποιαδήποτε άλλη συζήτηση στα διοικητικά συμβούλια.

«Σε κάθε μία από τις εργασίες μου», δήλωσε ο Walsh στο Fortune, «το ερώτημα είναι: ποια είναι η αναλογία του εργατικού δυναμικού μου; Ποια είναι η αναλογία της τεχνολογίας; Και ποιο είναι το συνολικό κόστος παράδοσης αυτής της εργασίας;». Προέβλεψε ότι το «κόστος εργασίας στη συνολική εξίσωση» θα μειωθεί, ενώ το κόστος τεχνολογίας εντός της ίδιας εργασίας θα αυξηθεί. «Στο τέλος της ημέρας, θα μπορώ να διαχειριστώ πολύ μεγαλύτερο όγκο μέσω της επιχείρησής μου, με τρόπους που δεν μπορούσα προηγουμένως».

Αυτή η λογική — χαμηλότερο κόστος εργασίας ανά μονάδα εργασίας, μεγαλύτερος συνολικός όγκος, καθαρή ανάπτυξη — είναι ο αθόρυβος υπολογισμός πίσω από σχεδόν κάθε μεγάλη απόφαση επένδυσης στην Τεχνητή Νοημοσύνη στις Ηνωμένες Πολιτείες σήμερα. Σύμφωνα με την έρευνα 2026 KPMG U.S. CEO Outlook Pulse Survey, η κίνηση των στελεχών προς αυτό το μοντέλο επιταχύνεται πολύ ταχύτερα από ό,τι έχει αποτυπωθεί στη δημόσια συζήτηση και τη φρενίτιδα γύρω από τις θέσεις εργασίας στην Τεχνητή Νοημοσύνη. Ο Walsh πρόσθεσε ότι είναι «ιλιγγιώδες» να κάνεις επιχειρήσεις σε μια γνήσια οικονομική άνθηση.

**Η φρενίτιδα είναι πραγματική, αλλά όχι ακόμη πλήρως**

Η έρευνα, η οποία πήρε συνέντευξη από 100 διευθύνοντες συμβούλους μεγάλων αμερικανικών εταιρειών, έδειξε ότι το 77% συμφώνησε με τη δήλωση ότι η γενετική Τεχνητή Νοημοσύνη ήταν υπερβολικά προβεβλημένη (overhyped) τον περασμένο χρόνο, αλλά και ότι το πραγματικό της καταστροφικό δυναμικό τα επόμενα πέντε έως δέκα χρόνια πιθανότατα θα είναι υπο-προβεβλημένο (under-hyped). Πρόκειται για μια διάκριση που χάνεται στην «φασαρία» της ευρύτερης συζήτησης, η οποία έχει κυμανθεί μεταξύ του θριάμβου της Silicon Valley και των προβλέψεων για μαζική ανεργία. Οι CEOs που ερεύνησε η KPMG απέρριψαν σε μεγάλο βαθμό και τις δύο ακραίες απόψεις. Αυτό που περιγράφουν είναι κάτι πιο δομικά σημαντικό και δύσκολο να προβλεφθεί: μια σταδιακή, και μετά ξαφνική, επανεξισορρόπηση του τρόπου με τον οποίο γίνεται η εργασία και του ποιος — ή τι — την κάνει.

«Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι κάθε επίπεδο της δεξαμενής εργασίας θα διαταραχθεί», δήλωσε ο Walsh. «Όμως, όποιος σας πει τι θα συμβεί ή ξέρει ποιο θα είναι το σχήμα του, δεν λέει την αλήθεια, επειδή αυτή τη στιγμή δεν είναι σαφές».

Οι αριθμοί στην έρευνα υποστηρίζουν αυτή την αβεβαιότητα, καθώς και την κλίμακα του στοιχήματος που γίνεται παρά αυτήν. Σχεδόν το 80% των CEOs δήλωσαν ότι διαθέτουν τουλάχιστον το 5% των συνολικών κεφαλαιακών τους προϋπολογισμών στην Τεχνητή Νοημοσύνη, και το 41% επενδύει τουλάχιστον το 10%. Το 35% δαπανά μεταξύ 11% και 20% ολόκληρου του κεφαλαιακού του προϋπολογισμού στην τεχνολογία.

Για λόγους σύγκρισης, αυτό το επίπεδο κατανομής ανταγωνίζεται αυτό που αφιέρωναν οι εταιρείες στην υποδομή cloud στο αποκορύφωμα της μετάβασης στο cloud — και το cloud χρειάστηκε μια δεκαετία για να αναδιαμορφώσει πλήρως την οικονομία.

**Οι θέσεις εργασίας που είναι «ένα τρομακτικό μέρος να βρίσκεσαι αυτή τη στιγμή»**

Η εικόνα του εργατικού δυναμικού που προκύπτει είναι αυτή ενός σκόπιμου, αν και αβέβαιου, μετασχηματισμού. Το 55% των CEOs δήλωσαν ότι η Τεχνητή Νοημοσύνη θα τους οδηγήσει σε αύξηση των προσλήψεων τον επόμενο χρόνο. Ο Walsh δήλωσε ότι ο δικός του αριθμός προσωπικού στην KPMG δεν έχει μειωθεί, αλλά η σύνθεση των ατόμων που προσλαμβάνει έχει αλλάξει θεμελιωδώς.

«Προσλαμβάνουμε τεχνολόγους με τρόπο που δεν κάναμε ποτέ πριν», είπε. «Προσλαμβάνουμε ανθρώπους που ονομάζουμε «ενορχηστρωτές» (orchestrators), ανθρώπους που διαχειρίζονται τεράστια μέρη της ροής εργασίας μας για να διασφαλίσουν ότι είναι ολοκληρωμένη, ακριβής, και ότι παράγει το σωστό αποτέλεσμα». Η KPMG ανέφερε επίσης στο Fortune ότι χρειάζεται να προσλάβει για θέσεις στρατηγικών υιοθέτησης AI agents (υπεύθυνους για την ευθυγράμμιση των AI agents με τη στρατηγική, τον σχεδιασμό και τον προγραμματισμό του εργατικού δυναμικού, και τη διασφάλιση της υιοθέτησής τους από τους εργαζομένους), μηχανικούς ενορχήστρωσης AI agents (που συνδέουν agents, εργαλεία και ροές εργασίας, και καθορίζουν την αυτονομία και τους περιορισμούς για τους agents), και διευθυντές λειτουργίας AI agents (που διαχειρίζονται την καθημερινή απόδοση, τα περιστατικά και τις αλλαγές των agents).

Αυτό είναι το νέο σχήμα της λευκής εργασίας που εστιάζεται: όχι εξάλειψη, αλλά διαστρωμάτωση. Οι θέσεις εργασίας που κινδυνεύουν περισσότερο, είπε ο Walsh, είναι σαφείς. «Μπορείς να δεις αυτούς τους τύπους θέσεων εργασίας που αφορούν επαναλαμβανόμενες εργασίες, ανθρώπους που κάνουν το ίδιο πράγμα κάθε μέρα, μέρα με τη μέρα. Αυτό είναι ένα τρομακτικό μέρος να βρίσκεσαι αυτή τη στιγμή».

Ωστόσο, υποστήριξε ότι οι περισσότεροι γνώστες εργαζόμενοι δεν εμπίπτουν σε αυτή την κατηγορία. Η εργασία δεν είναι «απλά ένα πράγμα» για αυτό το είδος λευκού εργαζομένου. «Αφορά τη δημιουργία σχέσεων. Αφορά τη δημιουργία επιχειρήσεων. Αφορά τη λήψη κρίσεων σχετικά με τη δουλειά που κάνω… Όχι όλα αυτά δεν ταιριάζουν καλά σε μια αυτοματοποιημένη λύση».

Παρόλα αυτά, τα δύο τρίτα των CEOs που ερεύνησε η KPMG παραδέχτηκαν ότι δεν έχουν ακόμη επαναπροσδιορίσει ρόλους ή καριέρες για να λάβουν υπόψη την Τεχνητή Νοημοσύνη, μια εντυπωσιακή παραδοχή δεδομένης της κλίμακας της επένδυσης που βρίσκεται σε εξέλιξη. Η έρευνα βρήκε επίσης ότι το 31% των CEOs ανέφερε ως κύρια ανησυχία τους για τον αντίκτυπο της Τεχνητής Νοημοσύνης στην ανάπτυξη ηγεσίας, τις μειωμένες ευκαιρίες για τους εργαζομένους των αρχικών σταδίων καριέρας να αναπτύξουν κρίση μέσω πραγματικής εμπειρίας. Η ανησυχία, με απλά λόγια, είναι ότι οι εταιρείες μπορεί να εκπαιδεύουν μια γενιά διευθυντών που δεν έχουν χρειαστεί ποτέ να βρουν κάτι μόνοι τους.

**Η πίεση να παραμείνουν ανταγωνιστικοί**

Ο δείκτης που παρακολουθεί ο Walsh — το περιθώριο κόστους εργασίας — είναι ουσιαστικά η χρηματοοικονομική έκφραση όλων αυτών. Αποτυπώνει την υποκατάσταση της εργασίας από την τεχνολογία, την επέκταση της ικανότητας χωρίς ανάλογη αύξηση του προσωπικού, και τελικά τα κέρδη παραγωγικότητας που κάθε CEO πιέζεται να παραδώσει. Και αυτή η πίεση είναι πραγματική, συμφώνησε, καθώς κάθε CEO βρίσκεται στο μικροσκόπιο, αναμένοντας να αυξήσει αυτό το περιθώριο κόστους εργασίας.

«Είναι αγχωτικό αν δεν επενδύεις, αν δεν παρακολουθείς», είπε ο Walsh. «Επειδή αν δεν παρακολουθείς, διατρέχεις τον κίνδυνο να χάσεις μερίδιο αγοράς».

Αυτή η ανταγωνιστική πίεση — να αυτοματοποιείς ταχύτερα από τους αντιπάλους σου, να βρίσκεις κέρδη παραγωγικότητας πριν οι επενδυτές απαιτήσουν να τα δουν, να επανεκπαιδεύεις ένα εργατικό δυναμικό για θέσεις εργασίας που δεν υπάρχουν ακόμη πλήρως — είναι η κρυφή υφή της στιγμής της Τεχνητής Νοημοσύνης που αποτυπώνει αυτή η έρευνα. Το 60% των CEOs προσδιόρισαν τον ρυθμό καινοτομίας της Τεχνητής Νοημοσύνης και τη διαχείριση κινδύνων ως τον σημαντικότερο παράγοντα που επηρεάζει την ευημερία του οργανισμού τους τα επόμενα τρία χρόνια. Όχι δασμοί. Όχι επιτόκια. Όχι γεωπολιτικά.

«Είναι ιλιγγιώδες», παραδέχτηκε ο Walsh, προσθέτοντας ότι βλέπει τους CEOs ως πολύ ανθεκτικούς στα μέσα της δεκαετίας του 2020.

Οι μηχανές δεν θα καταλάβουν τον κόσμο. Αλλά οι άνθρωποι που διευθύνουν τις μεγαλύτερες εταιρείες της Αμερικής επανυπολογίζουν αθόρυβα, μεθοδικά, ακριβώς πόσους ανθρώπους χρειάζονται, και ο αριθμός στον οποίο καταλήγουν φαίνεται πολύ διαφορετικός από αυτόν με τον οποίο ξεκίνησαν.