Οι εργαζόμενοι που διατρέχουν τον μεγαλύτερο κίνδυνο από την εκτόπιση λόγω της τεχνητής νοημοσύνης (ΤΝ) δεν είναι οι άνεργοι. Βρίσκονται ήδη στις θέσεις εργασίας τους. Αν δεν δράσουμε τώρα, η οικονομική αστάθεια θα είναι αναπόφευκτη.
Πολλές προτάσεις έχουν αναδειχθεί για την αντιμετώπιση αυτού του προβλήματος, το οποίο αποκτά διαστάσεις επιπέδου ΑΕΠ. Κάποιες είναι ευρείες, άλλες τακτικές, αλλά όλες μοιράζονται μια αίσθηση επείγοντος. Η ΤΝ ήδη αναδιαμορφώνει θέσεις εργασίας σε γραφεία, νοσοκομεία, εργοστάσια και αποθήκες. Οι ειδήσεις για απολύσεις που σχετίζονται με την ΤΝ επιβεβαιώνουν ότι ο μετασχηματισμός έχει ήδη αρχίσει.
Ο χρόνος τελειώνει και η λύση δεν είναι να περιμένουμε την κατασκευή νέων συστημάτων. Είναι να ανακατευθύνουμε τα συστήματα που ήδη διαθέτουμε, παράλληλα με τις νέες εξελίξεις.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν στερούνται χρηματοδότησης για την ανάπτυξη του εργατικού δυναμικού. Ετησίως, μέσω ομοσπονδιακών προγραμμάτων, διατίθενται πάνω από 250 δισεκατομμύρια δολάρια. Οι εργοδότες δαπανούν επιπλέον δεκάδες δισεκατομμύρια σε παροχές εκπαίδευσης και εταιρική μάθηση. Το ζητούμενο είναι η καλύτερη αξιοποίηση αυτών των κονδυλίων.
**Τι μπορούν να κάνουν οι εργοδότες τώρα**
Τα προγράμματα υποστήριξης της εκπαίδευσης (tuition-assistance programs) αποτελούν την άμεση πρώτη επιλογή. Συχνά αντιμετωπίζονται ως παροχές για τη διατήρηση του προσωπικού, αλλά μπορούν να αξιοποιηθούν πολύ πιο στρατηγικά στην παρούσα συγκυρία της ΤΝ. Η ανακατεύθυνση έστω και ενός μέρους αυτών των κονδυλίων προς πιστοποιήσεις που χτίζουν γνώσεις (stackable credentials) και σχετικές πορείες δεξιοτήτων μπορεί να βοηθήσει τους εργαζομένους να μετακινηθούν σε νέους ρόλους, πριν οι τρέχουσες θέσεις τους αυτοματοποιηθούν ή επαναπροσδιοριστούν.
Τα προγράμματα πολιτειακού επιπέδου για το εργατικό δυναμικό και την ανεργία μπορούν επίσης να δημιουργήσουν χώρο για επανεκπαίδευση. Σε πολλές περιπτώσεις, οι εργοδότες μπορούν να μειώσουν τις ώρες εργασίας, ενώ οι εργαζόμενοι διατηρούν μερική εισοδηματική υποστήριξη και χρησιμοποιούν αυτόν τον χρόνο για κατάρτιση. Όταν χρησιμοποιούνται σωστά, αυτοί οι μηχανισμοί επιτρέπουν στις εταιρείες να επανεκπαιδεύσουν το εργατικό δυναμικό τους, χωρίς να αναγκάζουν τους εργαζομένους να επιλέξουν μεταξύ μισθού και μέλλοντος. Οι εργαζόμενοι μπορούν να επανατοποθετηθούν σε νέους ρόλους γρήγορα, ελαχιστοποιώντας τον χρόνο ανεργίας.
**Τι μπορούν να κάνουν οι πολιτείες τώρα**
Οι πολιτείες διαθέτουν ισχυρά εργαλεία. Μέσω των εφεδρικών ταμείων των κυβερνητών και των ταμείων εκπαίδευσης υφιστάμενων εργαζομένων, σύμφωνα με τον νόμο για την Καινοτομία και την Ευκαιρία στο Εργατικό Δυναμικό (WIOA), μπορούν να υποστηρίξουν εργαζομένους που παραμένουν σε εργασία, αλλά είναι όλο και πιο ευάλωτοι στην ψηφιακή αναταραχή που προκαλεί η ΤΝ. Αυτοί οι εργαζόμενοι συχνά παραβλέπονται από συστήματα που έχουν σχεδιαστεί πρωτίστως για τους ανέργους.
Όταν οι πολιτείες συνδυάζουν αυτές τις πηγές χρηματοδότησης με τις επενδύσεις των εργοδοτών, τα δημόσια κεφάλαια αξιοποιούνται καλύτερα και η επανεκπαίδευση μπορεί να γίνει σε μεγάλη κλίμακα. Η προσαρμογή γίνεται κοινή προσπάθεια, όχι ατομική ευθύνη.
Το Birmingham, Alabama, αποτελεί απόδειξη αυτής της επιτυχίας. Μια ομοσπονδιακή επιχορήγηση εκεί ευθυγράμμισε τη δημόσια χρηματοδότηση με την πραγματική ζήτηση για προσλήψεις από έναν εργοδότη στον τομέα της υγείας και την τοποθέτηση εργασίας. Εργαζόμενοι χωρίς κλινική εμπειρία μετακινούνται σε θέσεις που προσφέρουν βιώσιμα εισοδήματα, συνδεδεμένες άμεσα με πραγματικές θέσεις εργασίας, και όχι μόνο με πιστοποιήσεις.
Άλλες χώρες κινούνται με παρόμοια ταχύτητα. Το πρόγραμμα SkillsFuture της Σιγκαπούρης δίνει προτεραιότητα στην κατάρτιση που ευθυγραμμίζεται με τις θέσεις εργασίας και υποστηρίζεται από τους εργοδότες, προωθώντας τη δια βίου εργασιακή ικανότητα αντί της απλής ολοκλήρωσης βραχυπρόθεσμων μαθημάτων. Το μάθημα από αυτά τα παραδείγματα είναι σαφές: η προσαρμογή είναι πιο ομαλή όταν η δράση προηγείται της κρίσης.
**Πρέπει να δράσουμε πριν η αναστάτωση γίνει εκτόπιση**
Αυτή δεν είναι μια αντίρρηση στις μακροπρόθεσμες μεταρρυθμίσεις, τις νέες επιτροπές ή τις δημόσιο-ιδιωτικές συνεργασίες – είναι απαραίτητες. Όμως, οι σημερινοί εργαζόμενοι δεν έχουν την πολυτέλεια να περιμένουν να ολοκληρωθεί ολόκληρο το πρόγραμμα. Η πρακτική οδός είναι να ξεκινήσουμε τώρα, αξιοποιώντας την υπάρχουσα υποδομή, δημιουργώντας πιλοτικά προγράμματα που αποφέρουν άμεσα αποτελέσματα, ενώ παράλληλα ενημερώνουν ευρύτερες μεταρρυθμίσεις με την πάροδο του χρόνου.
Τα πιο άμεσα βήματα είναι ξεκάθαρα:
* Οι εργοδότες πρέπει να αντιμετωπίζουν τις παροχές εκπαίδευσης και τα προγράμματα μάθησης ως εργαλεία μετασχηματισμού, όχι ως απλές προσθήκες.
* Οι πολιτείες πρέπει να εφαρμόζουν υποστήριξη για τους υφιστάμενους εργαζομένους, χρησιμοποιώντας τα διαθέσιμα εργαλεία.
* Οι τοπικοί ηγέτες πρέπει να επαναλαμβάνουν μοντέλα που καθοδηγούνται από τη ζήτηση και συνδέουν την κατάρτιση με πραγματικές θέσεις εργασίας.
Η ΤΝ προχωρά με τον δικό της ρυθμό. Οι επιχειρήσεις και η κυβέρνηση εξακολουθούν να έχουν λόγο στον τρόπο που θα εξελιχθεί αυτή η μετάβαση. Το ερώτημα δεν είναι αν τα εργαλεία είναι τέλεια. Είναι αν θα τα χρησιμοποιήσουμε πριν η αναστάτωση μετατραπεί σε εκτόπιση.
