Η εκπαίδευση στις Ηνωμένες Πολιτείες βρίσκεται σε κρίσιμο σταυροδρόμι. Καθώς οι εταιρείες τεχνητής νοημοσύνης (ΤΝ) ανακοινώνουν ότι η τεχνολογία τους θα μεταμορφώσει ριζικά την αγορά εργασίας, η ετοιμότητα για την καριέρα επαναπροσδιορίζεται. Ο υπέρμαχος της εκπαίδευσης, Ted Dintersmith, πιστεύει ότι το διακύβευμα είναι υψηλότερο από ποτέ.

«Βρισκόμαστε σε έναν κόσμο όπου όλες αυτές οι θέσεις εργασίας θα εξαφανιστούν. Δεν έχουμε χρόνο να προσαρμόσουμε αυτό το σύστημα σε 10 χρόνια», δήλωσε ο Dintersmith στο Fortune. «Θα προτιμούσατε να αφιερώσετε χιλιάδες ώρες σε μαθηματικά που δεν θα χρησιμοποιήσετε ποτέ στη ζωή σας, ή να γίνετε εξαιρετικά καλοί σε κάτι που θα σας βοηθήσει να ακολουθήσετε μια καριέρα που σας γεμίζει και μπορεί να σας συντηρήσει; Τι σας ενδιαφέρει περισσότερο: το μέλλον ενός παιδιού ή τα δεδομένα για τις κρατικές κατατάξεις;»

Στο νέο του βιβλίο, “Aftermath: The Life-Changing Math That Schools Won’t Teach You”, ο Dintersmith υποστηρίζει ότι το εκπαιδευτικό σύστημα έχει σχεδιαστεί για να αποτυγχάνει τους μαθητές. Ακόμη διδάσκει στα παιδιά να μαθαίνουν πράγματα που μια μηχανή μπορεί εύκολα να κάνει, και δεν προσφέρει πραγματικές γνώσεις για τον κόσμο. Επικαλείται ότι τα μαθηματικά που διδάσκονται στα σχολεία έχουν μικρή σχέση με την πραγματική εργασία ή τη ζωή, και υπονομεύουν την αμερικανική κοινωνία. Αντί για άλγεβρα και λογισμό, τα παιδιά θα έπρεπε να μαθαίνουν πιθανότητες και στατιστική του πραγματικού κόσμου.

Το βιβλίο αποτελεί την κορύφωση 15 ετών μελέτης των δυνατών και αδύνατων σημείων του αμερικανικού εκπαιδευτικού συστήματος. Ο Dintersmith βλέπει ένα σύστημα που ορίζει την ακαδημαϊκή επιτυχία με βάση “υψηλής πίεσης” τυποποιημένες εξετάσεις που θέτουν ερωτήσεις τις οποίες ένας υπολογιστής θα μπορούσε εύκολα να απαντήσει, ενώ αποτυγχάνει να δώσει στους μαθητές δεξιότητες που θα τους προετοίμαζαν για τη ζωή και τις καριέρες τους. Εάν το αμερικανικό εκπαιδευτικό σύστημα δεν αλλάξει, εκατομμύρια θα εισέλθουν στην ενηλικίωση απροετοίμαστοι, σπέρνοντας «τους σπόρους για την κατάρρευση της δημοκρατίας», δήλωσε ο Dintersmith.

Πέρα από τα μαθηματικά, πιστεύει ότι οι Αμερικανοί πρέπει να επανεξετάσουν την αυτόματη πορεία από το λύκειο στο κολέγιο, σε έναν κόσμο όπου όλο και περισσότεροι απόφοιτοι κολεγίων αισθάνονται ότι τα πτυχία τους δεν αξίζουν το κόστος.

Το 2023, ο Dintersmith επισκέφθηκε μια σχολική περιφέρεια στο Winchester της Virginia, μια μικρή πόλη περίπου 28.000 κατοίκων, μία ώρα και μισή έξω από την Ουάσινγκτον, D.C. Συνάντησε μαθητές που μάθαιναν στο Emil & Grace Shihadeh Innovation Center, ένα τεχνικό εκπαιδευτικό κέντρο για μαθητές λυκείου. Ενώ οι προσφορές τεχνικής εκπαίδευσης είναι τυπικές για πολλά δευτεροβάθμια σχολεία σε όλη τη χώρα, η προσέγγιση του Winchester είναι διαφορετική, σύμφωνα με τον Dintersmith, επειδή η επαγγελματική εκπαίδευση δεν στιγματίζεται ως ένα μέρος για να “πετάξουν” μαθητές που δεν προορίζονταν για το πανεπιστήμιο.

Δεν αντιμετωπίστηκε σαν μια δευτερεύουσα επιλογή, δήλωσε ο Dintersmith, και διαπίστωσε ότι περίπου το 90% των μαθητών λυκείου της περιφέρειας παρακολουθούν ένα μάθημα στο κέντρο. Αυτό που είδε τον ενέπνευσε να δημιουργήσει την ταινία “Multiple Choice” το 2025. Η ταινία προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Sundance νωρίτερα φέτος.

Ένας απίθανος υποστηρικτής
Ο Dintersmith, 73 ετών, είναι ένας απρόσμενος υποψήφιος που αναλαμβάνει την ευθύνη να μεταμορφώσει την αμερικανική εκπαίδευση. Αφού παρακολούθησε το College of William & Mary το 1974 και απέκτησε διδακτορικό στην μηχανική από το Πανεπιστήμιο του Stanford το 1981, ο Dintersmith εργάστηκε σε μια startup μικροτσίπ για επτά χρόνια, πριν γίνει venture capitalist και γενικός εταίρος στην Charles River Ventures, όπου εργάστηκε για περισσότερα από 20 χρόνια, και έκτοτε παραμένει partner emeritus.

Ενώ ήταν στην CRV, διαχειρίστηκε πολλά κεφάλαια, από 50 εκατομμύρια έως πάνω από 450 εκατομμύρια δολάρια. Κατατάχθηκε μάλιστα από το Business 2.0 ως ο κορυφαίος venture capitalist της χώρας μεταξύ 1995 και 1999. Ωστόσο, ο Dintersmith αποδίδει την φαινομενικά απότομη αλλαγή καριέρας του στην απόφαση να αποκτήσει παιδιά σε μεγαλύτερη ηλικία.

Η στροφή της προσοχής του στην εκπαίδευση, όπως λέει, του προκάλεσε έκπληξη.

«Ποτέ δεν φαντάστηκα να κάνω οτιδήποτε σχετικό με το σχολείο», δήλωσε ο Dintersmith. «Και μετά, ειλικρινά, όταν τα παιδιά μου έφτασαν στο γυμνάσιο, είπα, ‘Ουάου. Τίποτα από αυτά δεν έχει νόημα για μένα.’» Το ενδιαφέρον του ξεκίνησε το 2011, όταν το γυμνάσιο του γιου του άρχισε να προσφέρει ένα πρόγραμμα ζωτικών δεξιοτήτων, αλλά ο Dintersmith δεν βρήκε καμία από τις δεξιότητες σχετική με την πραγματική ζωή. Ο γιος και η κόρη του είναι τώρα στα 30 τους, όπως λέει.

Από τότε, ο Dintersmith έχει γράψει τρία βιβλία και έχει παράξει εννέα ντοκιμαντέρ σχετικά με τις αποτυχίες του αμερικανικού εκπαιδευτικού συστήματος. Η δουλειά του τον οδήγησε επίσης σε ένα εκπαιδευτικό οδύσσεια κατά το σχολικό έτος 2016, κατά τη διάρκεια του οποίου επισκέφθηκε 200 σχολεία σε 50 πολιτείες για να δει πώς λειτουργούσαν διάφορα σχολεία σε όλη τη χώρα. Και περιέγραψε την εμπειρία σε ένα βιβλίο, “What School Could Be”, που δημοσιεύτηκε το 2018.

Η επαγγελματική εκπαίδευση ανοίγει πόρτες
Στο Innovation Center του Winchester, οι μαθητές δεν χρειάστηκε να επιλέξουν μεταξύ συγκόλλησης ή Advanced Placement Chemistry για να αποδείξουν ότι ήταν ακαδημαϊκά αυστηροί μαθητές στα κολέγια, επειδή η επαγγελματική κατάρτιση ήταν ο κανόνας. Μπορούσαν να παρακολουθήσουν μαθήματα ξυλουργικής, συγκόλλησης, υδραυλικών και ηλεκτρολογικών, ή να εκπαιδευτούν ως διασώστες έκτακτης ανάγκης, τεχνικοί εργαστηρίων, πυροσβέστες και νοσηλευτές. Τα μαθήματα συνδέονται με τις ανάγκες της τοπικής οικονομίας, και πολλοί εκπαιδευτές είναι επιχειρηματίες ή ειδικοί που εργάζονται στην περιοχή και αφιερώνουν εθελοντικά χρόνο για να εργαστούν με τους μαθητές. Πολλοί μαθητές έχουν συνεχίσει να ξεκινούν καριέρες στις εταιρείες των εκπαιδευτών τους.

Η Liz, μια μαθήτρια που παρουσιάζεται στο ντοκιμαντέρ, είναι τώρα φοιτήτρια νομικής στο Πανεπιστήμιο της Virginia, η οποία έγραψε για την εμπειρία της παρακολουθώντας μαθήματα συγκόλλησης στις αιτήσεις της για το κολέγιο. Ένας άλλος μαθητής, ο Malachi, ήρθε σε ένα μάθημα πυροσβεστικής ζητώντας από τον εκπαιδευτή «καθοδήγηση στη ζωή και πειθαρχία». Εκτός από τα μαθήματά του, έγινε εθελοντής πυροσβέστης, και ο τοπικός σταθμός έγινε ένα μέρος όπου μπορούσε να λάβει καθοδήγηση ή απλώς να βρει ένα μέρος να νιώθει σαν στο σπίτι του.

«Ήταν πραγματικά επικεντρωμένοι στο να βοηθήσουν κάθε παιδί να βρει τον δρόμο του, και αυτό συνδεόταν με το ποιες δεξιότητες θα ωφελούσαν την τοπική κοινότητα», δήλωσε ο Dintersmith.

Το Winchester μπορεί να χρησιμεύσει ως μοντέλο για άλλα σχολεία, ανέφερε ο Dintersmith. Πολλά λύκεια προσφέρουν κάποια μορφή επαγγελματικής και τεχνικής εκπαίδευσης, οπότε «δεν ξεκινούν από το μηδέν», πρόσθεσε. Η συμβολή της κοινότητας είναι το κλειδί, εξήγησε. Για την κατασκευή του Innovation Center των 54.000 τετραγωνικών ποδιών, ένας τοπικός φιλάνθρωπος δώρισε 1 εκατομμύριο δολάρια, και η Πολιτεία της Virginia και η τοπική κοινότητα συνέβαλαν επίσης στο έργο.

«Είναι ουσιαστικά η γεφύρωση του χάσματος μεταξύ της αποφοίτησης από το λύκειο και της δυνατότητας να πεις, είμαι καλός σε κάτι που έχει σημασία για τον ενήλικο κόσμο», είπε.