Στη σύγχρονη πολιτική σκηνή των Ηνωμένων Πολιτειών, η αποδοχή του Κογκρέσου από τους πολίτες έχει φτάσει σε εξαιρετικά χαμηλά επίπεδα, αγγίζοντας ακόμη και το 15% σε ορισμένες δημοσκοπήσεις, ένα ποσοστό που συγκρίνεται δυσμενώς με την αποδοχή ιστορικών προσωπικοτήτων όπως ο Αδόλφος Χίτλερ. Η κατάσταση αυτή, όπου οι δύο μεγάλοι πολιτικοί σχηματισμοί, οι Ρεπουμπλικάνοι και οι Δημοκρατικοί, εμφανίζονται αδρανείς ή ανίκανοι να προσφέρουν λύσεις, έχει δημιουργήσει ένα κλίμα απογοήτευσης και αποστροφής στους Αμερικανούς ψηφοφόρους.
Το ιστορικό πλαίσιο αυτής της κατάστασης είναι σύνθετο. Από το 1988, η οργάνωση των προεδρικών debates, που άλλοτε φιλοξενούνταν από την αμερόληπτη League of Women Voters, πέρασε στον έλεγχο των δύο κυρίαρχων κομμάτων μέσω της Commission on Presidential Debates (CPD). Μια από τις βασικές ρυθμίσεις της CPD υπήρξε ο κανονισμός που απαιτεί από υποψήφιους τρίτων κομμάτων να συγκεντρώνουν τουλάχιστον 15% σε πέντε εθνικές δημοσκοπήσεις για να συμμετάσχουν στα debates – ένα ουσιαστικά απροσπέλαστο εμπόδιο. Αυτό το σύστημα, σχεδιασμένο για να προστατεύει τα δύο κόμματα, έχει ενισχύσει ένα “δεσποτικό” καθεστώς, όπου η δυσλειτουργία της κυβέρνησης, όπως φάνηκε και στο shutdown του 2011, οδήγησε σε υποβάθμιση του αμερικανικού χρέους από την S&P.
Η έλλειψη συμβιβασμού, που στο παρελθόν (όπως στις σχέσεις Reagan-O’Neill) αποτελούσε αναγκαιότητα για την αντιμετώπιση εξωτερικών απειλών, όπως η Σοβιετική Ένωση, έχει πλέον αντικατασταθεί από την προσήλωση στην προσωπική εξουσία και τον πλούτο. Η φράση “η χώρα πάνω από το κόμμα” έχει γίνει προαιρετική.
Η απογοήτευση είναι εμφανής στα χαμηλά ποσοστά αποδοχής του Κογκρέσου. Με την αποδοχή του Χίτλερ να κυμαίνεται μεταξύ 11% και 23% σε ορισμένες δημοσκοπήσεις, και του Στάλιν με αρνητική αποδοχή περίπου -75% έως -80%, το Κογκρέσο των ΗΠΑ βρίσκεται σε μια ηθικά και πολιτικά προβληματική γειτνίαση. Αυτή η πραγματικότητα θα έπρεπε να προκαλέσει συναγερμό σε κάθε Αμερικανό.
Παρά την αίσθηση ακινησίας, η αλλαγή είναι αναπόφευκτη. Η ιστορία αποδεικνύει ότι μεγάλα πολιτικά κινήματα, όπως αυτό των Ρεπουμπλικάνων στην αρχική του μορφή, ξεκίνησαν ως τρίτα κόμματα. Η τρέχουσα πολιτική κατάσταση, όπου οι πολίτες εγγράφονται όλο και περισσότερο ως ανεξάρτητοι, σηματοδοτεί ένα πιθανό τέλος για το υφιστάμενο δικομματικό σύστημα.
Ως απάντηση, οι πολίτες καλούνται να δράσουν: να πιέσουν τους εκπροσώπους τους για την ανατροπή της απόφασης Citizens United, τον περιορισμό της επιρροής του χρήματος στην πολιτική, τη διεύρυνση της πρόσβασης στα προεδρικά debates, την κατάργηση του filibuster, τη διάλυση του εκλογικού κολεγίου, την καθιέρωση ορίων θητείας και την επικαιροποίηση του συστήματος. Όπως ο Edmund Burke έλεγε, “το κακό θριαμβεύει όταν οι καλοί άνθρωποι δεν κάνουν τίποτα”. Η μεταρρύθμιση δεν προέρχεται από την κορυφή, αλλά από τον λαό.
