Σύμφωνα με μια πρόσφατη μελέτη της LendingTree, ο μέσος Αμερικανός γονιός δεν πλησιάζει καν το εισόδημα που απαιτείται για την άνετη κάλυψη του κόστους παιδικής φροντίδας. Τα ομοσπονδιακά πρότυπα ορίζουν ότι η παιδική φροντίδα θεωρείται προσιτή όταν δεν υπερβαίνει το 7% του οικογενειακού εισοδήματος. Βάσει στοιχείων της Child Care Aware of America, το μέσο ετήσιο κόστος φροντίδας για ένα βρέφος και ένα 4χρονο ανέρχεται σε 28.190 δολάρια σε εθνικό επίπεδο. Αυτό θα απαιτούσε ετήσιο εισόδημα 402.708 δολαρίων για να επιτευχθεί ο στόχος του 7%. Ωστόσο, το μέσο νοικοκυριό με δύο παιδιά κερδίζει κατά μέσο όρο 145.656 δολάρια, πράγμα που σημαίνει ότι η τυπική οικογένεια θα χρειαζόταν αύξηση 176,5% για να φτάσει στο κατώφλι της προσιτότητας.
«Οι περισσότεροι γονείς μπορούν να σας πουν ότι το κόστος της παιδικής φροντίδας είναι αστρονομικό αυτές τις μέρες και μπορεί να προκαλέσει σοβαρή οικονομική επιβάρυνση, ακόμη και σε οικογένειες με υψηλά εισοδήματα», δήλωσε ο Matt Schulz, αναλυτής της LendingTree για την προσωπική οικονομική διαχείριση.
Η κατάσταση γίνεται ακόμα χειρότερη εξετάζοντας μεμονωμένες πολιτείες. Σε 20 πολιτείες, οι οικογένειες χρειάζονται τουλάχιστον τριπλάσιο μέσο εισόδημα για νοικοκυριά με δύο παιδιά, ώστε η παιδική φροντίδα να είναι προσιτή. Σε αυτές περιλαμβάνονται η Χαβάη, όπου οι οικογένειες χρειάζονται σχεδόν 270% περισσότερα, ακολουθούμενη από τη Νεμπράσκα (263,0%) και τη Μοντάνα (257,8%). Αντίθετα, η Νότια Ντακότα έχει το πιο προσιτό κόστος παιδικής φροντίδας στα 16.702 δολάρια. Ακόμα και σε αυτή την περίπτωση, οι οικογένειες θα έπρεπε να κερδίζουν 238.600 δολάρια, ή 95,4% περισσότερα από το μέσο εισόδημα σε αυτή την πολιτεία.
Εμφανείς είναι και οι φυλετικές ανισότητες. Οι οικογένειες ιθαγενών Αμερικανών και Μαύρων χρειάζονται πάνω από 300% του εισοδήματός τους για να επιτύχουν τον στόχο προσιτότητας, ενώ οι λευκές οικογένειες χρειάζονται 147% και οι ασιατικές οικογένειες σχεδόν 95% περισσότερα.
«Με τέτοιους αριθμούς, είναι εύκολο να καταλάβουμε γιατί μειώνονται τα ποσοστά γεννήσεων. Πολλοί Αμερικανοί λένε ότι η απόκτηση παιδιών δεν βγάζει οικονομικό νόημα», δήλωσε ο Schulz. «Θα απαιτηθεί συντονισμένη προσπάθεια από τους πολιτικούς και επιχειρηματικούς ηγέτες μας για να αλλάξει η κατάσταση του κόστους παιδικής φροντίδας στη χώρα μας, αλλά αυτή η αλλαγή δεν έρχεται σύντομα».
Στην πραγματικότητα, το ποσοστό γονιμότητας στις ΗΠΑ έπεσε σε ιστορικό χαμηλό το 2024 με λιγότερα από 1,6 παιδιά ανά γυναίκα, σύμφωνα με τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (CDC) το περασμένο καλοκαίρι. Εν τω μεταξύ, αναφέρθηκαν λίγο πάνω από 3,6 εκατομμύρια γεννήσεις μέσω πιστοποιητικών γέννησης το 2025, περίπου 24.000 λιγότερες από ό,τι το 2024, συνεχίζοντας μια μακροπρόθεσμη τάση.
Για να βοηθήσει τις οικογένειες να αντιμετωπίσουν τα έξοδα παιδικής φροντίδας, η LendingTree πρότεινε τη μεγιστοποίηση των παροχών των εργοδοτών, όπως οι λογαριασμοί ευέλικτης δαπάνης για εξαρτώμενα τέκνα, καθώς και η διερεύνηση εναλλακτικών λύσεων, όπως κοινόχρηστες υπηρεσίες ντανέζας, συνεταιρισμοί, μικτή άτυπη και αδειοδοτημένη φροντίδα, ή μερική απασχόληση σε νηπιαγωγεία. Επίσης, ενθάρρυνε τις οικογένειες να προσαρμόσουν τα ωράρια εργασίας για να μειώσουν τις ώρες πληρωμένης φροντίδας και να ρωτήσουν τους παρόχους για εκπτώσεις αδελφών, κλιμακωτές χρεώσεις και ευέλικτους όρους πληρωμής.
Τα ευρήματα αυτά έρχονται εν μέσω της δυσκολίας των Αμερικανών να αντιμετωπίσουν μια κρίση προσιτότητας που έχει επεκταθεί σε μια σειρά βασικών δαπανών, συμπεριλαμβανομένων των τροφίμων, του ηλεκτρικού ρεύματος, των ασφαλειών, της υγειονομικής περίθαλψης και της στέγασης. Σε συνδυασμό με μια απότομη επιβράδυνση στην αγορά εργασίας, μια μαζική εξέγερση ψηφοφόρων κερδίζει δυναμική ενόψει των φετινών ενδιάμεσων εκλογών.
Βεβαίως, τα οικονομικά στοιχεία δείχνουν ψυχρότερο πληθωρισμό, σταθερές αυξήσεις εισοδήματος και ανθεκτική καταναλωτική δαπάνη. Ωστόσο, σύμφωνα με τον Michael Green, επικεφαλής στρατηγικής και διαχειριστή χαρτοφυλακίου της Simplify Asset Management, οι συμβατικοί δείκτες δεν καταγράφουν πόσο πολύ αγωνίζονται οι Αμερικανοί με το κόστος ζωής, ακόμη και νοικοκυριά με έξι ψηφία εισοδήματος. Σε μια viral ανάρτηση στο Substack τον Νοέμβριο, επέκρινε ιδιαίτερα τη γραμμή φτώχειας της ομοσπονδιακής κυβέρνησης, η οποία χρονολογείται από τις αρχές της δεκαετίας του 1960 και υπολογίστηκε τριπλασιάζοντας το κόστος μιας ελάχιστης διατροφής τροφίμων εκείνη την εποχή.
Η στενή εστίαση της γραμμής φτώχειας στα τρόφιμα παραβλέπει πόσο πολύ άλλες δαπάνες απορροφούν πλέον τα εισοδήματα και υποτιμούν το ελάχιστο ποσό που χρειάζονται οι Αμερικανοί για να τα βγάλουν πέρα. Ο Green εκτιμά ότι τα τρόφιμα αποτελούν μόνο το 5% έως 7% των δαπανών των νοικοκυριών, αλλά τοποθετεί τη στέγαση στο 35% έως 45%, την παιδική φροντίδα στο 20% έως 40% και την υγειονομική περίθαλψη στο 15% έως 25%. «Εάν το όριο κρίσης –το δάπεδο κάτω από το οποίο οι οικογένειες δεν μπορούν να λειτουργήσουν– ενημερωθεί ειλικρινά με τα τρέχοντα πρότυπα δαπανών, φτάνει τα 140.000 δολάρια», πρόσθεσε. «Τι σας λέει αυτό για τη γραμμή των 31.200 δολαρίων που χρησιμοποιούμε ακόμα; Σας λέει ότι μετράμε την πείνα».
