Το ντοκιμαντέρ για την Τζασίντα Άρντερν, πρώην πρωθυπουργό της Νέας Ζηλανδίας, την παρουσιάζει με τον ίδιο τρόπο που ήταν και κατά τη διάρκεια της θητείας της, από το 2017 έως το 2023: ως άνθρωπο. Σε σύγκριση με οποιονδήποτε άλλον πολιτικό στη σύγχρονη ιστορία, η Άρντερν έμοιαζε με πραγματικό μέλος της ανθρώπινης φυλής, που βρέθηκε στην εξουσία πολύ γρήγορα, χωρίς να προλάβει να αναπτύξει την αμυντική πανοπλία του επαγγελματία πολιτικού. Ήταν ευάλωτη, προσιτή και συμπαθής με τρόπους που ξένιζαν σε όλους τους άλλους.
Είναι προφανές ότι η ταινία, με την συμπάθεια που εκπέμπει, έχει μονταριστεί έτσι ώστε να παραλείπει το δύσκολο έργο της εσωτερικής πολιτικής και να τονίζει την ανθρωπιά της. Ωστόσο, υπάρχει μια συναρπαστική στιγμή στο τέλος, όταν ο σύντροφός της, Κλαρκ Γκέιφορντ, την ρωτάει απαλά αν μήπως κάνει πολλά. Με μια ανεπαίσθητη λάμψη θυμού, εκείνη ανταπαντά ρωτώντας τον αν της λέει να «αναθέσει». Ο Γκέιφορντ είχε εκεί τη δική του στιγμή «Ντένις Θάτσερ». Μήπως είδαμε μια υποσυνείδητη στιγμή της σκληρότητας που είναι απαραίτητη για όλους τους επιτυχημένους πολιτικούς;
Η Άρντερν υπήρξε στόχος μισογυνισμού, όπως και η Αυστραλή Τζούλια Γκίλαρντ, αλλά ποτέ δεν δείχνει να έχει σκληρύνει, να έχει πικραθεί ή να έχει αλλάξει σημαντικά. Η ταινία, με οικεία πρόσβαση, παρακολουθεί τη ζωή της με τον Γκέιφορντ, καθώς έγινε η έξυπνη και ευχάριστη νέα ηγέτιδα του Εργατικού Κόμματος της Νέας Ζηλανδίας το 2017 και, στη συνέχεια, εν ριπή οφθαλμού, πρωθυπουργός – αρχικά σε συνασπισμό και έπειτα μόνη της, η νεότερη εκλεγμένη γυναίκα ηγέτιδα παγκοσμίως. Μάλιστα, γέννησε και παιδί κατά τη διάρκεια της θητείας της. Η Άρντερν αντιμετώπισε τις πυροβολισμούς στο Κράιστσερτς με απόλυτη ειλικρίνεια και συμπόνια. Εκείνη τη στιγμή, επένδυσε με μαεστρία το πολιτικό της κεφάλαιο απαγορεύοντας τα ημιαυτόματα όπλα. Ο κόσμος την αγάπησε γι’ αυτό.
Όταν ήρθε η Covid-19, η Άρντερν διέθετε όχι μόνο πολιτική ευφυΐα, αλλά και αυτό που ο Ναπολέων εκτιμούσε στους στρατηγούς του: τύχη – τουλάχιστον στην αρχή. Η Νέα Ζηλανδία φάνηκε να έχει γλιτώσει θαυματουργά από τα χειρότερα της επιδημίας, αλλά στη συνέχεια ήρθε ένα νέο κύμα, οι δημοσκοπήσεις της Άρντερν έπεσαν και ένα νέο, δυσάρεστο, ακροδεξιό αντιεμβολιαστικό πλήθος κατέλαβε το κοινοβούλιο. Η ταινία δείχνει πώς υποκύπτουν στη γλυκιά ευχαρίστηση του εκφοβισμού μιας γυναίκας. Το θλιβερό είναι ότι δεν φαίνεται να υπάρχει πολύς χώρος για κάποια σαν την Άρντερν στη σύγχρονη πολιτική – μάλιστα, λιγότερος χώρος από ποτέ.
Το “Prime Minister” κυκλοφορεί τώρα στην Αυστραλία και στο HBO Max στις ΗΠΑ, ενώ σε κινηματογράφους του Ηνωμένου Βασιλείου και της Ιρλανδίας από τις 5 Δεκεμβρίου.
