«Είμαι διασκεδαστικός!» φωνάζει ο Πινόκιο, καθώς τρέχει στη σκηνή, δοκιμάζοντας τα όρια των νεοαποκτηθέντων κινούμενων ποδιών του. Αυτή η φράση αποτελεί μια χρήσιμη αρχή για όποιον επιχειρεί να μεταφέρει στη σκηνή τα πολυάριθμα διδακτικά, τρομακτικά και παράξενα επεισόδια του μυθιστορήματος του Κάρλο Κολλόντι του 1883. Η νέα οικογενειακή μουσική παράσταση των Charlie Josephine και Jim Fortune υιοθετεί αυτήν την προσέγγιση, ξεκινώντας δυναμικά για να καλύψει ένα εντυπωσιακό μέρος της ιστορίας του Κολλόντι, αντικαθιστώντας τη σκοτεινότητα και τις ηθικολογίες με συγκινητικά διδάγματα και ζωηρή χιουμοριστική διάθεση.
Σε μια στενόμυαλη ιταλική πόλη, όπου τα «mamma mia!» ξεκινούν την ευτυχισμένη σκανδαλιά που ακολουθεί, ο ελεύθεροπνεύμων εφευρέτης Τζεπέτο είναι ένας παρίας. Το εισιτήριό του για την περιπέτεια έρχεται με τη μορφή ενός κομματιού ξύλου που μιλάει, από το οποίο σκοπεύει να κατασκευάσει μια μαριονέτα που θα του φέρει πλούτη. Ο Πινόκιο, φυσικά, έχει άλλες ιδέες. Όμως, εδώ, το ταξίδι της μαριονέτας προς την ενηλικίωση δεν αφορά μόνο τη μάθηση του τι μας κάνει καλούς, αλλά και του τι μας κάνει ανθρώπους. Οι μπελάδες που αντιμετωπίζει δεν πηγάζουν από κακία, αλλά από περιέργεια και παρορμητική ενέργεια – στοιχεία που αποδίδονται τέλεια από τους τρεις μαριονετίστες που δίνουν ζωή στο απλό ξύλινο σχέδιο του Peter O’Rourke (με τον Lee Braithwaite να χαρίζει στον Πινόκιο μια φωνή άγρια και γεμάτη θαυμασμό), και από το βιβλίο της Josephine, όπου ο Πινόκιο θέτει τις μεγάλες ερωτήσεις της ζωής, μόνο και μόνο για να διακόψει τις απαντήσεις με κραυγές «Πεινάω!».
Κάτω από τη σχολαστική σκηνοθεσία του Sean Holmes, το 14μελές καστ αποδίδει με αστείρευτη ενέργεια τους κακούς και τους βοηθούς που συναντά ο Πινόκιο στο δρόμο του. Η Kerry Frampton και η Lucy McCormick είναι απολαυστικά κακές ως Αλεπού και Γάτα, οι οποίες τον αφήνουν άφραγκο, κρεμασμένο από ένα πόδι σε ένα δέντρο, ενώ ο Steven Webb ξεχωρίζει ως ο σπασικλο-Τζιακόμο Τζιτζικι και ο τρομακτικός, απαγωγέας Τεμπέλης.
Το σύνολο είναι εξαιρετικό, αποδίδοντας με επιτυχία την ευρηματική χορογραφία της Vicki Igbokwe-Ozoagu και προσφέροντας υπέροχες, εκτοξευόμενες αρμονίες. Τα τραγούδια του Fortune, που κυμαίνονται από rock’n’roll μέχρι ska, από pop μέχρι blues, είναι πιασάρικα, και οι στίχοι (από τους Fortune και Josephine) είναι ευφυείς και συγκινητικοί, αλλά μερικές φορές υπερβολικά γρήγοροι και περίπλοκοι για να γίνουν διακριτοί.
Η παραγωγή αγκαλιάζει την παράνοια του Κολλόντι (ένα κοτόπουλο να βγαίνει από ένα μαγειρεμένο αυγό; «Αυτό βγάζει απόλυτο νόημα», σαρκάζει ο Τζιτζικι) και τον καταρρίψιμο τέταρτο τοίχο του Globe, με μεταθεατρικά σχόλια προς το κοινό και μια τέλεια στιγμή όπου οι μαριονετίστες του Πινόκιο σκύβουν καθώς αυτός επιμένει ότι κινείται μόνος του. Όμως, η μεγαλύτερη επιτυχία του είναι η προσθήκη ενός ακόμη μετασχηματισμού – αυτού του Τζεπέτο (που τον υποδύεται με χιούμορ και καρδιά ο Nick Holder) από φυσικός αλλά νευρικός φροντιστής σε πλήρως αναπτυγμένο πατέρα. Μια υπενθύμιση ότι αυτό που μας κάνει ανθρώπους είναι η σύνδεση.
Το Pinocchio παίζεται στο θέατρο Globe, στο Λονδίνο, έως τις 4 Ιανουαρίου.
