Η VHS κασέτα της ταινίας “Practical Magic” βρισκόταν στο πίσω μέρος του ντουλαπιού, εκεί όπου ζούσαν οι ταινίες που δεν ήταν ακριβώς κατάλληλες για παιδιά. Το εξώφυλλο με μάγεψε: τα αιθέρια πρόσωπα της Sandra Bullock και της Nicole Kidman, περιτριγυρισμένα από αναμμένα κεριά. Στα οκτώ μου χρόνια, έλκομαι αμέσως από κάτι που δεν καταλάβαινα ακόμα. Μια μέρα, θα ήμουν έτοιμη.
Παρά το ότι έκανε πρεμιέρα στην πρώτη θέση του αμερικανικού box office, το “Practical Magic” απέτυχε να καλύψει τον προϋπολογισμό του και απορρίφθηκε ως τονικά ακαθόριστο. Το Variety το χαρακτήρισε “μισό κωμωδία, μισό οικογενειακό δράμα, μισό ρομάντζο, μισό περιπέτεια μυστηρίου με ειδικά εφέ… ένα χάος”.
Η ταινία, που διαδραματίζεται σε μια φανταστική, ζεστή πόλη της Νέας Αγγλίας, αφηγείται την ιστορία δύο αδελφών, της Sally (Bullock) και της Gillian (Kidman), οι οποίες μεγαλώνουν από τις αντισυμβατικές, ανύπαντρες θείες τους, την Francis (Stockard Channing) και την Jet (Dianne Wiest), που είναι μάγισσες, μετά τον θάνατο της μητέρας τους από “ραγισμένη καρδιά”. Βλέπετε, οι γυναίκες της οικογένειας Owens είναι καταραμένες. Οποιοσδήποτε άνδρας αγαπήσουν πραγματικά, θα πεθάνει.
Αυτή η προϋπόθεση θα έπρεπε να είναι κιτς. Και είναι, με έναν απολαυστικό τρόπο. Αλλά είναι επίσης συντριπτική.
Στην ηλικία των 12 ετών, παρακολούθησα επιτέλους την ταινία και ένιωσα σαν να είχε φτιαχτεί για μένα. Αναγνώρισα και εκτίμησα, σε αντίθεση με τους κριτικούς της, το “χάος”. Δεν είναι τόσο μια “ταινία για γυναίκες” με μαγεία, όσο μια χίμαιρα ειδών: ρομάντζο, γοτθική μελοδραματική, σάτιρα μικρής πόλης, ιστορία φαντασμάτων και φεμινιστική παραβολή.
Μεγάλωσα στο Χονγκ Κονγκ κατά τη δεκαετία του 1990, μια πόλη που ορίζεται από την περίπλοκη ιστορία της, με παραδόσεις διαμορφωμένες από διαφορετικές κοινότητες και εκτοπισμένους πρόσφυγες, όπως ο πατέρας μου που γεννήθηκε στο Πεκίνο. Το “Practical Magic” κυκλοφόρησε το έτος μετά την παράδοση του Χονγκ Κονγκ από τη Βρετανία στην Κίνα το 1997, μια έντονη περίοδο πολιτισμικών συγκρούσεων. Επαναλήψεις του “Ready Steady Cook” έπαιζαν δίπλα σε κινέζικες σαπουνόπερες εποχής. Στον κινηματογράφο, βιώσαμε την άνοδο σκηνοθετών όπως ο John Woo και ο Wong Kar-wai.
Η μικρή πόλη αντιμετωπίζει την οικογένεια Owens σαν να είναι μολυσμένη. Η Sally, μια χήρα μητέρα δύο παιδιών, προορισμένη να γίνει η πιο δυνατή από τις αδελφές, προσπαθεί να εξαφανιστεί και να αρνηθεί την πραγματικότητα. Η αδελφή της, η Gillian, εν τω μεταξύ, ακτινοβόλα και απερίσκεπτη, φοράει την αυτοεπιβαλλόμενη εξορία της από την πόλη σαν πρόκληση. Καμία στρατηγική δεν τις προστατεύει. Η κατάρα δεν είναι απλώς υπερφυσική. Είναι αυτό που συμβαίνει σε γυναίκες που αρνούνται να συμπεριφέρονται προβλέψιμα.
Όταν η Gillian προσπαθεί να ξεφύγει από μια βίαιη σχέση με τον δαιμονικό εραστή της Jimmy (Goran Višnjić), η Sally τα παρατάει όλα για να τη σώσει, μόνο και για να απαχθούν και οι δύο από αυτόν, αναγκάζοντάς τες να δηλητηριάσουν την τεκίλα του με μπελαντόνα και να τον σκοτώσουν. Η ιστορία ανατρέπεται ξανά. Τρελαμένες από τον φόβο για εκδίκηση, τον ανασταίνουν χρησιμοποιώντας σκοτεινή μαγεία, μόνο για να τον σκοτώσουν για άλλη μια φορά σε αυτοάμυνα.
Η πιο διάσημη σκηνή της ταινίας είναι μια σκηνή μολυσματικής ενέργειας. Λίγο μετά την ταφή του Jimmy στον κήπο, χωρίς να το γνωρίζουν οι θείες τους, οι τέσσερις γυναίκες χορεύουν στην κουζίνα τους στο τραγούδι “Coconut” του Harry Nilsson, κατά τη διάρκεια μιας παρτίδας με μαργαρίτες τα μεσάνυχτα. Αλλά αυτό που ξεκινά ως απελευθέρωση, γλιστράει σε κάτι άγριο. Καταλημμένες από το πνεύμα του Jimmy, στρέφονται η
