Η παιδική ηλικία στη Ζιμπάμπουε, μακριά από τις παραδοσιακές παραστάσεις παντομίμας, σημάδεψε την αρχή μιας ξεχωριστής καλλιτεχνικής ανακάλυψης. Ηταν η στιγμή που, παρακολουθώντας την παντομίμα “Aladdin” στο Stratford East με τον ανιψιό μου Nicholas, βίωσα για πρώτη φορά τη μαγεία αυτού του θεατρικού είδους μέσα από τα μάτια του. Η ζωντάνια, τα έντονα χρώματα και η συμμετοχή των φίλων του στην παράσταση δημιούργησαν μια μοναδική ατμόσφαιρα, καθιστώντας την προσπάθεια διατήρησης αυτής της παράδοσης, μέχρι ο Nicholas να τη βρει “πολύ της μόδας”.
Η παντομίμα, με το ιδιαίτερο “response-ability” του κοινού, προσφέρει μια μοναδική εμπειρία, ειδικά όταν παρακολουθείται ως μεγάλη οικογένεια. Η ενθάρρυνση για αλληλεπίδραση με τη δράση, η προσπάθεια του παιδιού να βοηθήσει τους “καλούς” ήρωες, είναι στοιχεία που την καθιστούν ξεχωριστή.
Η παράσταση “Aladdin” της Vikki Stone στο Lyric Hammersmith του Λονδίνου το 2021, αποτέλεσε ορόσημο, αλλάζοντας ριζικά την αντίληψή μου για τις δυνατότητες της παντομίμας. Πραγματοποιήθηκε αμέσως μετά το lockdown, και η παράσταση δεν δίστασε να σατιρίσει τα πάντα, από την παράλογη πραγματικότητα εκείνων των ημερών μέχρι τις ατέλειωτες συνεντεύξεις Τύπου, ακόμα και με την παρουσία ενός σωσία του Boris Johnson, που θύμιζε έντονα το πνεύμα της παντομίμας. Η παράσταση δεν αποκλείει κανέναν, προσφέροντας την καθησυχαστική χαρά ενός ξεκαρδιστικού, ξέφρενου γέλιου, συνοδευόμενο από μουσική και χορό, δημιουργώντας μια πραγματικά σαγηνευτική εμπειρία.
Παρόλο που έχω δημιουργήσει έργα που αλληλεπιδρούν άμεσα με το κοινό, η επιτυχία τους να προκαλέσουν αυτή την ιδιαίτερη αίσθηση, αυτή την παιχνιδιάρικη διάθεση, με άφησε άναυδη. Οι ηθοποιοί καλούνται να βρίσκονται “στην στιγμή”, ενσαρκώνοντας έναν ρόλο, ενώ ταυτόχρονα “διαβάζουν” το κοινό και αντιδρούν σε αυτό. Αυτό είναι ένα εξαιρετικά δύσκολο κατόρθωμα. Πιστεύω ότι αυτά τα στοιχεία είναι βαθιά ριζωμένα στις αφρικανικές παραδόσεις, όπου το τραγούδι, ο χορός και η υποκριτική συνυπάρχουν σχεδόν ταυτόχρονα. Η κίνηση είναι πάντα μέρος της έκφρασης, όπως και η μουσική. Στη Βρετανία, η παντομίμα είναι, κατά τη γνώμη μου, ο μόνος χώρος όπου παρατηρώ αυτή τη σύνθεση.
Ως queer άτομο από τη Ζιμπάμπουε, έχω γράψει έργα που πραγματεύονται τον Robert Mugabe και το τραύμα της μετανάστευσης. Δεν έχω κανένα πρόβλημα με τη συγγραφή που θίγει τέτοια θέματα, αλλά η παράσταση “Aladdin” άλλαξε την πορεία της δουλειάς μου. Με απελευθέρωσε από το “κουτί” της “αφρικανικής γραφής”, επιτρέποντάς μου να εκφράσω την προσωπική μου τρέλα και ταυτόχρονα να γιορτάσω την τάση μου προς την ακρίβεια, απαραίτητη για μια καλή παντομίμα.
Και ποιος θα το πίστευε; Τώρα, εμείς, έχοντας αγκαλιάσει μια αμιγώς αφρικανική κεντρική φιγούρα, τη “Mama Goose”, την οποία συνέγραψα με τη Vikki. Και ο Nicholas, τώρα ένας ταλαντούχος DJ, έχει ήδη το εισιτήριό του. Ελπίζω να τον κάνω περήφανο. Η “Mama Goose” παίζεται στο Theatre Royal Stratford East, Λονδίνο, έως τις 3 Ιανουαρίου.
