Το Egg Theatre έχει καθιερώσει εορταστικά θεατρικά έργα με πρωταγωνιστές περίεργα ζώα, και φέτος δεν αποτελεί εξαίρεση. Μετά από προηγούμενες επιτυχίες όπως ο «Μεσονύχτιος Τυφλοπόντικας» εμπνευσμένος από τον Τσέχοφ και η ακαταμάχητα παιχνιδιάρικη και ταυτόχρονα κομψή «Σκίουρος» που θα επιστρέψει στο Unicorn Theatre του Λονδίνου, το Egg παρουσιάζει μια νέα περιπέτεια για το πιο αγαπημένο του χριστουγεννιάτικο πλάσμα: το Snow Mouse. Αυτή τη φορά, η παράσταση έχει πολλαπλασιαστεί και απευθύνεται σε λίγο μεγαλύτερες ηλικίες, από τριών έως εννέα ετών, σε μια νέα, ωριαία παραγωγή.
Η ιστορία ξεκινά με τρία ποντικάκια που έρχονται σαν τη Mary Poppins, κρατώντας ομπρέλες και κουνώντας τις ουρές τους, και μας συστήνει τρία παιδιά που έχουν μετακομίσει απρόθυμα από την πόλη στην ύπαιθρο. Ο λόγος της μετακόμισης παραμένει αδιευκρίνιστος – ίσως ένας χωρισμός, καθώς η μεγαλύτερη κόρη, η Megan (Nikki Warwick), εκφράζει την αμηχανία της. Η αδερφή της, η Juliette (Linda Scaramella), είναι μια βιβλιοφάγος που αναζητά καθημερινές συγκινήσεις εφάμιλλες με τις ιστορίες των μυθιστορημάτων της, ενώ ο μικρότερος, ο Timmy (Martin Bonger), είναι ένα ελαφρώς εύθραυστο αλλά γεμάτο ενθουσιασμό παιδί.
Αυτά τα «ποντικάκια της πόλης» μαθαίνουν να αγαπούν το νέο τους σπίτι χάρη στους ντόπιους τρωκτικούς που εμφανίζονται σταδιακά και τους ενθαρρύνουν να ανακαλύψουν τη μαγεία στο περιβάλλον τους. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, τα παιδιά μαθαίνουν να σταματούν τις γκρίνιες και να συνεργάζονται ως μια ομάδα ισότιμων, ανεξαρτήτως ηλικίας. Ωστόσο, η παράσταση αποφεύγει επιτυχώς τη διδακτικότητα και τη μελοδραματικότητα, προσφέροντας μια ευχάριστη δόση αγωνίας όταν η Megan χάνεται, με την Juliette να απολαμβάνει την πιθανή τραγωδία με μια δόση γκροτέσκου ενθουσιασμού.
Το σκηνικό της Zoe Squire, κάτω από ένα σύννεφο που μοιάζει με παγετώνα, περιλαμβάνει ένα κουκλόσπιτο που μετατρέπεται σε κουκέτες. Όταν πέφτει το χιόνι, ολόκληρο το αμφιθέατρο μεταμορφώνεται σε μια ζεστή φωλιά. Ένα διάφανο σεντόνι απλώνεται πάνω από το κοινό, καθώς τα αδέρφια μιλούν για ένα τοπίο που καλύπτεται σαν από ένα γιγάντιο λευκό πάπλωμα. Με τη βοήθεια του σχεδιασμού φωτισμού της Katy Morison, το αποτέλεσμα είναι μαγευτικό και, στιγμιαία, αποπνέει την ηρεμία του φρεσκοπιασμένου χιονιού.
Αυτή η συν-παραγωγή με το New International Encounter, σκηνοθετείται με μαεστρία από τον Alex Byrne, συν-γράφεται από τους Byrne, Kate Cross και Georgia Casimir, με τη συμβολή του θιάσου και του συνθέτη Greg Hall. Οι ηθοποιοί συμμετέχουν παίζοντας διάφορα όργανα, αλλά κυρίως ο Hall, ντυμένος με μια γοητευτική ασυμφωνία, με σμόκιν και παπιγιόν, ερμηνεύει το μεγαλύτερο μέρος της μουσικής που συνδυάζει μυστήριο και παιχνιδιάρικη διάθεση. Η μουσική ταιριάζει απόλυτα με τα ατρόμητα ποντικάκια με τα γιλέκα που χορεύουν όταν τους υποσχεθούν τυρί σε ψωμί και έχουν την συνήθεια να εξαφανίζονται. Ο χώρος του θεάτρου είναι αρκετά οικείος ώστε όλοι να μπορούν να δουν καλά τις μαριονέτες, οι οποίες δημιουργήθηκαν από τον Marc Parrett με σχέδια της Edwina Bridgeman και σκηνοθετήθηκαν από τον Chris Pirie.
Ο θίασος επιδεικνύει εξαιρετική ικανότητα στην αυτοσχεδιασμό με το κοινό και μοιράζεται μια ρεαλιστική δυναμική αδελφών. Υπάρχει ένα έξυπνο παράλληλο με τα αδέρφια της «Χρονομηχανής» (The Lion, the Witch and the Wardrobe), που διαβάζει η Megan. Αυτή η εποχή είναι που τα περισσότερα θέατρα προσαρμόζουν υπάρχοντα πνευματικά δικαιώματα για τις παιδικές τους παραστάσεις, αλλά το Egg έχει αποδείξει ότι μπορεί κανείς να δημιουργήσει τα δικά του – και ακόμη και να τα μετατρέψει σε μια εορταστική σειρά.
