Ο Ραούλ Πεκ, γνωστός για τα κοινωνικά και πολιτικά του ντοκιμαντέρ, παραδέχεται ότι ο Τζορτζ Όργουελ δεν ήταν αρχικά στους συγγραφείς που πίστευε ότι ταιριάζουν με τη σύγχρονη αντίληψή του για τον κόσμο. Η δική του κοσμοθεωρία, αντι-ιμπεριαλιστική, με έντονη πνευματική περιέργεια και ανεξαρτησία, έχει διαμορφωθεί από μια εξαιρετική ζωή. Γεννημένος στην Αϊτή, ο Πεκ μεγάλωσε υπό τα βάναυσα καθεστώτα Duvalier, προτού η οικογένειά του φύγει το 1961. Εκπαιδεύτηκε σε διάφορες χώρες, μεταξύ των οποίων η Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, η Νέα Υόρκη και η Ορλεάνη στη Γαλλία, πριν μετακομίσει στο Βερολίνο, όπου σπούδασε βιομηχανική μηχανική και οικονομικά. Εργάστηκε για ένα χρόνο ως ταξιτζής στη Νέα Υόρκη και για πέντε ως δημοσιογράφος και φωτογράφος, πριν πάρει το πτυχίο του κινηματογράφου στο Βερολίνο το 1988. Το 2010, ανέλαβε την προεδρία της γαλλικής κρατικής σχολής κινηματογράφου.
Είναι περισσότερο γνωστός για τα δράματα και τα ντοκιμαντέρ του, τα οποία συχνά εστιάζουν στους πνευματικούς του ήρωες. Έχει παρουσιάσει τον Πατρίς Λουμούμπα, τον πρώτο ηγέτη της ΛΔΚ, γύρισε ένα δράμα για τη φιλία των νεαρών Ένγκελς και Μαρξ, δημιούργησε ένα τρυφερό πορτρέτο του Νοτιοαφρικανού φωτογράφου Έρνεστ Κολ, και κέρδισε ένα Bafta για το ντοκιμαντέρ του 2017 για τον συγγραφέα Τζέιμς Μπάλντουιν, “I Am Not Your Negro”. Το 2021, δημιούργησε το “Exterminate All the Brutes”, μια σειρά τεσσάρων επεισοδίων για την αποικιοκρατία και την εθνοκάθαρση. Η ταινία του 2005 “Sometimes in April” δραματοποίησε και εξερεύνησε τη γενοκτονία της Ρουάντα.
Ο Πεκ, αν και αρχικά τον θεωρούσε απλώς συγγραφέα επιστημονικής φαντασίας, διαπίστωσε ότι ο Όργουελ, μέσα από τα ημερολόγιά του και τα κείμενά του, γίνεται επίκαιρος. Το ντοκιμαντέρ “2+2=5” χρησιμοποιεί τα λόγια του Όργουελ, με την αφήγηση του Ντάμιαν Λιούις, και συνδυάζει σκηνές από διάφορες κινηματογραφικές προσαρμογές του “1984”, καθώς και την περίφημη διαφήμιση της Apple για το Macintosh.
Η ταινία διαπλέκει την έννοια της “νεο-ομιλίας” του Όργουελ με σύγχρονα πολιτικά σλόγκαν, όπως η “ειδική στρατιωτική επιχείρηση” της Ρωσίας στην Ουκρανία, και συνδέει πλάνα από την “Φάρμα των Ζώων” με εικόνες από στρατιωτικές παρελάσεις στην Κίνα, τον πόλεμο στο Ιράκ, ομιλίες του Ναρέντρα Μόντι και σκηνές από την Υεμένη και τη Γάζα. Ο Πεκ ανακαλύπτει έναν Όργουελ “από τον τρίτο κόσμο”, ο οποίος βίωσε την αποικιοκρατία στη Βιρμανία και πολέμησε στον Ισπανικό Εμφύλιο, γεγονός που τον φέρνει κοντά σε έναν νεαρό Πεκ που μεγάλωσε σε δικτατορία στην Αϊτή.
Ο Πεκ, έχοντας θητεύσει και ως υπουργός Πολιτισμού της Αϊτής, εκφράζει την ανησυχία του για την ευθραυστότητα των δυτικών δημοκρατιών, αναφέροντας παραδείγματα όπως η Ιταλία του Μπερλουσκόνι και η Αμερική υπό τον Ντόναλντ Τραμπ, όπου η επίθεση σε μεμονωμένους δημοσιογράφους ή θεσμούς σηματοδοτεί την απαρχή μιας αυταρχικής διακυβέρνησης. Παρά τις ζοφερές προβλέψεις, ο Πεκ δεν έχει χάσει την πίστη του στα κοινωνικά κινήματα, παρουσιάζοντας στο τέλος της ταινίας του στιγμιότυπα από διαδηλώσεις ανά τον κόσμο, ως αποδείξεις της δύναμης του λαού.
