Ο σκηνοθέτης Λίαμ Ο’Μόχεϊν αφιέρωσε πάνω από τρία χρόνια για να γυρίσει αυτή την ταινία, μια συλλογή από πέντε αυτοτελείς μικρού μήκους ιστορίες που διαδραματίζονται σε διάφορες περιοχές της Ιρλανδίας. Αυτό είτε τον καθιστά ηρωικά επίμονο στην υλοποίηση του οράματός του, είτε κάπως αδέξιο, καθώς δεν υπάρχει καμία ορατή βελτίωση κατά τη διάρκεια της ταινίας. Κάθε μία από αυτές τις «ισορροπημένες» ιστορίες είναι σκηνοθετημένη χωρίς έμπνευση και μοιάζει σαν το σενάριο να εμπνεύστηκε από αληθινές ιστορίες από περιοδικά όπως το “Take a Break” – αν και ελπίζουμε να μην υπάρχει τίποτα αληθινό στην επίδοξη κωμική τέταρτη ιστορία, η οποία (προειδοποίηση σπόιλερ) καταλήγει με μια γυναίκα (Γκέιλ Μπρέιντι) να κλειδώνεται μέσα σε έναν «έξυπνο» φούρνο που πρόκειται να ανάψει. Υποτίθεται ότι είναι αστείο επειδή ο σύζυγός της (Μάθιου Ο’Μπράιεν) είναι τόσο ανίκανος με την τεχνολογία που δεν ξέρει πώς να σβήσει τον φούρνο. Επειδή οι άντρες, καταλαβαίνετε;
Οι άλλες ιστορίες είναι λίγο καλύτερες, αλλά μόνο οριακά, όπως ακριβώς μία γεύση από πατατάκια άγνωστης μάρκας μπορεί να είναι προτιμότερη από μια άλλη. Η πρώτη, τουλάχιστον, έχει την πάντα αξιοθαύμαστη ηθοποιό χαρακτήρων, Μαριόν Ο’Ντουάιερ, να υποδύεται την Κάρολ, μια άστεγη γυναίκα που θρηνεί ακόμα τον νεκρό σύζυγό της (ακούει το μήνυμα φωνητικής αλληλογραφίας της αρκετές φορές την ημέρα). Παραβιάζει την είσοδο ενός εστιατορίου την ημέρα των Χριστουγέννων για να φιλοξενήσει ένα γεύμα για τους φίλους της που ζουν στον δρόμο. Παρόμοια, ένα στιγμιότυπο για τη Μόλι (Ρόζμαρι Χέντερσον) που συναντά τον γιο που είχε δώσει για υιοθεσία χρόνια πριν είναι ανεκτό χάρη σε ικανές ερμηνείες, αλλά η ανατροπή σε στυλ O. Henry είναι πολύ αδύναμη.
Υπάρχει λιγότερη γοητεία σε ένα κεφάλαιο για μια μεσήλικη ερωτική ιστορία που είναι ουσιαστικά και μια γιορτή του καθημερινού ποτού και της συν-εξάρτησης, και ολόκληρο το πακέτο τελειώνει με μια άλλη αλκοολική ιστορία καλής τύχης που προσπαθεί να επικυρώσει την εθνική εμμονή της Ιρλανδίας με τον τζόγο. Η δημιουργία χαρακτήρων σπάνια ξεπερνά το στερεότυπο εδώ. Τουλάχιστον, είναι (ως επί το πλείστον) σε εστίαση.
Το Abode προβάλλεται στους κινηματογράφους του Ηνωμένου Βασιλείου από τις 20 Μαρτίου.
