Η τεχνολογία, στην αέναη εξέλιξή της, μπορεί μερικές φορές να αποκτήσει δική της ζωή, παραμερίζοντας τους ανθρώπους που υποτίθεται ότι υπηρετεί. Αυτή η ένταση, ακόμη και η σύγκρουση, είναι το κεντρικό θέμα του “Mirror”, ενός νέου ντουέτου του Alexander Whitley, ο οποίος έχει αποδείξει την ικανότητά του στη χορογραφική χρήση ψηφιακών τεχνολογιών, της παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης και της εικονικής πραγματικότητας.
Σε μαύρα και άσπρα λεοτάρ, διακοσμημένα με δείκτες καταγραφής κίνησης, οι Gabriel Ciulli και Daisy Dancer μπλέκονται σε σπείρες και συμμετρίες, εναλλασσόμενοι από την εγγύτητα στην αντίθετη έλξη και πάλι πίσω. Αυτή η ασταθής, αλλά αλληλεξαρτώμενη δυναμική, διακόπτεται από μια απρόσωπη δέσμη φωτός που σαρώνει το χώρο. Δημιουργούνται ορθογώνια που τρεμοπαίζουν στο μπροστινό πανί, σαν οθόνες – πύλες για την εμφάνιση λαμπερών ψηφιακών διδύμων που αρχικά αντικατοπτρίζουν και στη συνέχεια επισκιάζουν τους χορευτές. Οι τελευταίοι, απομακρύνοντας την προσοχή τους ο ένας από τον άλλον, στρέφονται προς τα φασματικά τους είδωλα.
Αρχικά, όλα μοιάζουν να πηγαίνουν καλά. Ωστόσο, από αυτό το σημείο και μετά, φαίνεται ότι η δημιουργική ομάδα έχει ακολουθήσει την ίδια κατεύθυνση. Το ανθρώπινο δράμα παραμένει σε κάποιο επίπεδο (εκείνη φεύγει, εκείνος μένει, αγχωμένος και αποξενωμένος, εκείνη επιστρέφει για επανασύνδεση), αλλά γίνεται σχεδόν τυχαίο σε σχέση με μια μακρά αλληλουχία σκηνών που αιωρούνται σε ατμοσφαιρικά ηχητικά τοπία. Οι χορευτές μοιάζουν άθελά τους παγιδευμένοι στα δικά τους ειδικά εφέ: σώματα πολλαπλασιάζονται, η κίνηση μεταλλάσσεται σε δενδριτικά τρεμοπαίγματα, σκιές διαλύονται σε κοσμική σκόνη. Με λίγα λόγια: η τεχνολογία νικά, χωρίς σοβαρό λόγο.
Τα ανθρώπινα όντα και τα σώματα βρίσκονται στο επίκεντρο της εκδοχής του Whitley για την “Ιεροτελεστία της Άνοιξης”, ένα είδος τεχνο-πρωτογονιστικού σίκουελ του “Mirror”. Αυτή η χορογραφία χρησιμοποιεί ορισμένα από τα ίδια ψηφιακά εφέ πολλαπλασιασμού και μεγέθυνσης, και λαμβάνει χώρα στο ίδιο σκηνικό: μπροστινό και πίσω πανί για προβολές, ένας κλειστός κύκλος φωτός στο κέντρο της σκηνής, τώρα με έναν κορμό από σχοινιά στον άξονά του, σαν πρόχειρο μαγιόλ.
Πέντε χορευτές διοχετεύουν την τοτεμική παρτιτούρα του Stravinsky, εδώ σε μια “γλιτσαρισμένη” και πολυεπίπεδη εκδοχή, η οποία εναρμονίζεται με τις αμβλείες ακμές και την μπλοκ διάταξη των στροφών και των προβολών τους (η χορογραφία του Whitley είναι ασυνήθιστα στοιχειώδης).
Ο Ciulli εκτελεί άλλη μια βασανιστική σόλο, ενώ η Elaini Lalousis επιλέγεται για τον κάπως απογοητευτικό χορό της θυσίας. Μια ενδιαφέρουσα στιγμή φαίνεται να συνδέει έναν στενό κύκλο χορευτών με έναν ιριδίζον χρωματιστό δακτύλιο, που θυμίζει το εικονίδιο AI της Meta. Ωστόσο, αυτό περνά, όπως και το ίδιο το έργο, με τις ενέργειές του αδόκητα διασκορπισμένες.
Sadler’s Wells East, London, έως 21 Μαρτίου.
