Το Λονδίνο γιορτάζει το HBO Max, με την εικόνα της Κάρι Μπράντσατ να στολίζει τους διαδρόμους ξενοδοχείων και αστέρες του Χόλιγουντ να δίνουν το παρών. Ωστόσο, η λάμψη αυτή οφείλεται σε μεγάλο βαθμό σε έναν άνθρωπο: τον Ντέιβιντ Τσέις, τον δημιουργό του “The Sopranos”, της σειράς που εκτόξευσε το HBO στην κορυφή της τηλεοπτικής παραγωγής.
Ο ίδιος ο Τσέις, ωστόσο, αποδίδει την επιτυχία σε μεγάλο βαθμό στην τύχη και στην αλλαγή του επιχειρηματικού μοντέλου του HBO. “Το HBO ήθελε να αλλάξει το επιχειρηματικό του μοντέλο. Ήθελε να κάνει πρωτότυπο περιεχόμενο, και το σενάριο για το ‘The Sopranos’ είχε απορριφθεί από όλα τα δίκτυα της Αμερικής”, δηλώνει.
Παρά τη δική του εμμονή με την τηλεόραση, ο Τσέις διατηρεί μια μακροχρόνια αμφιθυμία απέναντι στο μέσο. Μετά από μια μεγάλη καριέρα σε δίκτυα, γράφοντας για σειρές όπως το “The Rockford Files” και το “Northern Exposure”, δήλωσε: “Είχα δεχτεί σημειώσεις από δίκτυα και είχα φάει την αηδία τους για τόσα χρόνια, και είχα τελειώσει με αυτό”. Ομολογεί ότι αν το “The Sopranos” δεν είχε πετύχει, δεν ξέρει τι θα έκανε, καθώς “είχε τελειώσει με την τηλεόραση”.
Η ελευθερία που πρόσφερε το premium καλώδιο, αντίθετα, αποτέλεσε “ένα θαυμαστό τοπίο”. Ο Τσέις υπολογίζει ότι το HBO του έκανε μόλις δύο παρατηρήσεις καθ’ όλη τη διάρκεια του “The Sopranos”. Η πρώτη αφορούσε τον τίτλο της σειράς (την αγνόησε) και η δεύτερη ένα επεισόδιο της πρώτης σεζόν, το “College”, όπου ο Τόνι Σοπράνο σκοτώνει έναν πληροφοριοδότη. Η παρατήρηση ήταν ότι, αφού ο Τόνι είχε παρουσιαστεί ως συμπαθής χαρακτήρας, το κοινό θα μπορούσε να τον εγκαταλείψει βλέποντάς τον να σκοτώνει εν ψυχρώ.
Ο Τσέις αγνόησε κι αυτή την παρατήρηση. “Είπα: ‘Είναι αρχηγός του οργανωμένου εγκλήματος στο Νιου Τζέρσεϊ, και αν μάθαινε ότι υπάρχει κάποιος εκεί πάνω που ήταν λαγός και δεν τον σκότωνε, θα έχανε κάθε αξιοπιστία'”. Η απόφασή του δικαιώθηκε, με το “College” να θεωρείται ένα από τα καλύτερα επεισόδια στην ιστορία της τηλεόρασης και “η Ροζέτα Λίθος της prestige τηλεόρασης”.
Στα 80 του χρόνια, ο Τσέις έχει χάσει την παλιά του αυστηρότητα. Η κεντρική ιδέα του “The Sopranos” – ένας μαφιόζος που πηγαίνει σε ψυχοθεραπεία – βασιζόταν στη δύσκολη σχέση του Τσέις με τη μητέρα του. Αναρωτιέται αν οι δεκαετίες που πέρασαν τον έχουν κάνει να αναστοχαστεί αυτή την απεικόνιση. “Έχω σκεφτεί την πιθανότητα κάποια μέρα κάποιος να ρωτήσει, ‘Δεν έχεις καθόλου ενοχές που απεικόνισες τη μητέρα σου έτσι;'”, παραδέχεται. “Ωστόσο, την απεικόνισα όπως ήταν. Φαντάζομαι ανθρώπους να λένε, ‘Λοιπόν, η μητέρα σου δεν συνωμότησε για να σε σκοτώσουν’, αλλά το 1967, στο απόγειο του πολέμου του Βιετνάμ, η μητέρα μου μου είπε: ‘Προτιμώ να σε δω νεκρό παρά να αποφύγεις τη στρατολόγηση'”.
Ο Τσέις απαντά με ένα γέλιο: “Δεν το πήρα καλά. Έπρεπε να δημιουργήσω μια ολόκληρη τηλεοπτική σειρά για να το ξεπεράσω”.
Μια άλλη δυνητικά δύσκολη σχέση ήταν αυτή με τον Τζέιμς Γκαντολφίνι, τον ηθοποιό που υποδύθηκε τον Τόνι Σοπράνο. Παρόλο που υπήρχαν διαφωνίες, με τον Γκαντολφίνι να τον αποκαλεί “Σατανά”, ήταν ο Τσέις που εκφώνησε τον επικήδειο του Γκαντολφίνι το 2013. Πρόσφατα αποκαλύφθηκε ότι ο Γκαντολφίνι εξαφανιζόταν συχνά από το σετ για μέρες, καθώς πάλευε με το σκοτάδι του χαρακτήρα. Ο Τσέις επισημαίνει: “Ευτυχώς, δεν ήμουν εγώ αυτός που ασχολούνταν με τις εξαφανίσεις του. Ήταν η Ilene Landress, η υπεύθυνη παραγωγής μας. Αυτή έβρισκε πού βρισκόταν και έκανε ό,τι χρειαζόταν”.
Αλλά ο Τσέις έχει και άλλα να πει: “Μου ζήτησε να με δει μερικές φορές, μία φορά στις όχθες του ποταμού Hudson όταν δεν ήθελε να πάει στη δουλειά, και ήταν τόσο δυστυχισμένος. Αυτό συνέβη τρεις ή τέσσερις φορές, και μιλούσαμε και μιλούσαμε, αλλά ποτέ δεν ήμουν εγώ αυτός που έπρεπε να βρει πού βρισκόταν”. Προσθέτει: “Δεν αρνήθηκε ποτέ να κάνει κάτι. Ποτέ δεν είπε: ‘Θα περιμένω στο τροχόσπιτό μου, και όταν είστε έτοιμοι να το γυρίσετε όπως θέλω, ελάτε να με βρείτε’. Αυτό δεν συνέβη ποτέ”.
Συγκρίνει την κατάσταση με την εμπειρία του στο “Northern Exposure”, όπου “δύο αστέρες δεν ήθελαν να έχουν μεγαλύτερο περπάτημα μέχρι την πόρτα του τροχόσπιτου από τον άλλον. Τότε, αυτό δεν ήταν ένα ευτυχισμένο σετ”.
Έχουν περάσει 19 χρόνια από το τέλος του “The Sopranos”, και ο Τσέις δεν έχει γράψει τηλεοπτικό σενάριο, εστιάζοντας σε ταινίες όπως το “Not Fade Away” και το “The Many Saints of Newark”. Προσπάθησε να υλοποιήσει μια περιορισμένη σειρά για τις πρώτες μέρες του κινηματογράφου, το “A Ribbon of Dreams”, αλλά το έργο έχει “αποδεδειγμένα” σταματήσει. “Ήταν μια καλή ιδέα, και είχε γίνει πολύ καλά. Και πρέπει να πω, μεγάλωσα χωρίς να μιλώ καλά για τη δουλειά μου – στην πραγματικότητα, χωρίς να λέω τίποτα καλό για οτιδήποτε – αλλά ήταν καλό. Αυτό με απογοήτευσε πραγματικά”.
Αποκαλύπτει ότι το HBO πέρασε την ιδέα, αλλά ζήτησε να γυριστεί στη δυτική Καναδά, κάτι που ο Τσέις δεν ήθελε.
Ωστόσο, φαίνεται να προχωράει μια περιορισμένη σειρά για το MKUltra, το πειραματικό πρόγραμμα της CIA για τη δημιουργία ενός ορού αλήθειας μέσω LSD. Ο Τσέις ενθουσιάζεται: “Η σειρά θα αφορά τον Sidney Gottlieb και τον Jolly West, αυτούς τους επιστήμονες που πήγαν στα άκρα στην αφοσίωσή τους στο LSD”. Εξηγεί ότι ο Albert Hoffman το ανακάλυψε τυχαία, αλλά ο Gottlieb το είδε ως όπλο, πιστεύοντας ότι “θα μπορούσαμε να κερδίσουμε πολέμους χωρίς να σκοτώνουμε κανέναν, δίνοντάς τους LSD και δεν θα μπορούσαν να πολεμήσουν”. Τελικά, “τους διέφθειρε όλους. Όλοι τρελάθηκαν και έγινε σαν το μεγάλο πάρτι ναρκωτικό της δεκαετίας του 1970”.
Όταν ρωτήθηκε για την κληρονομιά του “The Sopranos”, μετά από 14 δευτερόλεπτα σιωπής, ο Τσέις απαντά: “Λοιπόν, ελπίζω να είναι ότι ο Θεός είναι στις λεπτομέρειες”.
