Ποιος θα φανταζόταν, το 2026, ότι η κωμωδία θα καλούνταν ακόμα να χλευάσει τον σεξισμό της Χριστιανικής εκκλησίας; Αυτό συμβαίνει και στο “Cooking With Kathryn” της Kate Owens, όπου μια γυναίκα από τη ζώνη της Βίβλου στην Αμερική προσπαθεί να διατηρήσει τις εμφανίσεις, παρουσιάζοντας για πρώτη φορά τη μεταθανάτια εκπομπή μαγειρικής της κοινότητάς της, που είχε η αείμνηστη μητέρα της. Η Owens προτάθηκε για το βραβείο καλύτερης πρωτοεμφανιζόμενης στο Φεστιβάλ του Εδιμβούργου για αυτή την παράσταση, και η επιτυχία της είναι κατανοητή. Πρόκειται για μια σαγηνευτική και χαρισματική παρουσία, υποδυόμενη έναν τύπο – μια γυναίκα στα όρια, με τον πανικό της δύσκολα κρυμμένο κάτω από υπερβολικό μακιγιάζ και ένα λαμπερό χαμόγελο – που το κοινό αναγνωρίζει αμέσως.
Ίσως είναι υπερβολικά αναγνωρίσιμο: το επιχείρημα της παράστασης, ότι ο χριστιανικός ζήλος καταπιέζει τις γυναίκες, είναι κάτι παραπάνω από γνώριμο, και η Owens αποκαλύπτει την ιδιαίτερη κρίση της Kathryn (τη τυραννική μητέρα της, την έλλειψη αγάπης) με απόλυτη σαφήνεια από την αρχή. Παρόλο που το θέμα μοιάζει καλά εγνωσμένο, η Owens το ζωντανεύει με αστραφτερό τρόπο, καθώς η κόρη παλεύει να γίνει η ιδανική νοικοκυρά των ονείρων της αείμνηστης μητέρας της. Τα εργαστήρια μαγειρικής καταλήγουν σε κωμικές καταστροφές, μέσω ενός ερωτικού σκετς με μίξερ αυγών και μιας βιαστικής αυτοσχέδιας επίδεσης με αλουμινόχαρτο. Η παράσταση αποκτά μια ψυχοπαθολογικά εναγώνια διάσταση όταν ο υποτιθέμενος σύντροφος της Kathryn ανακαλύπτεται να κάθεται στην πρώτη σειρά.
Στη συνέχεια, η παράσταση παίρνει μια πιο ακατάλληλη τροπή, καθώς η πρωταγωνίστρια πρέπει να παρασκευάσει και να καταναλώσει το “βιβλικό ρόφημα” που της κληροδότησαν γενιές Kathryns πριν από αυτήν. Αντ’ αυτού, στρέφεται στο αγαπημένο της ποτό, χαρίζοντας μια εξαιρετική ερμηνεία μεθυσμένης υποκριτικής από την Owens, σε μια παράσταση που δεν στερείται ευρύτερης σωματικής κωμωδίας.
Ίσως τα τελευταία 10 λεπτά να μην δίνουν στην παράσταση την κορύφωση που της αξίζει, καθώς η Kathryn τραγουδά ένα μέτριο τραγούδι για τις αποκλίσεις της από τον δρόμο της χριστιανικής αγνότητας, και η μητέρα της καλείται από τον τάφο για να εκδώσει μια υπερβολικά εύκολη συγχώρεση. Ωστόσο, υπήρξε άφθονο υλικό για απόλαυση στην πορεία: η επιδέξια κλοουνίστικη αίσθηση της Owens κρατά κάθε σκηνή γεμάτη δυνατότητες, μέχρι την “τελετή αθώωσης” που περιλαμβάνει την Kathryn, δύο θαρραλέους θεατές και ένα δυσοίωνο σεντόνι. Θα έλεγα ότι έχει το κοινό στην παλάμη του χεριού της, αλλά όπως δείχνουν οι προσπάθειές της στη μαγειρική, τα χέρια της Kathryn είναι ένα αβέβαιο μέρος για να βρίσκεσαι.
Soho theatre, London, μέχρι 10 Ιανουαρίου.