«Τι να κάνω τώρα που δεν έχω πια τη μητέρα μου; Αν είχα ακόμα τη μητέρα μου, δεν θα σε αγαπούσα». Αυτοί οι στίχοι, που μοιάζουν με προσωπική εξομολόγηση σύγχρονου τραγουδοποιού, προέρχονται στην πραγματικότητα από ένα παραδοσιακό νανούρισμα μιας πλύστρας στη Σικελία. Το συγκρότημα Lero Lero, με έδρα το Παλέρμο, επαναπροσδιορίζει τέτοια ξεχασμένα ακούσματα, συνδυάζοντας την πολυφωνία της Μεγάλης Εβδομάδας με την ηλεκτρονική μουσική και τα μικροτονικά όργανα.
Το project των Alessio Bondì, Donato Di Trapani και Fabio Rizzo γεννήθηκε από την ανάγκη να σκάψουν κάτω από την επιφάνεια της «τουριστικής» Σικελίας. Στην ιταλική φαντασία, το νησί έχει ταυτιστεί με μια αρχαϊκή ομορφιά, αλλά και με στερεότυπα που αναπαράγονται από σειρές όπως ο Επιθεωρητής Μονταλμπάνο ή τις καμπάνιες των Dolce & Gabbana. Οι Lero Lero απορρίπτουν αυτή την εξωραϊσμένη εικόνα, αναζητώντας την αλήθεια σε ηχογραφήσεις του 20ού αιώνα.
Στο ντεμπούτο τους, οι Lero Lero προσεγγίζουν τη Σικελία ως μια σύνθετη κοινωνική κληρονομιά. Στο κομμάτι «Salinai», αναδομούν τα τραγούδια των εργατών στα αλυκά, όπου πίσω από τους επαναλαμβανόμενους ρυθμούς κρύβεται η πείνα και η εξαθλίωση. Παράλληλα, ο Fabio Rizzo χρησιμοποιεί μια ειδικά τροποποιημένη «κιθάρα του Παλέρμο», ικανή να αποδώσει τις μεταβαλλόμενες τονικότητες των αρχειακών τραγουδιών.
Η καλλιτεχνική προσέγγιση του σχήματος αποτυπώνεται και στο εξώφυλλο του άλμπουμ, το οποίο φιλοτέχνησε η Giulia Parlato, παρουσιάζοντας τον μυθικό κροκόδειλο της αγοράς Vucciria στο Παλέρμο – ένα πλάσμα που συμβολίζει τις κρυμμένες ιστορίες της πόλης που παραμονεύουν κάτω από την επιφάνεια. Όπως δηλώνει ο Rizzo, ο στόχος δεν είναι η πιστή αναπαραγωγή, αλλά η δημιουργία μιας μουσικής που μπορεί να αγγίξει τους ανθρώπους του 2026. Το άλμπουμ «Lero Lero» κυκλοφορεί από τις Black Sweat Records, Panta Records και Shhh/Peaceful.
