Ο Αμερικανός μυθιστοριογράφος Harlan Coben, βάσει εμπορικών προτύπων, είναι ένας από τους πιο επιτυχημένους εν ζωή συγγραφείς. Ως συγγραφέας #1 best-seller στους New York Times, γράφει “pulpy” θρίλερ που αγοράζει κανείς στο αεροδρόμιο, τα καταναλώνει πυρετωδώς δίπλα στην πισίνα και ποτέ δεν τα παίρνει μαζί του στο σπίτι.
Ο Coben έχει γράψει 35 μυθιστορήματα και έχει δει 11 μεταφορές (οκτώ εκ των οποίων σε αγγλική γλώσσα) στο πλαίσιο μιας συμφωνίας εννέα ετών για 14 βιβλία με το Netflix. Αυτές οι σειρές μοιράζονται έναν τόνο, ένα στυλ, ακόμη και ηθοποιούς – σε πολλαπλές εκπομπές, ο άψογος Richard Armitage εμφανίζεται συνεχώς.
Ωστόσο, παρά την ευρεία εμπορική τους απήχηση, οι μεταφορές αυτές θεωρούνται ευρέως από τα χειρότερα τηλεοπτικά προγράμματα. Τείνουν να διαδραματίζονται στα αγγλικά προάστια και συνήθως περιλαμβάνουν μια αινιγματική εγκληματική υπόθεση που ερευνάται ανίκανη από μια διεφθαρμένη αστυνομική δύναμη. Η κόρη του Coben είναι σεναριογράφος για πολλές από αυτές τις μεταφορές, γεγονός που υποδηλώνει μια περιφρόνηση για τον ρεαλισμό που διατρέχει την οικογένεια.
Κι όμως, έχω μια αδυναμία για αυτές τις αξιοθρήνητες σειρές. Ενώ οι πλοκές είναι συχνά παράλογες υποθέσεις γεμάτες ανατροπές, προσφέρουν μια εναλλακτική λύση υψηλής αισθητικής και χαριτωμένης φύσης στην επιτηδευμένη τηλεόραση υψηλού κύρους στην οποία έχουμε συνηθίσει τα τελευταία χρόνια. Παρά τα ειδεχθή γεγονότα που συμβαίνουν – δολοφονίες, ενδοοικογενειακή βία, διακίνηση ανθρώπων – το πιο τρομακτικό πράγμα στον κόσμο μιας τηλεοπτικής μεταφοράς του Harlan Coben είναι η υποκριτική.
Για μένα, αυτό είναι παρηγορητικό. Οπότε, αν βρεθείτε σπίτι ένα από τα ατελείωτα κρύα βράδια του Ιανουαρίου, λαχταρώντας ένα κομμάτι χαμηλής τέχνης – ένα σενάριο που δεν βγάζει νόημα και υποκριτική που δεν θα διδάσκονταν ποτέ σε δραματική σχολή – τότε μην ψάξετε παραπέρα από μία από τις πολλές τηλεοπτικές μεταφορές του Harlan Coben που είναι διαθέσιμες σε όλες τις καλές υπηρεσίες streaming. Όλες είναι κακές – αλλά κάποιες είναι χειρότερες από άλλες.
Και τις έχω δει όλες.
Ακολουθεί η κατάταξή μου.
**Stay Close (2021, Netflix)** Τι συμβαίνει όταν μεταφυτεύεις έναν ηθοποιό που έπαιξε τον Άμλετ στο West End σε μια τηλεοπτική μεταφορά του Harlan Coben; Εμ… αυτό είναι το δίλημμα της Cush Jumbo στο “Stay Close”, ένα από τα πολλά που διαδραματίζονται στην οπτική του “προαστίου που πήγε στραβά”. Η Megan (Jumbo) άφησε πίσω της μια ζωή ως εξωτική χορεύτρια – και τον εραστή της, Richard Armitage (φυσικά) – ένα μυστηριώδες βράδυ πριν από σχεδόν 20 χρόνια για να ξεκινήσει μια νέα ζωή με ένα μεγάλο σπίτι, τρία παιδιά και ένα συνετό καστανό καρέ. Όμως, όλα έρχονται τάραχο όταν το παρελθόν της αρχίζει να τη στοιχειώνει. Μέχρι στιγμής, όλα συμβατικά – εκτός από δύο μοχθηρούς δολοφόνους που μοιάζουν με παρουσιαστές του CBeebies και εκτελούν έναν συγχρονισμένο χορό με το “Creep” των Radiohead (αλήθεια) πριν δολοφονήσουν το θύμα τους με ένα πνευματικό τρυπάνι. Μετά από μια αργή έναρξη, η σειρά αποκτά πραγματική ένταση. Αν αντέξετε μέχρι το όγδοο επεισόδιο, η ανατροπή είναι αρκετά καλή.
**Fool Me Once (Netflix, 2024)** Η πρωταγωνίστρια Maya Stern δεν είναι από αυτές που παίρνουν αψήφιστα – και αν δεν ήσασταν σίγουροι γι’ αυτό, γιατί να μην διαβάσετε ξανά το ονομαστικό της ντετερμινιστικό όνομα. “Stern” (αυστηρή) στο όνομα, αυστηρή στη φύση της, η Maya (Michelle Keegan) είναι μια πρώην πιλότος μαχητικών αεροσκαφών με ένα προβληματικό παρελθόν, που αντιμετωπίζει τις δύο πρόσφατες τραγικές δολοφονίες του συζύγου και της αδερφής της. Αυτό, μέχρι που ο (νεκρός) σύζυγός της εμφανίζεται στην κάμερα της νταντάς… και ο κόσμος της Maya βυθίζεται στο χάος. Ευτυχώς για εμάς, αυτό σημαίνει πολύ χρόνο στην οθόνη με τη μητέρα του νεκρού συζύγου, την αριστοκρατική και δηλητηριώδη Joanna Lumley. Υποδύεται τη μητριάρχη μιας μεγάλης φαρμακευτικής εταιρείας η οποία – μαντέψτε – είναι πολύ ύποπτη.
**Run Away (2026, Netflix)** Το τελευταίο θρίλερ του Coben, μια συνεργασία με τον συχνό του συνεργάτη σεναριογράφο Danny Brocklehurst, κυκλοφόρησε την Πρωτοχρονιά. Είναι σχεδόν σαν οι προγραμματιστές να γνώριζαν ότι θα ήταν η τέλεια συνοδεία για ένα παγκόσμιο, συγκλονιστικό hangover. Αυτό είναι κλασικό υλικό Coben, τηλεοπτικό “comfort food” υψίστης σημασίας: σκεφτείτε εξαφανισμένες κόρες, ιδιωτικούς ντετέκτιβ και περισσότερες ανατροπές από όσες μπορείτε να χτυπήσετε με ένα ραβδί. Αλλά ένα αξιοπρεπές καστ, συμπεριλαμβανομένων των Minnie Driver, James Nesbitt και Ruth Jones, το αναβαθμίζει πάνω από κάποιες άλλες προσφορές.
**Safe (2018, Netflix)** Ο Michael C Hall, ο ηθοποιός του Dexter, αποδίδει μία από τις χειρότερες προφορές των σύγχρονων χρόνων σε αυτή την γεμάτη ανατροπές ιστορία, παίζοντας έναν κανονικό Βρετανό πατέρα που ΣΙΓΟΥΡΑ ΔΕΝ είναι κρυφά Αμερικανός. Η πλοκή επικεντρώνεται σε ένα πάρτι στο σπίτι που πήγε στραβά, με αποτέλεσμα δύο έφηβοι να εξαφανιστούν – ένας εκ των οποίων είναι η κόρη του χειρουργού Tom (Hall). Αλλά… πώς θα μπορούσε να συμβεί αυτό σε μια περιφραγμένη κοινότητα, που υποτίθεται ότι είναι τόσο “ασφαλής”; Αποδεικνύεται, ότι οι διεφθαρμένοι αστυνομικοί δεν υπάρχουν μόνο στο “Line of Duty”. Να είστε σίγουροι, όμως – αυτό απέχει πολύ από την τηλεόραση υψηλού κύρους. Η πλοκή είναι τόσο ξεχασμένη, που την παρακολούθησα όταν κυκλοφόρησε, την ξέχασα εντελώς, και μόνο στο όγδοο επεισόδιο της δεύτερης παρακολούθησης συνειδητοποίησα ότι τα είχα ξαναδεί όλα.
**Worse** **The Stranger (Netflix, 2020)** Ο Coben δήλωσε στην Guardian το 2022 ότι έγραψε το βιβλίο “The Stranger” σε τρεις εβδομάδες ενώ ταξίδευε στην πίσω θέση ενός Uber. Ίσως αυτό να εξηγεί τις γιγαντιαίες τρύπες στην πλοκή. Μια νεαρή γυναίκα με καπέλο του μπέιζμπολ αποκαλύπτει αλλαγές ζωής σε ανυποψίαστους ανθρώπους, με αποτέλεσμα μέλη του καστ να εξαφανίζονται και να δολοφονούνται. Θα έπρεπε να είναι τρομακτικό, αλλά είναι συχνά αστείο. Για παράδειγμα, η Jennifer Saunders υποδύεται μια γυναίκα που δολοφονείται βίαια στο κατάστημα κέικ της. Όσο για αστείες δολοφονίες, είμαστε μια τρίχα μαλλιού μακριά από τον θάνατο της Martine McCutcheon από μια τούρτα τυριού στο Midsomer Murders.
**Shelter (2023, Prime Video)** Αν έχετε αναρωτηθεί ποτέ τι συμβαίνει όταν αφήνετε τίποτα εκτός του κομματιού του κοψίματος, είναι αυτό. Το “Shelter” παίρνει όλα τα κλασικά στοιχεία του Coben – νεκρούς γονείς, εξαφανισμένα παιδιά, μυστηριώδη εγκαταλελειμμένα σπίτια, πλοκές που περιλαμβάνουν φωτιά – και προσθέτει πολιτική λυκείου, μπάσκετ, δύο queer ιστορίες, ένα δίκτυο υπόγειων σηράγγων, ένα κύκλωμα διακίνησης ανθρώπων και… το Ολοκαύτωμα. Ναι, το διαβάσατε σωστά. Αυτή η σειρά διαδραματίζεται στις ΗΠΑ και έχει περισσότερη αμερικανική ζωντάνια – καθώς και τι φαίνεται να είναι ένας μεγαλύτερος προϋπολογισμός – από κάποιες άλλες μεταφορές. Τα θετικά: οι έφηβοι δίνουν αφοσιωμένες ερμηνείες, και υπάρχουν κάποιες αστείες ατάκες καθώς προσπαθούν να λύσουν το όλο και πιο ακατανόητο μυστήριο μαζί. Το αρνητικό είναι ότι οι πλοκές είναι τόσο διάφορες και παρεμπίπτουσες που μου προκάλεσαν αυχενικό. Μόλις νόμιζα ότι τίποτα άλλο δεν θα μπορούσε να συμβεί, συνειδητοποίησα ότι ήμουν μόνο στο πέμπτο επεισόδιο από τα οκτώ.
**Missing You (Netflix, 2025)** Τέλος, μια τηλεοπτική μεταφορά του Coben που περνάει το τεστ Bechdel! Έχουμε μια γυναικεία πρωταγωνίστρια για την οποία να “ρίζουμε” – η ντετέκτιβ Kat Donovan είναι μια ατρόμητη DCI που είναι… ω όχι… εντελώς και απόλυτα εμμονική με τους άντρες: τον πρώην της, που εξαφανίστηκε πριν από 11 χρόνια (ή μήπως όχι;) και την επίλυση της ψυχρής υπόθεσης δολοφονίας του πατέρα της, ο οποίος ήταν ο τέλειος αστυνομικός (ή μήπως όχι;) Αυτές οι γραμμές συγκλίνουν σε ένα από τα πιο βαρετά έργα του Coben μέχρι που, μερικά επεισόδια μετά, φτάνουμε σε πλήρες, διαστρεβλωμένο βρετανικό τρόμο. Σε ένα αγρόκτημα στην πιο απομακρυσμένη ύπαιθρο, γυμνοί άνθρωποι βασανίζονται σε ένα υπόστεγο – και ο τρομακτικός χρήστης ηλεκτρικού μαστιγίου δεν είναι άλλος από τον Steve Pemberton, αστέρι του εφιαλτικού “Inside No.9”. Αυτό δεν μπορεί να είναι καλό.
**Worst** **Lazarus (2025, Prime Video)** Μακάρι να μπορούσα να πω ότι αυτό ήταν καλύτερο. Αλλά το σενάριο, η υποκριτική, ο ρυθμός, όλα είναι απόλυτα φρικτά. Όσο πιο ακατανόητα επεισόδια παρακολουθούσα, τόσο πιο μπερδεμένος και αναστατωμένος γίνονταν. Το “Lazarus” διαφημίζεται ως “θρίλερ τρόμου”, αλλά παρά το αίμα και τα έντερα – συμπεριλαμβανομένων των φανταστικών δολοφονιών με τσεκούρι – το πιο τρομακτικό πράγμα για αυτή την παράσταση είναι η περούκα της αδερφής του Laz. Αυτό είναι το πρώτο έργο του Coben που δεν βασίζεται σε ένα από τα βιβλία του, και αυτό φαίνεται. Το σενάριο στερείται των “high camp” στοιχείων που κάνουν οκτώ ώρες σε ακαμψία αξίζει τον κόπο. Φέρτε πίσω τους δολοφόνους-λάτρεις του μιούζικαλ από το “Stay Close” – σίγουρα το καλύτερο πράγμα σε όλο αυτό το κανάλι.
