Η ταινία Fuck the Polis αποτελεί ένα λυρικό, αν και ορισμένες φορές αινιγματικό, ντοκιμαντέρ-δοκίμιο της σκηνοθέτιδας Rita Azevedo Gomes. Μέσα από το ταξίδι της στην Ελλάδα, η δημιουργός επιχειρεί να αναδείξει την έντονη αντίθεση ανάμεσα στα κλασικά ιδεώδη που αναζητά και στη σύγχρονη κοινωνία, η οποία, όπως σημειώνει παραθέτοντας τον Albert Camus, φαίνεται να έχει «τρέφει την απόγνωσή της με ασχήμια και σπασμούς».
Το φιλμ συνθέτει ένα οπτικό κολάζ από πλάνα στην Αθήνα και τις Κυκλάδες, πάνω στα οποία ακούγονται ποιητικά κείμενα. Η Gomes ενσωματώνει στοιχεία μυθοπλασίας, διαβάζοντας ένα ποίημα του João Miguel Fernandes Jorge, το οποίο βασίστηκε σε ένα δικό του ταξίδι το 2007. Η αφήγηση μεταφέρεται στη Δήλο, γενέτειρα του Απόλλωνα και της Άρτεμης, όπου ξεδιπλώνεται η ιστορία της Irma και του νεαρού Ion. Ωστόσο, ο ρομαντισμός της ιστορίας προσκρούει στην ωμή πραγματικότητα, όπως την παρουσία κινεζικών φορτηγών πλοίων που διασχίζουν το Αιγαίο στον 21ο αιώνα.
Η ταινία αποκαλύπτει σταδιακά το προσωπικό κίνητρο της Gomes για αυτό το ταξίδι: μια δυσοίωνη ιατρική διάγνωση, η οποία ευτυχώς υποχώρησε. Αν και η ίδια αναζητούσε παρηγοριά στην ομορφιά της αρχαιότητας, το αποτέλεσμα παραμένει αποστασιοποιημένο, καθώς η ανάγνωση κειμένων από τους Byron και Keats μπροστά στην κάμερα δεν καταφέρνει πάντα να κερδίσει τον θεατή. Μια από τις πιο δυνατές στιγμές έρχεται από τη φωνή της Μαρία Φαραντούρη, η οποία, μέσα από τους στίχους της, υπενθυμίζει ότι οι άνθρωποι αναζητούν πάντα νέους βασιλιάδες, ενώ οι ποιητές παραμένουν μόνοι. Το έργο προβάλλεται στο ICA στο Λονδίνο από τις 4 Ιουνίου.
