Πίσω από κάθε μαγική θεατρική παράσταση κρύβεται μια ομάδα ταλαντούχων καλλιτεχνών, μηχανικών και σχεδιαστών που με μεράκι και καινοτομία μετατρέπουν τη φαντασία σε πραγματικότητα. Με αφορμή την 50ή επέτειο των βραβείων Olivier, ρίχνουμε μια ματιά στα παρασκήνια του Λονδίνου, εξερευνώντας τις τεχνικές και τις λεπτομέρειες που έκαναν αξέχαστες φετινές παραγωγές.
Στην παραγωγή “Les Liaisons Dangereuses” του National Theatre, ο ατμοσφαιρικός πολυέλαιος που κρέμεται απειλητικά πάνω από τη σκηνή είναι ένα πραγματικό θέαμα. Με πλάτος σχεδόν πέντε μέτρων, φιλοξενεί 144 ηλεκτρικά κεριά, καλυμμένα με τεχνητό κερί για αυθεντικότητα. Η κατασκευή του απαίτησε περίπου 40 από τους πιο εξειδικευμένους τεχνίτες του θεάτρου, οι οποίοι αντιμετώπισαν μοναδικές προκλήσεις. Ο πολυέλαιος, γνωστός ως “death star”, σχεδιάστηκε ώστε να αποσυναρμολογείται σε διαχειρίσιμα κομμάτια, εμπνευσμένος από τη δομή ενός σοκολατένιου πορτοκαλιού της Terry’s και την αρχιτεκτονική του θόλου της Φλωρεντίας, του Duomo.
Στην ανανεωμένη εκδοχή του “Romeo & Juliet” στο Harold Pinter Theatre, ένα πολυλειτουργικό κρεβάτι αποκτά πρωταγωνιστικό ρόλο. Η σχεδιάστρια Hildegard Bechtler, εργαζόμενη υπό ασφυκτικό χρονικό περιθώριο, μεταμόρφωσε την αρχική ιδέα πολλών επίπλων σε ένα λιτό αλλά εντυπωσιακό κρεβάτι. Αυτό λειτουργεί ως κρεβάτι της Ιουλιέτας, μαυσωλείο, αλλά και ως σκηνικό στοιχείο που δίνει ενέργεια σε σκηνές μάχης και ονειρική ατμόσφαιρα στις σκηνές του μπαλκονιού. Παρά την αρχική επιθυμία να εξαφανίζεται κάτω από τη σκηνή, το κρεβάτι κινείται πάνω-κάτω, ελεγχόμενο από έναν κρυφό μηχανισμό.
Για την παράσταση “John Proctor Is the Villain” στο Royal Court Theatre, οι σκηνογράφοι Christine Jones και Brett J Banakis δημιούργησαν ένα κρυμμένο δάπεδο ντισκοτέκ, που αποκαλύπτεται στα τελευταία λεπτά του έργου. Εμπνευσμένοι από ένα στίχο του τραγουδιού “Green Light” της Lorde, οι δημιουργοί ενσωμάτωσαν το δάπεδο κάτω από ένα ειδικό βινύλιο, που έμοιαζε με λινέλαιο καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης. Η ξαφνική εμφάνιση του φωτεινού δαπέδου συνόδευσε μια έκρηξη συναισθημάτων και χορού, προσφέροντας μια ανεπανάληπτη στιγμή κάθαρσης.
Τέλος, στο “The Authenticator” του National Theatre, οι τεχνίτες εργάστηκαν για τη δημιουργία ενός επιβλητικού, ερειπωμένου αρχοντικού. Ο σχεδιαστής Jon Bausor οραματίστηκε ένα σκηνικό που θα ενσωμάτωνε θεατρικές εκπλήξεις και κρυμμένα μυστικά. Το αρχοντικό, με πλάτος σχεδόν εννέα μέτρα, περιλαμβάνει έξι παγίδες στο πάτωμα, κρυφό τοίχο με μυστικό ράφι και περιστρεφόμενη βιβλιοθήκη. Οι τεχνίτες, χρησιμοποιώντας υλικά όπως πολυστερίνη και ξύλινες δοκοί, δημιούργησαν μια ατμόσφαιρα που ζωντανεύει το παρελθόν, αποδίδοντας με ακρίβεια τις λεπτομέρειες της φθοράς και της ιστορίας.
