Η Σταχτοπούτα ετοιμάζεται να παρευρεθεί στο χορό, αφού πρώτα βοηθήσει την άσχημη θετή της μητέρα με ένα αηδιαστικό vegan δείπνο. Οι συν-σεναριογράφοι Chris Bush και Roni Neale δίνουν στη Σταχτοπούτα μια σύγχρονη χριστουγεννιάτικη πινελιά, με ένα μαγικό φούρνο μικροκυμάτων και μια αξέχαστη αλλαγή κοστουμιού μέσα σε ένα ψυγείο. Όπως αναμένεται από τον Bush, το σενάριο είναι πνευματώδες και γεμάτο καρδιά, αλλά είναι επίσης υπερβολικά περίπλοκο, παγιδευμένο κάπου ανάμεσα στο αληθινό δράμα και τη βιαστική παντομίμα.

Το Rose Theatre δεσμεύεται να δίνει σε νέους ηθοποιούς μια πραγματική ευκαιρία στην κεντρική σκηνή και το καστ αποτελείται σε μεγάλο βαθμό από μέλη της εταιρείας Rose Youth Theatre, καθώς και έξι επαγγελματίες ηθοποιούς. Οι νεαροί ερμηνευτές είναι, ως επί το πλείστον, πολύ καλοί. Ένα τρίο από ποντίκια που λατρεύουν το τυρί ραπάρουν, φλυαρούν και μας γοητεύουν όλους, και ο Jack Fernie είναι εξαιρετικός στον ρόλο ενός αριστοκρατικού και εκπληκτικά πειστικού γάτου, του Mr Bingles.

Οι καλύτερες διασκευές εφαρμόζονται τόσο εύκολα όσο το χρυσό γοβάκι της Σταχτοπούτας, αλλά, παρά τη έξυπνη σκηνοθεσία του Owen Horsley και ένα υπέροχο φανταχτερό σκηνικό από τον Ryan Dawson Laight, αυτή η παραγωγή μοιάζει με άβολη εφαρμογή. Αμφιβολίες και ερωτήματα συνεχώς ανακύπτουν. Γιατί άραγε η εκνευρισμένη έφηβη Ella θα ήθελε να πάει σε χορό, πόσο μάλλον να παντρευτεί έναν πρίγκιπα; Γιατί οι μικρές της αδερφές έχουν ανανεωθεί ως ενήλικες γυναίκες; Τι είναι όλη αυτή η συζήτηση για την ακατανόητη πάθηση του Πρίγκιπα, που σημαίνει ότι δεν μπορεί να αναγνωρίσει πρόσωπα, και είμαστε πραγματικά έτοιμοι να πιστέψουμε ότι η ζωηρή νεαρή Ella θα ήθελε να ζήσει για πάντα μέσα σε έναν φανταστικό κόσμο;

Μόνο όταν η Ella επιστρέφει στην πραγματική της ζωή, τα τραγούδια του Matt Winkworth – που μέχρι εκείνη τη στιγμή ήταν απλώς σκίτσα – αρχίζουν να χτυπούν δυνατά, ξαφνικά φορτωμένα με συναίσθημα και σκοπό. Η Kara Lily Hayworth εμποτίζει το “The Witching Hour” με απογοήτευση, θλίψη και λαχτάρα, καθώς τραγουδά για τον έρωτά της με την “αδύνατη” θετή της κόρη. Η Maddy Hunter, ως Ella, ζωντανεύει, πολύ συγκινητικά, πόσο δύσκολο είναι να λειτουργήσει μια οικογένεια που σχηματίστηκε από προηγούμενους γάμους στο “I Remember”. Υπάρχει ένα όμορφο έργο που κρύβεται εδώ – μια εκπληκτική ιστορία για την αγάπη μεταξύ μιας θετής μητέρας και της θετής της κόρης – που εμφανίζεται σε δελεαστικές στιγμές, αλλά χάνεται μέσα στον θόρυβο και την αναστάτωση.

Rose Theatre, Kingston, έως 4 Ιανουαρίου.