Η αντίληψη για την κλασική μουσική έχει αλλάξει δραματικά, χάνοντας την αρχική της ένταση και συναισθηματική δύναμη. Το 2008, οι αρχές μεταφορών του Λονδίνου (Transport for London) προσπάθησαν να αντιμετωπίσουν την παραβατικότητα σε σταθμούς του μετρό, παίζοντας κλασική μουσική. Αυτή η ενέργεια, ωστόσο, ανέδειξε πόσο μακριά είχε φτάσει η συσχέτιση της κλασικής μουσικής με την χαλάρωση, αντί για την έκφραση πραγματικών συναισθημάτων. Ακόμη και μουσικά κομμάτια με έντονο ρυθμό, όπως το φινάλε της Έβδομης Συμφωνίας του Beethoven, που δημιουργήθηκαν για να ωθήσουν ορχήστρες και κοινό στα άκρα, υποβαθμίστηκαν σε “μουσική υπόκρουση”.

Σήμερα, η κατάσταση έχει επιδεινωθεί. Τα προγράμματα δημιουργίας μουσικής με τεχνητή νοημοσύνη, όταν τους δίνεται η εντολή “κλασική”, παράγουν επαναλαμβανόμενες αρπιστικές αλληλουχίες, υπερβολικά επεξεργασμένα πιάνα, αργούς ρυθμούς και ένα πλήθος από αδιάφορο και “φλύαρο” υλικό.

Η κινηματογραφική και τηλεοπτική βιομηχανία φέρουν σημαντικό μερίδιο ευθύνης, μετατρέποντας την κλασική μουσική σε “έτοιμο σήμα” για ψευδο-συναισθήματα. Η επανάληψη συγκεκριμένων κομματιών, όπως το “On the Nature of Daylight” του Max Richter, σε ταινίες όπως το *Hamnet* (που του χάρισε υποψηφιότητα για Όσκαρ), έχει καταστήσει το έργο ένα είδος συναισθηματικού κλισέ. Το κομμάτι αυτό, παρά το γεγονός ότι γράφτηκε ως διαμαρτυρία κατά του πολέμου στο Ιράκ το 2003, στερείται εκφραστικότητας και επιτρέπει στους κινηματογραφιστές να το γεμίσουν με ό,τι ιστορία επιθυμούν.

Παρόμοια, το “Lacrimosa” από το Requiem του Mozart έχει γίνει τόσο κοινότυπο, που ακούγεται σχεδόν αφόρητο εκτός της αίθουσας συναυλιών, εμφανιζόμενο σε παραγωγές όπως το *The Traitors* και το *Elizabeth*. Άλλα παραδείγματα περιλαμβάνουν το “Adagio” του Barber, από ρομαντική συνοδεία σε σκηνή του *Platoon* σε ένα κουρασμένο κλισέ μελαγχολίας, και το “Girl With the Flaxen Hair” του Debussy.

Η τάση αυτή οδηγεί στην περαιτέρω υποβάθμιση της κλασικής μουσικής. Για να σωθεί, ίσως θα πρέπει οι σκηνοθέτες να είναι λιγότερο “τεμπέληδες” στις επιλογές τους και να αναθέτουν περισσότερες πρωτότυπες συνθέσεις.

Εκτός των κινηματογραφικών εξελίξεων, η τέχνη παραμένει πολιτική. Ο Philip Glass, μαζί με άλλους καλλιτέχνες, απέσυρε το έργο του από το Kennedy Center στην Ουάσινγκτον, δηλώνοντας ότι οι σημερινές αξίες του Κέντρου συγκρούονται με το μήνυμα της νέας του συμφωνίας, η οποία είναι πορτρέτο του Abraham Lincoln. Η αντίδραση του Κέντρου, που υποστηρίζει ότι “δεν υπάρχει χώρος για την πολιτική στις τέχνες”, είναι παράλογη. Η στάση του Glass, ωστόσο, αναδεικνύει την πραγματικότητα ότι η τέχνη, και ιδιαίτερα η κλασική μουσική, είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με πολιτικές και οικονομικές δομές.